<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Memories &#187; Alltag</title>
	<atom:link href="http://memories.lu/?feed=rss2&#038;cat=24" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://memories.lu</link>
	<description>Meng Erënnerungen - Eis Geschicht</description>
	<lastBuildDate>Wed, 07 Jun 2017 08:02:22 +0000</lastBuildDate>
	<language>de-DE</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=4.0</generator>
	<item>
		<title>Geschichte des Telefonnetzes in Grosbous</title>
		<link>http://memories.lu/?p=969</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=969#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 12 Dec 2016 09:32:10 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Georges Tock]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Arbeit und Beruf]]></category>
		<category><![CDATA[Grosbous]]></category>
		<category><![CDATA[Telefon]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=969</guid>
		<description><![CDATA[Die Gelehrten sind heute noch geteilter Meinung, wem nun die Erfindung des Telefons zuzuschreiben sei: Reis oder Bell. Beide haben jedenfalls dazu beigetragen, dass wir heute von unseren eleganten Fernsprechapparaten über weite Entfernungen sprechen können. Das Telefon wurde für den öffentlichen Gebrauch in Luxemburg durch das Gesetz vom 20. Februar 1884 freigegeben. Schon am 1. [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Die Gelehrten sind heute noch geteilter Meinung, wem nun die Erfindung des Telefons zuzuschreiben sei: Reis oder Bell. Beide haben jedenfalls dazu beigetragen, dass wir heute von unseren eleganten Fernsprechapparaten über weite Entfernungen sprechen können.<br />
Das Telefon wurde für den öffentlichen Gebrauch in Luxemburg durch das Gesetz vom 20. Februar 1884 freigegeben. Schon am 1. Oktober 1885 wurde das Telefonamt Luxemburg mit 91 Abonnenten in Betrieb genommen (Berlin hatte zur Zeit der Inbetriebnahme nur 48 Teilnehmer).<span id="more-969"></span></p>
<p><strong>Das Netz in Grosbous<br />
</strong>1) Einführung<br />
Der erste Telefonapparat wurde bereits 1884 bei der Postagentur in Grosbous eingerichtet. Er diente nicht der Obermittlung von Privatgesprächen, sondern der Weitergabe von Telegrammen.<br />
Durch den Telefonapparat (statt des Morseapparates) war das Vermitteln des Telegramminhaltes sehr vereinfacht geworden.<br />
Der Verkehr von Abonnent zu Abonnent wurde erst am 16. August 1889 eingeführt (gleichzeitig mit den Ortschaften Boulaide, Esch-Sauer, Bögen, Dalheim).<br />
Somit wurde Grosbous einige Bedeutung zugemessen, denn Schifflingen z.B. erhielt erst 1913 ein Telefonnetz.</p>
<p>2) Teilnehmer<br />
Leider sind die Teilnehmerverzeichnisse aus der Zeit vor 1904 verlorengegangen.<br />
Bis zu diesem Zeitpunkt wurden auch keine Fernsprechbücher, sondern nur Teilnehmerlisten herausgegeben. Erste Hinweise auf die Teilnehmer von Grosbous enthält das „Handbuch für die Teilnehmer an den Fernsprecheinrichtungen&#8221; vom 1. April 1904.<br />
Hier waren auf Seite 42 unter Nr. 94 „Fernsprechanlage in Grosbous&#8221; folgende Teilnehmer eingetragen :<br />
2 Ettelbrück, Telephonamt<br />
4 Gendarmerie, Grosbous<br />
6 Offentliche Fernsprechstelle, Postamt<br />
3 Rambruch, Telephonamt<br />
5 Bettborn, Telephonamt<br />
8 Schandel, Gemeindeverwaltung<br />
7 Wahl, Gemeindeverwaltung</p>
<p>Einen Privatmann gab es also nicht unter diesen Teilnehmern. Soll es an den Gebühren, am mangelnden Interesse oder dem misstrauischen Abwarten allem Neuen gegenüber gelegen haben?<br />
Erst im „Handbuch für die Teilnehmer an den Fernsprecheinrichtungen&#8221; vom März 1913 finden wir :<br />
4 Gendarmerie<br />
12 Majerus Michel, Sägewerk und Cafebesitzer, Grevels<br />
11 Rosseau Alex, Apotheker<br />
Die Post muss auf diese Stammkunden bis in die 20er Jahre zählen. 1924 lässt das „Livret l&#8217;usage des abonnés aux reseaux téléphoniques&#8221; neue Namen in Erscheinung treten:<br />
