<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Memories &#187; Traditionen und Feste</title>
	<atom:link href="http://memories.lu/?feed=rss2&#038;cat=10" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://memories.lu</link>
	<description>Meng Erënnerungen - Eis Geschicht</description>
	<lastBuildDate>Wed, 07 Jun 2017 08:02:22 +0000</lastBuildDate>
	<language>de-DE</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=4.0</generator>
	<item>
		<title>Déi Hämmer Jonge gi liichten</title>
		<link>http://memories.lu/?p=621</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=621#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 03 Feb 2016 07:45:17 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Ferdy Dumont]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Hamm]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Lichtmess]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=621</guid>
		<description><![CDATA[Liichtmëssdag: scho laang gouf sech op dësen Heeschendag gefreet. Mir hunn d’Liichtebengele preparéiert: eng Ficelle, déi am flëssege Käerzewues gezappt war, gouf dofir uewe ronderëm e Bengel gewéckelt. Muerges no der Schoulmass hat de Paschtouer eis mat zwou Käerzen iwwerkräiz den Hals geseent. Am Nomëtteg sinn ech mat mengem Brudder a mat Kosengen op den [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Liichtmëssdag: scho laang gouf sech op dësen Heeschendag gefreet. Mir hunn d’Liichtebengele preparéiert: eng Ficelle, déi am flëssege Käerzewues gezappt war, gouf dofir uewe ronderëm e Bengel gewéckelt. Muerges no der Schoulmass hat de Paschtouer eis mat zwou Käerzen iwwerkräiz den Hals geseent. <span id="more-621"></span>Am Nomëtteg sinn ech mat mengem Brudder a mat Kosengen op den Tour gaangen. Et war nach hell, wéi mer den Äppelwee erof getrëppelt sinn.</p>
<div id="attachment_623" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/T.-Krier-Liichten.jpg"><img class="wp-image-623 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/T.-Krier-Liichten-300x202.jpg" alt="Foto Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg" width="300" height="202" /></a><p class="wp-caption-text">Foto Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg</p></div>
<p>Bei der Barrière huet d’Barrièresfra, d’Madame Braun, et besonnesch gutt mat ons gemengt a jiddwerengem eng grouss Tut Fuesendsbréidercher an den Aarm gedréckt. Si hat onst Lidd: „ Hei sinn déi Hämmerjongen, si kommen hir gesprongen, si heesche Fuesendsbréidercher, ee Pond, zwee Pond …“ wuertwiertlech geholl. O jeminee, wat war ech domadder gehäit; de ganzen Owend um laangen Tour dee Pak musse matschleefen! Hei koum jo net mäi grousse Koseng Odems Jos, mam dräiriedrege Vëlo mam Broutkuerf virdrop laanscht. Hien huet amplaz vun engem anere Koseng Theisens Josy &#8211; deem säi Papp Hary Theisen Bäcker zu Bouneweg war &#8211; de Brouttour um Cents fir en Drénkgeld gemaach. Ech hunn hien ugebiedelt, sech dach menge Fuesendsbréidercher ze erbaarmen. Ech hu mech wéi den Hans im Glück gefillt an him villmools Merci gesot, wéi hien d’Tut bei déi laang Fënnefpënneger an de Kuerf gestach huet. Hien huet wierklech net onglécklech doriwwer geschéngt ze sinn. Allebéid ware mir frou iwwer dee gudden Handel.</p>
<p>Wéi mir de Baueschbierg, de Schlittebierg erop gaange sinn, koum nom Haus „a Bruchs“ (hire Fils, de Robert Bruch, hat ech spéider als Klasseprofesser am Lycée) déi éischt Prüfung. De Café „a Bauesch“ hu mir ni vu banne gesinn, eng komplett friem Welt fir mech. Déi grouss Kosengen hu kommedéiert: „Déi Kleng vir!“ Nom Sange vum <em>Léiwer Härgottsblieschen</em> sollt ech mat dem Berri an der Hand bei d’Gäscht am schummelege Liicht an niwweleger Tubaksatmosphär heesche goen. Do géif et Mënz! Ech war ganz genéiert, fir bei deene bruckege Gesellen, déi do ronderëm d’Dëscher mat hirem Humpe souzen, d’Kap opzehalen; mä et huet musse sinn.</p>
<p>Um Cents ass et vun Haus zu Haus weider gaang. Et gouf schonn däischter. Ëmmer déi selwecht Geschicht: duerch de Virgäertche bei d’Viischtdir, do d’Liichtebengelcher ugefaangen, geschellt an eréischt wann d’Dir opgaangen ass, hu mer gesongen:</p>
<p><em>Léiwer Hergottsblieschen, gëtt ons Speck an Ierbessen, ee Pond, zwee Pond, dat anert Joer da gitt der gesond, da gitt der gesond, loosst déi jonk Leit liewen an déi al Leit stierwen, kommt der net bal, eis Féiss ginn ons kal, kommt der net gläich, da gi mer op d’Schläich, kommt der net gewëss, da kritt der e Schouss voll Nëss.</em></p>
