Si haten och en Internat, wou déi Meedercher gewunnt hunn, déi aus allen Ecke vum Land an d’Schoul komm sinn. Ganz vill waren aus dem Éislek. Ech hat d’Chance zu Bouneweg ze wunnen a konnt ganz bequem zu Fouss dohi goen. Dat war natierlech flott mat e puer vu menge fréiere Spill- a Primärschoulkomerodinnen de Wee ze maachen.

Et ass, wéi den Numm et sot, alles geléiert ginn, wat eng jonk Fra fir hire spéidere Stot huet misse wëssen: Kachen, Bitzen a Strecken. Ausserdeem goufen et Klasse vum „Commerce“, also fir spéider op engem Büro ze schaffen. Do huet een Dactylo, Stenographie, Arithmetik, däitsch a franséisch Korrrespondenz a Comptabilitéit geléiert. Fir ons war de Beruff vun der Sekretärin d’Zil vun allen Dreem, well als Sekretärin hat een de Ruff vun enger moderner, gebilter an eleganter Damm. Dat hate mir och schonn an esou vill Filmen vun där Zäit gesinn. Also hunn ech mech, wéi e puer vu menge Frëndinnen, entschloss, Karriere an deem flotte Beruff ze maachen. Duerfir hu mir ons op „Commerce“ ageschriwwen.

Eng gutt Renommée hat och hir Klass vum „Froebel“, dat waren déi Meedercher, déi eng Ausbildung als Kindergärtnerin gemaach hunn.

D’Wierklechkeet huet ons awer ageholl, wéi mir dat éischt Trimester geschmaacht haten. Et war net nëmme ganz ustrengend, awer fir all Klass war 1 mol an der Woch Bitzen a Strecken ugesot an de Kichendéngscht, d.h. Kachschoul. Wéi mir gegrommelt hunn, krute mer gesot et wär och wichteg herno e Stot kënnen ze féieren. Et war eng Selbstverständlechkeet datt ee Meedchen, wat sech bestuet huet an da Kanner krut, säi Beruff un den Nol gehaang huet, fir dann nëmmen nach Hausfra a Mamm ze sinn.

D’Kachschoul ass ofwiesselnd gehale gi vun enger Joffer a vun enger Schwëster. Déi zwou ware ganz léif mat ons, wat d’Saach eenegermoossen acceptabel gemaach huet.

Beim Kachen ass dat blot Schoulschierteg géint e wäisst getosch ginn an och ëm de Kapp hate mir e wäisst Duch wéinst der Hygiene. Dann ass vill gekikkelt ginn, well mir hunn ausgesin wéi Novizinnen.

Dat Schlëmmst waren awer déi grouss, schwéier Dëppen. Et ware richteg Hotel-Restaurantsdëppen an deene grouss Quantitéite gekacht gi sinn. Well alles, wat an der Kachschoul preparéiert gi war, ass am Internat servéiert ginn. Duerfir ass op eng ganz

gutt Qualitéit gehale ginn. An all Kachstonn ass duerno ordentlech alles an en Heft geschriwwe ginn. Et sinn och Punkten um Kache ginn, wéi bei all deenen anere Fächer.

Wann alles fäerdeg war, hu mir zesummen an der Kachschoul un engem laangen Dësch giess. Den Hit war eng Geméiszopp wou ënnen an de Komp Ram an een Eegiel komm ass. Dat duerchernee geréiert huet esou gutt geschmaacht, datt mir et net Ramzopp, mä „Dramzopp“ genannt hunn.

Duerno ass gespullt ginn. De Spulldéngscht war sou opgedeelt, datt all Woch eng aner Grupp un der Rei war. Selbstverständlech huet och missen alles gebotz ginn. Wéi hunn ech dat gehaasst! Da sinn ech och nach vun der Schwëster gehänselt ginn: „Jo Meedchen, do geet et fir den Neellack“. Si huet net gär gesinn, datt ech heiansdo d’Neel rosa gefierft hat.