11 Cahen Marx, proprietaire J. Cahen, maison de commerce<br />
4 Gendarmerie<br />
14 Lieffrig-Muller, J.-P. boulangerie<br />
13 Lies Michel, hotelier<br />
12 Majerus Michel, scierie et cafetier, Grevels<br />
16 Wallenborn Math., transports et camionnage.</p>
<p>Die Teilnehmerzahl erhöhte sich ständig, wie nachstehende Statistik zeigt :<br />
1904: 3<br />
1913: 3<br />
1921: 6<br />
1928: 12<br />
1937: 18<br />
1940: 22<br />
1950: 36<br />
1954: 47<br />
1960: 70<br />
1971: 91<br />
Die Erhöhung ist verschiedenen Umständen zuzuschreiben:<br />
 Verbilligung der Gebühren,<br />
 grössere Kontaktfreudigkeit der Bevölkerung,<br />
 Wunsch nach schneller Verständigung,<br />
 allgemeines Vordringen der Technik …</p>
<p>Zum Vergleich hier die Zahlen für das Land Luxemburg :<br />
1904: 1860<br />
1945: 10730<br />
1950: 16853<br />
1960: 36 486<br />
1970: 81 645</p>
<p>3) Technische Einrichtungen<br />
Eine der wichtigsten Einrichtungen eines Telefonnetzes ist die Vermittlung. Hier werden die Teilnehmer zusammengeschaltet. Das geschah früher mit der Hand.</p>
<p>a) Die Handvermittlung<br />
Grosbous hatte eine Handvermittlung bis zum 9. Juli 1959. Diese Vermittlung besteht aus einem Schrank, in den alle Teilnehmerleitungen münden. Ruft ein Abonnent das Amt durch Drehen der Kurbel seines Apparates an, so fällt die seiner Nummer entsprechende Klappe (daher die Bezeichnung Klappenschrank).<br />
Eine Klingel machte den Beamten auf den Anruf aufmerksam. Unter den Klappen sind Klinken, an die jeweils eine Teilnehmerleitung ange¬schlossen ist. Der Beamte verband sein Telefon mit der Klinke des anrufenden Abonnenten und fragte nach dessen Wunsch. Um zwei Teilnehmer miteinander zu verbinden, brauchten nur ihre Klinken mit einer Leitungs¬schnur verbunden zu werden.<br />
Lange Wartezeiten und zeitlich beschränkter Dienst waren die Nach¬teile der Handvermittlung.<br />
An den Klappenschrank von Grosbous konnten zuletzt 100 Leitungen angeschlossen werden. Der Schrank war ein Fabrikat der Bell Telephone Mfg. Co aus Antwerpen.</p>
<p>b) Die automatische Vermittlung<br />
Sie ist Tag und Nacht betriebsbereit und ermöglicht den Abonnenten, ihre Verbindungen in einigen Sekunden selbst herzustellen.<br />
Die neue automatische Vermittlung wurde am 9. Juli 1959 in Betrieb genommen. Geliefert wurde sie von der Albis AG, Zürich, einer Tochterfirma von Siemens &amp; Halske.<br />
Im Zuge der Vereinheitlichung des Netzes hatte die Postverwaltung das sogenannte EMB-System von Siemens &amp; Halske gewählt, das weltweite Anwendung gefunden hatte.<br />
Alle Telefonzentralen Luxemburgs arbeiteten nach diesem System.<br />
Ebenfalls im Zusammenhang mit der Vereinheitlichung erhielten alle Teilnehmer fünfstellige Rufnummern. Die beiden ersten Ziffern gaben immer das Ortsnetz an. So erhielt Grosbous die Kennzahl 88. Bei fünfstelliger Rufnummer können also die Nummern 88000-88999 verwendet werden; die Zentrale Grosbous konnte demnach 1000 Teilnehmer aufnehmen.<br />
Ihr Fassungsvermögen war demnach zehnmal grösser als das der früheren Handvermittlung.</p>
<p>c) Die Telefonapparate<br />
Der in der Abbildung gezeigte Apparat zählt heute bereits zu den Liebhaberstücken. Dieses Modell (Baujahr 1904) war aus poliertem Nuss¬baumholz gefertigt; auf der abgeschrägten Platte konnte ein Schreibblock befestigt werden. Mikrofon und Hörer waren ursprünglich auch nicht zu einem Handapparat zusammengefügt, hierzu ging man erst gegen 1910 über.<br />
Solche Geräte wogen etwa 7 kg.</p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Geschichte-des-Telefonnetzes-in-Grosbous_Bild-05-Telefon-Jahr-1904-600.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-968" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Geschichte-des-Telefonnetzes-in-Grosbous_Bild-05-Telefon-Jahr-1904-600-158x300.jpg" alt="Geschichte-des-Telefonnetzes-in-Grosbous_Bild-05 Telefon Jahr 1904-600" width="158" height="300" /></a></p>