<p>Da krut jiddwereen eng bis dräi Kamellen an oft och nach e puer Su an de Säckelchen. Merci, bis dat anert Joer a vive bei d’nächst Haus.</p>
<p>Bei Wagnesch duerfte mer an déi waarm Stuff sange goen. Dann huet hire lëschtege Papp ganz ordinär matgesongen: <em>„&#8230; da kritt der eng ferm op d’Schnëss!“ </em>Dat lescht Haus um Cents war beim Dokter Knaff. Seng Villa louch an engem groussen däischtere Park. Virun der Paart an der laanger Mauer ronderëm d’Haus hu mer geschellt an ech hu gehofft, déi géif net opgemaach, well hannendrun hu rosen Honn grujeleg gebillt.</p>
<p>Am Kéibierg, eigentlech scho Grënnesche Bezierk, waren déi dräi lescht Wiertschaften, an Zeutzius, a Bisdorffs a beim Hubert, e frëndleche Wiert mat engem klenge Bauerebetrib, wou mer am Summer schweesswaarm fir eng Limonad d’Hee op der Genn getrëppelt hunn, dat mat dem Heebléiser erop geblose gouf. Hei hätte mir haut net gären déi Grënnesch Liichteband begéint, wat wuel net ouni Sträit ausgaange wär.</p>
<p>Duerch den Äppelwee goung et dann zréck op heem zou. An der waarmer Stouff vun onse grousse Kosengen gouf de Boz gedeelt. Mir Kleng krute Kamellen an déi Grouss d’Mënz. Mir waren dees zefridden a frou fir mat dem Neelchen an den Hänn a Féiss endlech heem ze kommen an do gläich déi erkaalte Glidder a kaalt Waasser ze strecken. Et war iewer schéin, a mir hunn net dru geduecht, d’nächst Joer net méi liichten ze goen.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=621</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Den éischten Nationalfeierdag nom Krich</title>
		<link>http://memories.lu/?p=763</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=763#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 22 Jun 2015 06:30:16 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Simone Rosen-Bonenberger]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Nationalfeiertag]]></category>
		<category><![CDATA[Remich]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=763</guid>
		<description><![CDATA[Wochelaang virdru schonn hate mir an der Schoul auswenneg geléiert a geprouft, den 22. Januar woar et sou wäit: an der Salle Baldauf zu Réimech ass grouss gefeiert ginn. Virum Portrait vun der Grande-Duchesse Charlotte stonge mir zu fënnef um Podium, am sonndesse Gezei, mat rout-wäiss-bloe Fändelcher an der Hand. An der éischter Rei de [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Wochelaang virdru schonn hate mir an der Schoul auswenneg geléiert a geprouft, den 22. Januar woar et sou wäit: an der Salle Baldauf zu Réimech ass grouss gefeiert ginn. Virum Portrait vun der Grande-Duchesse Charlotte stonge mir zu fënnef um Podium, am sonndesse Gezei, mat rout-wäiss-bloe Fändelcher an der Hand.<span id="more-763"></span></p>
<p>An der éischter Rei de Buergermeeschter, den Här Marold mat de Scheffen, den Här Deche Ries mat de Kapléin, dann d’Léierpersonal an all Schoulklassen. Den Här Maas aus der Oberprimär huet d’Gäscht begréisst an du hu mir eist Gedicht opgesot.</p>
<p><em>„Mir sinn déi Jéngst vu Lëtzebuerg,</em></p>
<p><em>ma Lëtzebuerger duerch an duerch“</em></p>
<p>Dat woar de Refrain, deen hunn ech fir ëmmer verhal.</p>
<p>Riede si gehal ginn, iwwer Fräiheet an Onofhängegkeet. Duerno hu mir all zesumme gesong<em>: „Zwee Kinnekskanner, déi trei sech léif …“ </em>Als Ofschloss si mir opgestan fir d’Heemecht: <em>„Looss viru blénken d’Fräiheetssonn …“</em></p>
<p>Mir woare Kanner, awer mir hunn et gespiert: dat do ass eppes ganz Wichteges.</p>
<p>Owes woar Fakelzuch mat alle Veräiner. Mir Kanner haten e Lampion. D’Musek huet de Feierwon gespillt an d’Haiser woare beflaggt, rout-wäiss-blo a mam roude Léiw.</p>
<p>Den aneren Dag, ëm 11 Auer hunn d’Klacke feierlech fir den Te Deum gelaut wéi de Buergermeeschter an de Gemengerot mat Frack, Schärp an Dunn de Cortège an d’Kierch geféiert huet. D’Veräiner, d’Douane an d’Gendarmerie am Gala woaren derbäi a mir Schoulkanner. D’Musek huet e Marsch geblos.</p>
<p>D’Leit sinn an déi beliichte Kierch gestréimt. Iwwerall hu Käerze gebrannt, am hellste virun der Muttergottes an hirem schéinste Kleed: <em>„O Mamm, léif Mamm“</em> huet d’Uergel gespillt. Op en Zeeche vun der Schwëster Cyrille hu mir all mat gesong mam Kierchegesang.</p>