Spéider, wéi d’Schoulzäit eriwwer war, hunn ech awer ganz oft no mengem Heft gegraff an eppes Guddes doraus gekacht. Ech hunn agesin, datt dat alles vu groussem Notze war, well bei menger Mamm doheem hätt ech bestëmmt ni fräiwëlleg kache geléiert, och wann si dat oft probéiert hat. De Bewäis: mäi Schoulkachbuch steet nach haut e mengem Schaf an ech huelen et ëmmer nach wann ech mol eppes Einfaches kache wëll, wat meeschtens jidderengem schmaacht. Souguer mengen Enkelkanner.

Op der 7ème waren 3 Klassen, A, B an C, zu je 26 Schülerinnen. U sech war dat eng kleng Klass, well am Kolléisch war mäi spéidere Mann nach zu 60 Schüler an enger Klass op 7ème. Op der 5ème ware mir nëmmen nach zu zwou Klassen. Wann een am Passageexamen no der 5ème eng Moyenne vun 2 hat, konnt een op 4ème op d‘Sektioun latine goen. Et gouf och eng Sektioun moderne an eng Sektioun professionnelle (hautzudags Economie), wou een no der 3ème en Diplom kritt huet.

8 Stonnen d’Woch Latäin waren oft batter. Op 3ème gouf schonn den Cäsar „De Bello Gallico“ iwwersat. Op 2ème stung Titus Livius an Horaz um Programm. Wéint dem „scandéieren“ hu mir do latengesch Verse missen auswenneg léieren. Zum Trouscht hunn ech festgestallt, dass d’Latäin mir fir déi franséisch Sprooch a spéider och fir déi italienesch Sprooch eng Hëllef war.

Op der Première ware mir nach zu 16, d’Sektioune latine a moderne zesummen an enger Klass. Ënner eis waren zwou Jüdinnen. Esou oft muss ech nach un deenen hiert Schicksal denken. Mam Charlotte Hertz, dat zu Hollerech gewunnt huet, sinn ech oft vun der Gare zu Fouss an de Lycée gaangen. Nëmme wann et gereent huet, hu mir den Tram geholl. D’Charlotte hat mech och eemol an hir Synagogue matgeholl. Et war déi Synagogue, déi spéider während der Besatzung am Krich gesprengt gouf. Mat sengen Elteren a sengem klenge Brudder, deen deemools 9 Joer hat, konnte si no Montélimar flüchten. Leider waren si am Frankräich och net méi sécher. Si koumen an d’Kazett a goufen zu Auschwitz vergaast. Dat hat eise Reliounsprofesser Pierre Elcheroth erausfonnt.

D’Marion Jacks war 1933 mat sengen Eltere vu Stettin no Lëtzebuerg komm. „Weh dem, der keine Heimat hat“, huet et deemools gesot. Schnell huet et sech ugepasst an huet séier ouni Accent lëtzebuergesch geschwat. D’Marion a seng Elteren, eist Land war schonns längst vun den Däitsche besat, haten déi Chance nach mam leschte Schëff, dat no New York gefuer ass, an Amerika ze kommen. Einfach war dat fir si net, well no laangem, laangem Waarden huet de Kapitän endlech d’Erlaabnis kritt, fir an den Hafe vun New York ze fueren. Speziell seng Mamm war deemools verzweifelt, ewéi et eis nom Krich bei engem Konveniat zu Bréissel erzielt huet. Säi spéidere Mann war hinnen deemools um Schëff eng grouss Hëllef. An Owescoursen huet d’Marion an Amerika Psychologie studéiert. Ier et an Amerika gaangen ass, hat et eis invitéiert an huet jidderengem e Buch aus senger Bibliothéik geschenkt. D’Josette, wat deemools scho bestuet war, krut hir Bitzmaschinn, wat am Fong fir déi Zäiten illegal war. Ech gesinn nach dem Marion säi Papp, dee fréier méi korpulent war. Hie war nach ewéi e Stréch a sot: „Sehen Sie, was sie aus uns gemacht haben.“

Net nëmmen op Konveniaten, mee och e puermol d’Joer si mir regelméisseg op Kaffiskränzercher zesumme komm. Vun deene 16 op der Première liewe mir nach zu 3. D’Triny am Konviktsgaart. D’Gilberte an der Fondatioun Pescatore an ech zu Diddeleng a menger Heemechtsstad. Gären huelen ech un den Aktivitéite beim RBS an am Club Senior zu Diddeleng deel a freeë mech, mat 10 Enkelkanner a 14 Urenkelkanner muench schéi Stonnen ze verbréngen.