<p>Um Altor stung den Här Deche mat de Kapléin, a goldene Gewänner an d’Massendénger a roude Räck mat wäissem Surplis. Et huet gutt no Weihrauch gericht. Alles ass opgestan: <em>„Te Deum laudamus te“</em> Nom Seegen hu mir nach eng Kéier gesong: <em>„O du do uewen deem seng Hand …“</em></p>
<p>Ni méi, an all deene Joren duerno ass esou iwwerzeegt gebiet an esou dankbar gesong ginn, wéi dësen éischte Gebuertsdag nom Krich.</p>
<p>D’Gemeng huet e Patt zum Beschte ginn, an a „Brouder“ woar Danzmusek. Nomëttes huet meng Mamm Nonnebréidercher gebak, déi éischt am Joer.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=763</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Kiermes ouni PS</title>
		<link>http://memories.lu/?p=738</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=738#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 01 Jun 2015 09:06:38 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[John Weber]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Differdange]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Kirmes]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=738</guid>
		<description><![CDATA[D’Kiermes wor an ass d’Fest vun de Kanner an et mécht den Erwuessene grad esou vill Freed, wann si deene Klengen hir Begeeschterung op deene verschiddene Spiller gesinn. Déi Eeler vun eis erënneren sech awer och un déi sëlleche Kanner, déi mam Fanger am Mond nëmmen nokucke konnten, well si déi néideg fënnef Su net [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>D’Kiermes wor an ass d’Fest vun de Kanner an et mécht den Erwuessene grad esou vill Freed, wann si deene Klengen hir Begeeschterung op deene verschiddene Spiller gesinn.</p>
<p>Déi Eeler vun eis erënneren sech awer och un déi sëlleche Kanner, déi mam Fanger am Mond nëmmen nokucke konnten, well si déi néideg fënnef Su net haten, déi et deemools kascht huet.<span id="more-738"></span></p>
<p>Do goufen et awer Kiermesleit, déi di gutt Iddi haten, fir hiert „Spill“ mat Muskelkraaft ze bedreiwen an esou zwou Mécke mat engem Schlag ze erleeën: Motor an elektresche Stroum spueren an an engems deene kräftege Jonge vun 8-14 Joer d’Geleeënheet ginn, fir hir Kraaft ze beweisen an duerno gratis Karussell ze fueren.</p>
<p>Dat gong esou, z.B. beim Spill vun de „Stillercher“: Ronderëm déi senkrecht Achs un där uewen un den Äerm d’Stillercher hungen, woren ënnen déck Staangen ubruecht, woumat een d’Achs konnt ronderëm dréinen. Dat ganzt wor mat Duch zougedeckt, sou dass een et net vu bausse konnt gesinn. Da sinn 8-10 fräiwëlleg Bouwen eng Leeder eropgeklomme bis bei déi déck Staangen, a wann de Kiermesmännche gepaff huet, dann hu si, wéi Galeeresträflingen, d’Achs mat de Stillercher gedréckt an d’Stillercher mat de Kanner si ronderëm geflunn. Huet de Kiermesmännchen dann erëm gepaff an den Tour war eriwwer, dann hunn d’Bouwen opgehalen ze drécken a si selwer op d’Staange gesprongen a si mat gedréit ginn, bis de Kiermesmann gebremst huet. Hat een da 5 bis 10 mol matgedréit, da konnt een eemol fir näischt mat de Stillercher fueren. Ech soen Iech awer, et war bal méi flott ze drécken an da beim Bremsen op d’Staang ze sprangen, wéi mat de Stillercher ze fléien.</p>
<p>Dat ass eng vun menge sëllechen Erënnerungen aus de Kiermeszäite vu virum leschte Krich.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=738</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Meng Kommioun</title>
		<link>http://memories.lu/?p=22</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=22#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 23 Apr 2015 08:03:41 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Marie-Louise Wallers-Rykal]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Bonnevoie]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Kirche]]></category>
		<category><![CDATA[Kommunion]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=22</guid>
		<description><![CDATA[Ech hu meng éischt hl. Kommioun 1954 zu Bouneweg gemaach. Ons Kierch war den 9. August 1944 duerch e Bommenugrëff zerstéiert ginn an ass am  Joer vu menger Kommioun duerch eng nei ersat ginn. Déi hat e ganz moderne Baustil mat engem véiereckege Klackentuerm, fir déi Zäit ongewinnt. Si war der Muttergottes geweit a krut [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Ech hu meng éischt hl. Kommioun 1954 zu Bouneweg gemaach.</p>