Wéi ech méi kënneg war, sinn ech selbständeg an d’Schoul gaang. Ech als „i-Butz” hat e wäite Schoulwee. Vun doheem aus gung et d’Industriestrooss erop, da laanscht de Kierfecht, de Kräizermécher, de klenge Park am Neidierfchen bis bei d’Schlottesch Schmëtt. Da gouf et zwou Méiglechkeeten: entweder no riets, da koum ee laanscht déi lang Dännebamsheck beim ënneschte Lambertshaus an deem klenge Park, déi aner Säit vun dem ieweschte Lambertshaus. An deem Park hu mir als Schoulkanner Neeljesblummen a Schnéiballe vun de Traisch erofgerappt, se mat an d’Schoul geholl an der Schwëster Agnes iwwerreecht. Si huet domat déi Nidderwëltzer Kierch gerëscht a mir krute vun hir e Bild. Duerno koume mer laanscht den Zinema (Ciné du Nord), wou mer d’Biller vun de Stare gekuckt hunn, déi grad an de Filme vun der Woch matgespillt hunn. Da si mer laanscht d’Villa gaangen, wou den Dr Bastian gewunnt huet, a mir hu säin neiesten Auto bewonnert. Da gung et laanscht d’Post a laanscht de Café Muller. Elo ware mer op der gewonnener Säit, well et gung nëmme méi biergof.

D’Meederchers-Schoul stung am hallwe Schoulbierg. Et war en aalt Gebai, et hat an der Offensiv zimlech gelidden, mee et war nach gutt genuch, fir datt Schoul konnt gehal ginn. D’Trapen hu gekréckelt an d’Schoulschwësteren hunn eis gedoen, ëmmer laanscht d’Maueren ze goen. Si hu gefaart, wa mer all duerch d’Mëtt vun de Gäng gingen, géifen déi asacken. D’Schoulschwësteren hunn och an deem baufällege Gebai gewunnt.

D’Toilettë vun der Schoul louchen hannert dem Gebai. Et huet ee missten aus dem Gebai eraus, laanscht de Giewel goen, dann eng Trap of an do stungen zwou Reie Cabineten. Wann een huet missten, huet ee fir d’éischt all Cabinetsdier opgemeet, fir déi propersten Toilette ze fannen. Si goufen zwar gebotzt, awer nëmmen eemol d’Woch. Et waren, wat d’Fransousen  „cabinets turcs“ nennen. Ech wëll mech net weider iwwer de Geroch an „d’Versteinerungen“ am Wanter, wann et gefruer war, ophalen, mee déi Zoustänn verfollege mech nach haut a menge schlechten Dreem.

Déi zweet Méiglechkeet vum Schoulwee war bei der Schlottesch Schmëtt lénks erof, laanscht de „Gare-Piedchen”, riets laanscht déi gesträifte Lambesch-Villa mat dem Gelänner an der héijer Mauer. Da war do lénks de Clarens, e Grosist, deen dacks Kaffi geréischtert huet, datt et fantastesch an der ganzer Géigend no Kaffi geroch huet. Derniewent war d’Villa Hames, weider laanscht den Zinema Métro, iwwer d’Plaz, wou am Summer d’Kiermes war, an dann de Schoulbierg erop. Munchmol, wa riets d’Paart vun der Simons-Villa opstung, hu mer eng Ofkierzung geholl. Da si mer duerch de Simonspark gelaf, op den Zéiwespëtzen, fir nëmme kee Kaméidi ze maachen, a  koumen am halwe Schoulbierg eraus. Mir haten Häerzklappen, well ee vun deenen zwee Simonsbridder hätt jo mol kënnten op der Dier stoen.