<p>Ons Kierch war den 9. August 1944 duerch e Bommenugrëff zerstéiert ginn an ass am  Joer vu menger Kommioun duerch eng nei ersat ginn. Déi hat e ganz moderne Baustil mat engem véiereckege Klackentuerm, fir déi Zäit ongewinnt. Si war der Muttergottes geweit a krut den Numm „Maria Regina Pacis“. De schéine Mosaik vun der Muttergottes iwwert dem Portal, eng Aarbecht vum Daniel Loire vu Chartres, war eng Sensatioun. Vill Leit hunn awer gemengt, bannendra géif se éischter un eng Fabrik erënneren, mat deene strenge Linnen, den Eisestäiler an dem schwaarzen Naturschifer un de Maueren.</p>
<p><span id="more-22"></span></p>
<p>Ons Kanner war dat egal. Mir hunn ons op onse Kommiounsdag an der fonkelneier Kierch gefreet.</p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Kommiounskand.jpg"><img class="alignnone wp-image-725 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Kommiounskand-176x300.jpg" alt="Kommiounskand" width="176" height="300" /></a></p>
<p>Fir mech war alles wonnerschéin. Mäi Rack war zwar aus zweeter Hand, awer ganz elegant.</p>
<p>Mir haten alles gutt geprouft: D’Gebieder an d’Lidder ware bestëmmt honnert Mol mam Kaploun widerholl ginn. Mir wossten, wéi mer ons sollte fir de Cortège opstellen, wéi mer ons bei der Kommiounbänk knéien a wéi mer ons Plaz nees erëmfanne sollten. Dat Kostbaarst bei der Kommioun war ee mat echt Gold iwwerzunnen Tellerchen, dee mir sollten ënnert de Kënn halen, datt d’Hostie net konnt eroffalen an dann un onsen Noper weiderreechen.</p>
<div id="attachment_516" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Kommioun-MarieLouise.jpg"><img class="size-medium wp-image-516" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Kommioun-MarieLouise-300x202.jpg" alt="Fir meng Kommioun hat mäi Pätter mer e Magnificat geschenkt an e Rousekranz, deen an enger Pëchelchen war aus dem selwechte Lieder" width="300" height="202" /></a><p class="wp-caption-text">Fir meng Kommioun hat mäi Pätter mer e Magnificat geschenkt an e Rousekranz, deen an enger Pëchelchen war aus dem selwechte Lieder</p></div>
<p>Nomëttes war fir den Ofschloss vun deem schéinen Dag eng „Danksagungs-Vesper“. Mir alleguer, a besonnesch onsen Här Paschtouer Paul Heinen ware frou, datt alles gutt geklappt hat an et war eng ganz entspaanten Atmosphär. Den Här Heinen ass zum Schluss op de Priedegtstull geklommen an huet eng lescht Usprooch fir d’Kommiounskanner an hir Eltere gehalen. D’Nomëttessonn huet duerch déi schéi Fënstere gestraalt a faarweg Kréngelen op ons Käpp gemoolt.</p>
<p>A senger Begeeschterung huet hien du seng Hänn an d’Luucht gehuewen, deene faarwege Stralen entgéint an huet mat enger Stëmm, déi sech vun Emotioun iwwerschloen huet, gesot: „Und wir möchten rufen, Sonne bleib stehen, damit dieser schöne Tag nie zu Ende gehen möge.“ Mat engem herrlechen „O Mamm, léif Mamm“ huet den Organist den Ofschloss gemaach.</p>
<p>Mäi Papp, deen ëmmer Sënn fir Humor hat, sot zu menger Mamm, wéi mer erausgaange sinn: „Mengs de net, do hätten awer elo de Galilei an de Kopernikus sech am Graf ëmgedréit, wann se dat vun der Sonn héieren hätten.“</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=22</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Klibberen</title>
		<link>http://memories.lu/?p=186</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=186#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 29 Mar 2015 07:27:05 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[John Weber]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Differdange]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Klibberen]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=186</guid>
		<description><![CDATA[Et muss ëm 1935 gewiescht sinn. Et ass schonn esou laang hier &#8230; Bei eis an der Strooss zu Déifferdeng-Fousbann huet de Schräinermeeschter Schuller gewunnt, deen zugläich Dirigent vum Kierchechouer war. Well ech (deemools) esou e léiwe Bouf war, hat de gudden Här Schuller mär eng Klibber gemaach. Handgemat, net aus dem Buttek, eng richteg [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Et muss ëm 1935 gewiescht sinn. Et ass schonn esou laang hier &#8230;</p>
<p>Bei eis an der Strooss zu Déifferdeng-Fousbann huet de Schräinermeeschter Schuller gewunnt, deen zugläich Dirigent vum Kierchechouer war. Well ech (deemools) esou e léiwe Bouf war, hat de gudden Här Schuller mär eng Klibber gemaach. Handgemat, net aus dem Buttek, eng richteg Klibber, keng Jarre oder wéi déi aner Dénger geheescht hunn.</p>
<p>Stolz ewéi Oskar, ech gung nach an d’Spillschoul, hunn ech mech am Schoulhaff ugemellt. <span id="more-186"></span>Et waren déi eeler Messdénger, déi d’Gruppen agedeelt hunn an ech gouf an d’Klibbergrupp geschéckt, déi vun der Déifferdenger Schmelz un de ganze Fousbann a bis bal op Uewerkuer geklibbert huet.</p>
<p>Muerges um 6 Auer ass et ugaangen : „D’Muergersklack Klack laut, Muergesklack Klack laut, Muergesklack Klack laut“, Brrr. Mëttes um 12 Auer dann: „D’Mëttesklack Klack laut, Mëttesklack Klack laut, Mëttesklack Klack laut“, Brrr. Dann owes um 6: „D’Owesklack Klack laut, Owesklack Klack laut, Owesklack Klack laut“, Brrr.</p>
<p>Ware mer dann um Enn vum Fousbann oder bal zu Uewerkuer, dann hu mer nach eng Kéier ganz laang geklibbert fir d’Enn ze markéieren.</p>
<div id="attachment_190" style="width: 214px" class="wp-caption aligncenter"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/KlibberenKrier2.jpg"><img class="wp-image-190 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/KlibberenKrier2-204x300.jpg" alt="D'Klibberjonge vun Hamm, 1947" width="204" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">D&#8217;Klibberjonge vun Hamm, 1947 Photo: Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg</p></div>
<p>&nbsp;</p>
<p>Ech wor ëmmer derbäi, keng Minutt ze spéit, well ech wor stolz mat menger neier Klibber, et wor déi schéinst aus dem ganze Grupp. Karsamschdeg sinn dann am Schoulhaff d’Ouschtereeër an d’Sue vun de Gruppecheffen un d’Klibberjongen ausgedeelt ginn. Ech hu gemengt, dat giff do esou gerecht goen, wéi doheem wa meng Mamm oder mäi Papp eppes un eis dräi Kanner verdeelt hunn. Mee nee, hei huet een sech misse bäimaachen a wéi ech gemengt hunn, et wier u mär, do wor näischt méi do fir mech.</p>
<p>Katastroph! Ech sinn heemgelaf an hu gekrasch, well ech hat d’Hänn voller Blodere vum Klibberen. Meng Mamm huet versicht mech ze tréischten, ëmsoss. Bis um 2 Auer mëttes mäi Papp vum Schaffe koum. No 8 Stonnen an der Hëtzt an am Koméidi vun der Schmelz huet heen seng Zopp stoe gelooss, mech op d’Staang vu sengem Vëlo geholl an ass op Déifferdeng bei de responsable Kaploun gefuer.</p>
<p>Ech hu meng Blodere gewisen an hu vum Kaploun mäi wuelverdingte Loun kritt. D’Welt war erëm an der Rei an ech sinn nach haut, no bal 80 Joer, mengem Papp dankbar.</p>
<p>Ech sinn nach oft mat klibbere gaangen an ech wosst, datt een sech beim Verdeele vun den Ouschtereeër &#8211; an net nëmmen do – vir bäi misst halen.</p>
<div id="attachment_189" style="width: 212px" class="wp-caption aligncenter"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/KlibberenKrier1.jpg"><img class="wp-image-189 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/KlibberenKrier1-202x300.jpg" alt="D'Klibberjonge vun Hamm, 1947" width="202" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">D&#8217;Klibberjonge vun Hamm, 1947 Photo Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg</p></div>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=186</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De roude Léiw</title>
		<link>http://memories.lu/?p=614</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=614#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 19 Jan 2015 07:17:40 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Mariette Leuck]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Nationalfeiertag]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=614</guid>
		<description><![CDATA[In den Nachkriegsjahren feierten wir „Kinneksgebuertsdag“ auch tatsächlich am Geburtstag von Großherzogin Charlotte, am 23. Januar. Die Atmosphäre war anders als heute. Es war kalt, die Tage hatten eben erst angefangen, länger zu werden, und wer abends zum Fackelzug wollte, musste sich warm anziehen. Eine gewisse Feierlichkeit lag in der Winterluft. Fernsehen gab es damals [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>In den Nachkriegsjahren feierten wir „Kinneksgebuertsdag“ auch tatsächlich am Geburtstag von Großherzogin Charlotte, am 23. Januar. Die Atmosphäre war anders als heute. Es war kalt, die Tage hatten eben erst angefangen, länger zu werden, und wer abends zum Fackelzug wollte, musste sich warm anziehen. Eine gewisse Feierlichkeit lag in der Winterluft.<span id="more-614"></span> Fernsehen gab es damals noch nicht, doch mein Vater machte Radio-Reportage. Dazu stand er mit zwei Technikern, einem Übertragungswagen und seinem Mikrofon an einer Straßenecke. Eines Tages nun sagte er, wir könnten uns alle den Fackelzug ansehen. Nicht weit von seinem Platz entfernt hatten Freunde ihm ein Fenster für seine Familie angeboten. Mein Schwesterchen war damals noch nicht da. So bestand die „Familie“ aus Mutter und mir, sowie der Tante, die uns besuchte.</p>