De Wanter, wann et sou glat war, datt ee kee Fouss behalen huet, an dat koum dacks vir, huet meng Mamm mir al Huese vu mengem Papp iwwer d’Schung gestrëppt a mech domat op de Schoulwee geschéckt.

Mäi Papp huet sech Blecher (mir hunn se „Spacken” genannt) un d’Schungsuele geschrauft an dann hu mär eis lues a virsichteg op de Wee gemeet. Méi spéit am Mueren ass e Camion mat Salz laanschtgefuer, wou zwéin Aarbechter ofwiesselnd eng Schëpp Salz op d’Strooss gehäit hunn. D’Salz koum vun der „Ideal-Liederfabrik”. Domat waren d’Hait agesalzt, wann se aus der Belsch geliwwert goufen.

Wa Schnéi louch, krut ech eppes eraus. All Schoulbouf huet profitéiert, fir mech mat Schnéiklatzen ze geroden oder mech mat Schnéi anzeseefen, well ech jo dem „Pir” (dem Schoulmeeschter) säint war; well jidderee gemengt huet, e wär iergendeng Kéier ongerecht behandelt ginn oder aus Spaass un der Freed, fir mech fäerten ze dinn. Sou frou, wéi ech war fir mam Schlitt ze fueren oder Schnéimännercher ze maachen, sou frou war ech awer och, wann de Schnéi erëm ofgung, da war ech aus dem „Schnéiklatzeschneider”.

Ech denken nach dacks un d’Schoulkanner vun deemools, déi aus all deenen entleeëne Quartieren hu misse bei Reen a Wand an Äis a Schnéi an d’Schoul kommen: vun der Wanselerstrooss, aus dem Neie Wee, vun Aaneschbaach, aus der Driicht, vum Quetschebierg, aus der Gaass, vum Äisknippchen, vu Wegdecher, vum  Knupp, aus dem Wolewee, vun der Lee, vun der Ettelbrécker Strooss, vu Rulljen a vu wou nach? Ech denken och nach un dee Klengen, deen aus der Spillschoul heemgung a laudenhaart, matzen an der Strooss, gekrasch huet. Eng Fra huet hie gefrot, firwat hie géif kräischen. Du sot hien: „Ech muss heemgoen an et ass nach esou wäit!”

Iwwerhaapt, an där Zäit waren d’Schoulen dorëmmer a ganz Woltz verspreet. Mir Meedercher waren an der Meederchersschoul am Schoulbierg. D’Jongeschoul, déi méi héich erop am Schoulbierg louch (wou haut d‘Streikdenkmol steet), war an der Offensiv verbrannt a huet missen ofgerappt ginn. Op där Plaz goufen direkt no der Offensiv niddreg hëlze Buden opgeriicht (vu Schwäizer, déi heihinner delegéiert gi waren, fir ze hëllefen). Et waren eestäckeg Chaleten mat je zwee Säll. De Summer ass een dran erstéckt an de Wanter erkaalt. Aner Klasse waren am Schlass oder am ale Spidol ënnerbruecht. Well néierens e Schoulhaff war, sinn d’Jongeklassen an der Paus alleguer durch de Burrewee op d’Kiermesplaz gepilgert. Duerno erëm an hir respektiv Schoulsäll. An enger Wullkëscht hunn ech zwou Fotoe fonnt aus dem Joer 1945.

1945: Déi Wëltzer Meedercher mat hire Léierinnen a Schoulschwëstere virun der aler Meederchersschoul, déi an der Rundstedt-Offensiv vill gelidden hat.