<p>Am Nachmittag wurde ich warm verpackt und ging mit Tante Susi spazieren. Erst nach Helfenterbrück, wo die Straße über die Eisenbahnstrecke führt. Hier sahen wir von weitem eine qualmende Lokomotive. Wir warteten und konnten dann von oben herab auf den Zug sehen. Es war ein langer, langer Güterzug. Ich konnte damals bis 10 zählen und musste immer wieder von vorn auf meinen Fingern anfangen, ein Wagen nach dem anderen … Der Zug transportierte Eisenstangen, Kohlenhaufen, Fässer, Kisten, … Hinten kam noch einmal eine Lokomotive, die anscheinend drücken musste, weil die erste nicht stark genug war. Zwei Männer winkten uns zu. Tante Susi sagte, dies seien Maschinist und Heizer.</p>
<p>Als der Zug verschwunden war, fuhren wir mit der Trambahn zur Stadt, um die Schaufenster zu sehen. Hier lächelte die Großherzogin zwischen roten und blauen Kochtöpfen, weißen Tassen und Krügen. Dort stand sie zusammen mit ihrem Mann, hatte einen Pelz um oder eine lange Perlenkette. Vor dem Porträt lag zwischen Büchern eine rot-weiß-blaue Fahne. Andere hatten dem Bild eine Schleife umgebunden und rot-weiß-blaue Narzissen aufgestellt. Ehrlich, mich befremdete das Ganze. Mir war kalt und ich freute mich, als ich in der Straßenbahn saß und nach Hause fuhr, wo ich noch etwas schlafen sollte und dann gut essen musste, weil am Abend ja Fackelzug war … Da würde ich nun einen besonderen Wagen mit dem roten Löwen sehen. Ein solches Tier aber konnte ich mir nicht vorstellen. Bei Spaziergängen mit Großvater im Wald hatte ich Kaninchen gesehen, von weitem ein Reh, ein Hase hoppelte im Feld. Wir sahen, wo die Wildschweine sich gewälzt hatten. Doch Löwen … In „Schmeils Tierkunde“ war die Tuschzeichnung eines Löwen in schwarz-weiß. Als ich einige Tiere, auch den Löwen, mit dem roten Korrigierstift ausgemalt hatte, bekam ich eine Rüge. Einmal hatte ein  Lehrer-Kollege Großvaters mir einen Schokoladenriegel mitgebracht. Darin lag das Bild eines Löwen, doch der war gelb, hatte einen großen Kopf, und ich begegnete ihm lieber nicht im Grünewald.</p>
<p>Ich blickte nun vom Fenster hinab auf die Straße – aber es kam kein Zug, sondern nur Blasmusik, geschmückte Lastwagen, Fackelträger fuhren oder marschierten vorbei. Auf meine Frage, wann denn der Zug komme, antwortete mir Mutter, auch ein solcher Vorbeimarsch sei ein „Zug“. Und dann kam er, der Rote Löwe. Unten ging ein Raunen durch die Menge. Auf dem hinteren Teil eines Lastwagens stand eine große Tiergestalt. Sie war leuchtend rot und glich meinem Freund, dem Hofhund Tella. Die Straße war noch gepflastert und so schaukelte der arme Löwe auf seinem Podium gefährlich hin und her. Außer uns hatte die Familie noch Gäste, und ich fühlte, dass ich den „Roude Léiw“ hätte bewundern müssen. Aber – ich stellte mir Tella in einem solchen Aufzug vor und lachte, laut, voll heraus … Mutter rügte mich, Tante schämte sich, aber ich lachte bis der rote Löwe um die Ecke gewankt war und hinten wieder eine Blaskapelle flötete.</p>
<p>Als Vater uns abholen kam, war er starr vor Kälte und freute sich über eine Tasse Kaffee, den es jetzt wieder im Handel gab. Er nahm mich aufs Knie und fragte, was ich heute denn Schönes gesehen hätte. Ich antwortete: „Den Zug“ – „Ja, natürlich den Fackelzug“, meinte eine Dame. „Nein, einen richtigen Zug mit 2 Lokomotiven und sooo vielen Wagen.“ Dabei zeigte ich immer wieder meine 10 Finger, an denen ich ja abgezählt hatte. Verlegenes Schweigen. Vater unterdrückte ein Lachen. Dann sagte er: „Und der „roude Léiw“?“ Ich zögerte, wollte nicht noch einmal gerügt werden. Aber ich kam um eine Antwort nicht herum, denn die Frage kehrte wieder. Mutter und Tante sahen sich an. Ich arbeitete mich vom väterlichen Knie hinunter auf den Fußboden und sagte etwas trotzig: „Ja, ich habe ihn gesehen, aber Tella ist schöner.“ Ich glaubte zu spüren, dass Vater wieder ein Lachen unterdrückte. Von ihm bekam ich keine Rüge. „Na, ja“, sagte er nur.</p>
<p>Mutter nahm unsere Mäntel vom Haken, bedankte und entschuldigte sich und wir fuhren mit der ersten beflaggten Straßenbahn nach Hause. Damit hatte sich die Sache erledigt. Fackel- und ähnliche Züge mutete mir niemand mehr zu und ich tue sie mir bis heute nicht an.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=614</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Winterfeste</title>