1945: Déi Wëltzer Bouwen mat hire Léierinnen a Schoulmeeschteren virun de Ruine vun der verbrannter Jongeschoul

Op där enger sinn d’Kanner aus der Meederchersschoul mat de Schwësteren a Léierinnen. Op där anerer gesäit een d’Schouljonge mat hire Schoulmeeschteren, jeweils virun den sinistréierte Schoulen. Déi Fotoe waren gemeet gi vun engem offizielle Fotograf, dee säin ominösen Apparat op engem Stativ virun der Schoul opgeriicht hat. Hien hat äis gewisen, wuer mer misste kucken fir de Villchen ze gesinn. Dunn ass hie mam Kapp ënner e schwaarzt Duch gekroch. Wéi hien erëm erauskoum, hat keent vun äis de Villche gesinn.

Fir Chrëschtdag hat all Kand vun der amerikanescher Associatioun „Care” e Cadeau krut. Et war eng Këscht mat allerlee klenge Spillsachen. A menger ware kleng Pëppercher, eng Miniaturpoppestiffchen, Bläistëfter, Faarwen, Knäpp … an … an …

Et gouf eng nei Schoul gebaut am Schoulbierg, wou all Schoulklassen ënnerdaach koumen. Wann ech mech net iren, ass déi nei Schoul 1951 opgaang.

Wann déi sech gemellt hunn, hunn ech gefrot, ob ee meng Mamm kënnt op den Telefon ruffe goen. A wann direkt een disponibel war – bis bei eis heem war et e gudden hallwe Kilometer, hin an hier also ee Kilometer – a wa bei eis een doheem war, huet et eng gutt Véierelstonn gedauert, bis meng Mamm oder mäi Papp an der Kabinn waren a mir kuerz dat néidegst matenee schwätze konnten. Et war jo och schéin, d’Mamm, oder d’Mamm hire Jong emol erëm eng Kéier ze héieren. Apaart, well et jo och d’Zäit war, wou dee jonke Studentchen esou lues an de Stëmmbroch koum.

Dertëschent goufen natierlech och Bréiwe geschriwwen; a wann déi Weide-Waliss mat de frësch gewäschenen, gefléckten a gestreckte Kleeder vun doheem an der Bullett ukoum, war ëmmer grouss Freed. Da louchen tëschent den Hiemer a Boxen alt emol e Glas Hunneg, eng bescht Zossiss, e puer Äppel an och heiansdo e Stéck Schokela, wann Namens- oder Gebuertsdaag war. D’Bréiwen, déi meng Mamm mer geschriwwen huet, versuergen ech nach haut a menger eise Kassett aus der Studentenzäit.

D’Christiane, meng kleng Nopesch, war op eemol net méi do, fir mat mir ze spillen. Seng Mamm sot, hatt géif an de „Kindergarten“ goen. Ech hunn hannert menger Mamm geseet, fir och dohinner ze goen. Meng Mamm war d’accord. Deen aneren Dag sinn ech voller Erwaardung mam Christiane a senger Mamm zu Ettelbréck an de „Kindergarten“ geschréckt.

Dat Gebai war eng Aart prefabrikéierten, niddrege Schapp mat engem héijen Zonk ronderëm. Et ware vill Kanner do. D’Joffer war eng grouss Frau mat engem wäisse Schiertech, déi ganz streng gekuckt a keng Minn verzunn huet. Ech hat mir ze vill erwaart. Fir d’éischt hu mer missten de Mond halen, an dann de kapp op den Dësch leeën a maachen, wéi wa mer géife schlofen. Iergendwann am Muere si mer op d’Toilette gaang. Sou léif kleng Toiletten hat ech nach net gesinn! An direkt ass mer e Malheur geschitt: de Lastik vu menger Box ass duerchgefuer an si huet net méi erop gehalen. Ech si bei d’Joffer gaang an si huet mer e Knuet an de Lastik gemeet. Dat war dat eenzegt Positivt, wat si dee Muere gemeet hat.