		<link>http://memories.lu/?p=581</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=581#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 08 Dec 2014 07:00:13 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Mariette Leuck]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Blaschette]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Nikolaustag]]></category>
		<category><![CDATA[Weihnachten]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=581</guid>
		<description><![CDATA[Im Leben kleiner Kinder waren damals zwei Feste besonders wichtig: Weihnachten und Ostern. Auf Namenstage wurde man höchstens hingewiesen. Vielleicht erzählte ein Familienmitglied, der Lehrer oder Pfarrer eine Begebenheit aus dem Leben des heiligen Schutzpatrons und endete mit einer Ermahnung zum Bravsein. Von Geburtstagen ging kaum die Rede. Aber, wenn nach dem Allerheiligenfest – dem [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Im Leben kleiner Kinder waren damals zwei Feste besonders wichtig: Weihnachten und Ostern. Auf Namenstage wurde man höchstens hingewiesen. Vielleicht erzählte ein Familienmitglied, der Lehrer oder Pfarrer eine Begebenheit aus dem Leben des heiligen Schutzpatrons und endete mit einer Ermahnung zum Bravsein. Von Geburtstagen ging kaum die Rede. Aber, wenn nach dem Allerheiligenfest – dem Fest aller Patrone – die Tage kurz waren und abends der Himmel glühte, stand fest, dass die Engel nun für den hl. Nikolaus und das Christkind zu backen anfingen.<span id="more-581"></span> Bald sangen die Kinder in der Schule: „Léiwe Kleeschen, gudde Kleeschen …“, „ Nikolaus ist ein guter Mann“, „Am Uewe potert d’Feier“, „ Lustig, lustig trallera lala“. Ein Schleier freudiger Erwartung legte sich über das Land. Wir zählten die Tage und vor allem die Morgen, an denen wir bis zum großen Tage noch aufstehen mussten. Wir waren abends still und horchten in die Nacht hinaus, denn der Hoseker ging um. Vielleicht konnte man auch das Klappern der Hufe des Esels hören. Ihm gebührte absolut eine Ration Heu vor der Hintertür. Und es konnte durchaus sein, dass das Heu am Morgen verschwunden war und ein Plätzchen im bereitgestellten Schuh lag.</p>
<div id="attachment_585" style="width: 225px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/MarietteLeuck1.jpg"><img class="wp-image-585 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/MarietteLeuck1-215x300.jpg" alt="MarietteLeuck1" width="215" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">D&#8217;Mariette Leuck an de 40er Joren</p></div>
<p>Am großen Tag selbst schlichen wir nach einer unendlichen Nacht in die Stube, die nun nach Lebkuchen duftete. Neben den Tellern lagen neue Farbstifte, ein Baukasten, vielleicht ein Püppchen zum Anziehen und manchmal ein Bilderbuch. Die Teller aus Großmutters guter Stube waren gefüllt mit Spekulatius, ein paar Schokoladenplätzchen, „Boxeknäpp“ und, oh Wunder, mit denselben Äpfeln und Nüssen, wie sie auch im Garten wuchsen. Wir hatten also eine Himmelswiese hinter dem Haus! Besser noch, die Engel konnten dieselben Törtchen backen wie Großmutter, Mutter und Tante. Manchmal hing an ihnen noch ein Engelshaar – oder war es aus dem Schwanz des Esels? Das Geheimnis wurde nie gelüftet. Es blieb einfach himmlisch.</p>
<p>Irgendwie gehörte Sankt Nikolaus zu Weihnachten. Denn es folgten nun die Tage, an denen der Himmel die Erde fast berührte, die Nächte unendlich lang waren und die ersten Schneeflocken in der Luft tanzten. Die Kinder in der Schule sangen nun am Freitagnachmittag: „Ihr Kinderlein kommet“, „Stille Nacht“, „Oh Tannenbaum“. Ganz besonders gefiel mir: „Ein Kind geboren zu Bethlehem, des freuet sich Jerusalem“. Denn Bethlehem und Jerusalem dufteten einfach nach fernen Horizonten und weiter, geheimnisvoller Welt. Bald ging ich auch mit Großvater in den Tannenwald. Wir sahen uns die kleinen Tannen an, und wenn es da ein Bäumchen gab, das die anderen rundherum zu ersticken drohten, war dies eine verfolgte kleine Tanne, die Christbaum werden musste. In den kommenden Tagen und Wochen besuchten wir sie, sahen, ob sie schön dunkelgrün war und vielleicht sogar kleine Zapfen hatte. Wir hoben Zapfen vom Boden auf, sahen, wo die Samen saßen oder ob ein Eichhörnchen daran geknabbert