Wéi et Zäit war fir heem ze goen, sinn d’Christiane an ech lues heem getrëppelt, hatt wosst jo de Wee. Ënnerwee hu mer zwee Fligeren um bloen Himmel gesinn, déi openee geschoss hunn. Mir si stoe bliwwen, a mir hunn erop an den Himmel gekuckt. Déi zwéin hu Fänkes gespillt an hu kleng wäiss Wolleke gespaut an dann huet et geknuppt. Op eemol ass meng Mamm uewen an der Gaass ëm d’Kéier gelaf komm, huet eis aus eisem Staunen erausgerappt, eis mat der Hand geholl an si ass vive mat äis heem gelaf „en rasant les murs“. D’Christiane an ech hate gemengt, datt dat e Spillche wier.

Dat war fir d’éischt a fir d’lescht, wou ech an de „Kindergarten“ gaange sinn.

D’Klasse woaren op dräi Joer opgedeelt: Primär 1-3 a 4-6, Oberprimär 7-9. Nom 6. oder 7. Schouljoer sinn déi, déi konnten a wollten an d’Stad an de Secondaire gaangen.

Den Zuch vu Réimech an d’Stad ass um 6.15 Auer gefuer. Op all Statioun huet e gehal. Mat Chance huet een op der Gare gläich en Tram kritt fir an d’Stad oder op de Lampertsbierg. Fir owes heem ass den Zuch um 16.30 Auer gefuer. Dann ass een nach eng Kéier gutt duerchgerëselt ginn an ‘t woar een um 6 Auer zu Réimech.

Dat woar ustrengend, owes sollte jo och nach Hausaufgabe gemaach gi fir den aneren Dag. Dofir ass bal nëmmen d’Internat a Fro komm.

Fir meng Eltere woar dat eng grouss Dépense: d’Pensioun, de Minerval, den Zuch, den Tram an d’Bicher. Alles hunn se misse bezuelen an dat fir zwee: mäi Brudder woar am Lycée an an der Boulette an ech woar um Verluerekascht.

Dofir war d’Oberprimär net nëmmen eng gutt Fortbildung fir déi, déi nom 9. an e Beruff gaange sinn, awer och fir déi Schüler, déi méi spéit weiderléire gaange sinn. Eng gutt Basis fir am Secondaire e Joer z’iwwersprangen oder op d’mannst dat éischt Joer gutt ze packen. Ech hunn dofir och d’Oberprimärschoul fäerdeg gemaach.

Et woaren net nëmme Réimecher Meedercher: vun den Dierfer ronderëm, bis Remerschen, Bous a Greiweldeng sinn se komm, an dat mam Vëlo all Dag, Summer wéi Wanter. Am Wanter hunn déi meescht am Kinderheim giess, soss sinn se och nach mëttes heemgefuer. Dat woare bis op Remerschen 7 km, dat zweemol am Dag, hin an zréck. D’Milly vu Remerschen huet mir dat gezielt. Eng Kéier hat et mam Irène, mat deem et zesumme gefuer ass, gewett, et géng de ganze Wee fräihänneg fueren. Ënnerwee begéinen se de Gendarmen, och mam Vëlo. „Hues du d’Hänn kal?“, huet deen ee geruff. Hatt hat se net séier genuch aus den Täsche geholl! Duerno ass hatt nees fräihänneg weidergefuer.

D’7., 8. an 9. Schouljor aus der Oberprimärschoul vu Réimech, 1950

Déi mat de Krauselen op der Foto haten eng „Permanente“, dat woar esou ugesot. Vill hunn der e Schiertech un. D’Pullover woaren, wéi och d’Jacketten, handgestréckt a mat faarwege Sträifen, fir esou d’Wollreschter ze verwäerten. D’Juppe woaren aus grousskaréiertem Stoff dat Joer.

D’Foto ass virun der Schoul am Meederchershaff opgeholl, de Jongenhaff ass hannendrun. D’Bouwen haten hiren eegenen Agang an duerch d’Verbindungsdier am Gebai si mir ni gaang. Sou woar et net verwonnerlech, dass een d‘Jonge vum eegene Joergang net all kannt huet bis den éischt Konveniat!

Eis Léierin, déi dräi Joer, woar d’Schwëster Marie-Paule, allgemeng beléift a respektéiert.