hatte. Doch dann musste ich sie wieder hinlegen, denn sie waren Nahrung für so manche Wildtiere. Am Tag vor Weihnachten nahm Großvater die Säge mit und ich half, das Christbäumchen nach Hause zu tragen. Über Nacht kam das Christkind und am Morgen stand das Bäumchen mit Kugeln und Ketten behangen auf dem Stubentisch. Darunter lagen wieder Äpfel und Nüsse, wie sie auch in unserem Garten wuchsen. Das Christkind hatte einen neuen Schal oder ein Nachthemd gebracht. Einmal aber traute ich meinen Augen kaum: da lagen zwei gelbe Gurken, über die ich laut lachte. Großvater aber sagte, dies seien keine Gurken, sondern Früchte aus einem fernen Land und sie hießen „Bananen“. Ich stellte mir nun vor, dass sie bestimmt in Bethlehem oder Jerusalem gepflückt worden waren, denn im Lied hieß es ja, dass das Kind dort geboren sei. Es brauchte sie also nur mitzubringen.</p>
<p>Ich wartete auch mit Spannung auf die Drei Könige, die Gold, Weihrauch und Myrrhe brachten und von denen ich gehört hatte, sie seien über die Weihrauchstraße gekommen, aus einem Land, das Morgenland genannt wurde. Ein solcher Name war einfach zauberhaft, voller Licht, wie der Stern im Osten, dem sie gefolgt waren. Nun gab ich gut Acht, ob man auch merkte, dass die Tage morgens und abends um einen Hahnenschrei länger würden.</p>
<p>Das Christbäumchen aus dem Wald lag nicht traurig herum nachdem es seine Nadeln verloren hatte. Nein, die heiligen Drei Könige hatten es mitgenommen, weil es im Morgenland keine Tannenbäume gab und es deshalb für sie etwas ganz Besonderes war.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=581</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Am Houseker sengem däischtere Sak</title>
		<link>http://memories.lu/?p=557</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=557#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 01 Dec 2014 06:39:59 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Théo Pletschette]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Nikolaustag]]></category>
		<category><![CDATA[Wahl]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=557</guid>
		<description><![CDATA[Bei eis ass ëmmer Wäert op Niklosdag geluecht ginn. Dat war fir d’Kanner dat grousst Event. Mir kruten nëmmen &#8211; haaptsächlech aus finanzielle Grënn &#8211; Saachen déi meng Eltere selwer gemaacht haten. Maï Papp dee war Woner an hat ganz geschéckerlech Hänn. Hien huet dann esou Weenercher gebaut, Baukasten och selwer gemaach. Meng Mamm huet [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Bei eis ass ëmmer Wäert op Niklosdag geluecht ginn. Dat war fir d’Kanner dat grousst Event. Mir kruten nëmmen &#8211; haaptsächlech aus finanzielle Grënn &#8211; Saachen déi meng Eltere selwer gemaacht haten. Maï Papp dee war Woner an hat ganz geschéckerlech Hänn. Hien huet dann esou Weenercher gebaut, Baukasten och selwer gemaach. Meng Mamm huet gebak, allerlee Kichelcher mat schéine Glasuren drop. Si huet sech eng onwahrscheinlech Méi ginn.<span id="more-557"></span></p>
<p>Ech war bekannt als duerchdriwwenen Hond. Ons Nopesch Eugenie war eng Wiertsfra, déi mat all Waasser gewäsch war, grouss a staark. Si wousst alles wat ech gestëpst hat an si huet dann de Houseker gespillt. Deen huet och mat de Kette gerabbelt, wann en era komm ass. Dat war fir eis ganz impressionnant.</p>
<p>Eng Kéier hat den Houseker et fäerdeg bruecht, mech an de Saak ze stiechen an huet mech gedroen bis an den Ausgank vum Duerf bei e Bësch wou e mech lafe gelooss huet. Mir war et net méi egal, sou laang an deem daïschtere Sak an ech war frou, wéi ech nees doheem ukomm sinn.</p>
<div id="attachment_560" style="width: 223px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/NiklosdagKrier3.jpg"><img class="wp-image-560 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/NiklosdagKrier3-213x300.jpg" alt="NiklosdagKrier3" width="213" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">Photo Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg</p></div>
<p>&nbsp;</p>
<p>Chrëschtdag ass natierlech e Chrëschtbeemche gemaach ginn a mir hu Chrëschtlidder gesong, awer et ass net esouvill gefeiert ginn. Et war ee jo schonn eng Éiwegkeet an der Kierch a mir haten es duerno genuch.</p>
<p>Och Ouschterdag war et e bëssen ze vill. Déi Mass huet dann bis zu 3 Stonne gedauert.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=557</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