Hommage fir eng Schoulschwëster

Wann hiren Numm haut gëtt genannt

gëtt si elo nach unerkannt

Si woar kompetent, si woar gerecht

wat eng gutt Léierin versprécht.

Nom 6. Schouljor hu mir eis gefrot

„Wéi soll dat am siwte weidergoen?“

‘t woar unanime: géi roueg hin.

Jiddereen huet si geluewen:

Do bass du gutt opgehuewen.

Si woar vu schlanker Gestalt

an hirem laange schwaarze Gewand.

E wäisse Bok an donkel An

déi kucken déif an dech eran.

Si woar och streng, awer gerecht

hiert ganz Wiesen, dat woar echt.

Si huet wat si wollt eis geléiert

vu jidderengem ugehéiert.

D’Schoul woar keng Plo:

si woar jo do.

Och no de Stonnen

konnt een do kommen.

„Wëlls du e Buch?

ass dat genuch?

Fir d’éischt dat do

an dat duerno.“

Si hat d’Siwent, d’Aacht an d’Néngt

dat woar genuch wéi et mir schéngt.

Huet Englesch mat eis geléiert,

mir hu mat Freed bei hir studéiert.

Wann si gespillt huet op der Gei

hu mir gesongen an der Rei.

Egal wat si huet proposéiert

mir hu mat Spaass kooperéiert.

Een Dag du woar si net méi do!

Oh Gott, wat gëtt dann dat elo?

Si goung ersat. Wien ass dann dat?

Mir woaren ausser Rand a Band

eis huet gefeelt hir roueg Hand.

Mir hate keng Uerdnong, keng Disziplin

Wou féiert dat mat der do hin?

Wéi d’Schwëster Marie-Paule du koum zeréck

wat eng Freed, wat e Gléck.

Ech géing hir haut gär Merci soen,

am Numm vun allen déi si kannt.

Fir wat a wéi si eis geléiert

sief si heimat zu déifst geéiert.

Den Här Meier war bei ons all beléift, well hie war ëmmer fein.  Hien huet och méindes mueres, wann ee sonndes virdrun net an der Mass war, keng Pouten ausgedeelt, wéi dat bei anere Geeschtlechen Usus war an, et huet mol keen eppes dobäi fonnt. Hien huet all d‘Geschichten aus der Bibel esou gezielt, wéi wann et an der haiteger Zäit wär an hien et perséinlech erlieft hätt.

Et huet ons och imponéiert, datt hie mat engem Auto an d’Schoul komm ass, wat déi Zäit éischter aussergewéinlech war. Et war en neie VW-Käfer, schwaarz, ëmmer frësch gewäsch a gewichst. Et war säi ganze Stolz. Seng Bezéiung zu deem Gefier war esou grouss, datt hien säi Käfer och mat an seng reliéis Geschichten agebaut huet.

Wéi d’Zäit vun der Kommioun ëmmer méi no komm ass, huet hien ons och vun der Gnod Gottes gezielt. Wat verstinn déi kleng Meedercher vum Begrëff „Gnod“? Dat war net esou einfach: et war näischt, wat ee konnt gesinn, héieren oder spieren. Hien huet dunn d’Léisung fonnt, fir ons dat bildlech ze maachen: „Kuckt Kanner, wann ech mat mengem Volkswon fueren, da leeft deen nëmmen esou laang bis den Tank eidel ass an da bleift e stoen. Sou ass et och mat der Gnod Gottes. Déi brauch är Séil all Dag fir nei opgetankt ze ginn. D‘Tankstell fir är Gnod, dat ass d’Gebiet. Ouni d’Gnod vum Herrgott geet guer näischt. Déi ass wéi de Benzin fir den Auto. Déi  hëlleft Iech, brav ze bleiwen, gutt ze léieren a léif mat äre Schoulkolleginnen ze sinn, sou wéi den Herrgott dat vun iech wënscht.“

Mir hunn dat Beispill sou gutt fonnt, datt mir dunn alles verstan haten, wéi dat sech mat där Gnod verhält. Mat deem Trick hat hien sech richteg „Musterschülerinnen“ erugezillt!