<p>Die Post bezog ihre Apparate damals vor allem von folgenden Firmen:<br />
Schäfer &amp; Montanus (diese Firma hatte die Post zuerst mit Telefon¬apparaten beliefert), Siemens &amp; Halske, Bell, Atea, Ericsson.<br />
Die Teilnehmer mussten „beim Herannahen eines Gewitters&#8221; ihre Apparate erden. Anleitungen hierzu waren im Teilnehmerverzeichnis nach¬zulesen.<br />
Die Apparate waren massiv, aus vielen Einzelteilen von Hand zu¬sammengesetzt und dementsprechend teuer in der Herstellung. Sie benö¬tigten Unterhalt: von Zeit zu Zeit musste die Batterie ausgewechselt werden.</p>
<p>d) Verbindungen zu andern Ortschaften<br />
Die ersten Fernsprechnetze waren reine Ortsnetze, d.h. über die Grenzen der Ortschaft hinaus konnte nicht telefoniert werden.<br />
Die Verbesserung der Mikrofone und Hörer ermöglichte aber nach und nach diese Grenzen zu sprengen.<br />
Grosbous war 1904 schon mit Ettelbruck, Rambrouch und Bettborn verbunden.<br />
1947 bestanden folgende Verbindungsleitungen :<br />
2 nach Ettelbruck<br />
3 nach Bettborn<br />
2 nach Redingen</p>
<p>Vor 1940 bestand noch eine Direktleitung mit Rambrouch. Zur Zeit der Handvermittlung waren folgende Dörfer ebenfalls direkt mit der Vermittlung in Grosbous verbunden:<br />
Dellen,<br />
Wahl,<br />
Kuborn,<br />
Brattert,<br />
Heispelt,<br />
Schandel</p>
<p>Die Teilnehmer dieser Dörfer waren nicht direkt an den Klappenschrank in Grosbous, sondern an den Vermittlungsschrank ihrer „Cabine publique&#8221; angeschlossen. Eine Leitung dieses Schrankes führte jeweils zum Schrank in Grosbous. Somit war es möglich, Grosbous und damit Ettelbruck und Luxemburg zu erreichen.<br />
Die öffentliche Fernsprechstelle ermöglichte auch den Personen, die keinen eigenen Anschluss hatten, am Fernsprechverkehr teilzunehmen; ausserdem hielt sie die Leitungskosten niedrig.<br />
Eine Ausnahme bildeten die Teilnehmer Buschrodts: sie waren direkt an Grosbous angeschlossen.<br />
Im Jahr 1970 war die automatische Zentrale von Grosbous durch 28 Leitungspaare mit Ettelbruck verbunden (14 in der einen, 14 in der andern Richtung).<br />
Waren im Handbetrieb die 2 Leitungen nach Ettelbruck besetzt, so bestand die Möglichkeit, falls ein dringendes Gespräch zu führen war, nach Redingen und von da aus nach Ettelbruck verbunden zu werden. Solche Umwege waren zeitraubend und die Qualität der Verständigung wurde dadurch auch nicht besser.</p>
<p>Verbindungen nach dem Ausland waren schon seit der Einführung des Fernsprechdienstes möglich:<br />
mit Belgien seit dem 10. Juni 1898<br />
mit Frankreich seit dem 1. Februar 1900<br />
mit Deutschland seit dem 1. November 1902<br />
Diese Verbindungen wurden über Ettelbruck und Luxemburg hergestellt.</p>
<p>e) Wie war Grosbous nun von auswärts zu erreichen?<br />
Vor 1922 (Datum der Automatisierung der Hauptstadt) mussten alle Teilnehmer die Verbindung bei ihrem Postamt anfragen.<br />
Ein Luxemburger Teilnehmer z.B. wurde von Luxemburg nach Ettel¬bruck und von da nach Grosbous verbunden.<br />
Ein Remicher Abonnent wurde erst nach Luxemburg, dann auf dem erwähnten Weg vermittelt.</p>
<p>Erst 1922 konnten die Teilnehmer der Hauptstadt die meisten Handvermittlungen durch Wählen einer dreistelligen Zahl erreichen:<br />
Esch-Alzette 971,<br />
Echternach 937,<br />
Cap 985,<br />
Ettelbruck 961 .. .</p>
<p>Die Verbindung zum Teilnehmer aber wurde wie bisher immer noch durch die Hand hergestellt.<br />
Am 5. August 1941 war auch in Ettelbrück die Handzentrale durch eine automatische von Siemens &amp; Halske ersetzt worden. Das Ortsnetz Ettelbruck erhielt jetzt die Rufnummer 02. Ein Luxemburger Teilnehmer erreichte den Ettelbrücker Teilnehmer 2397, indem er die Ziffern 02-2397 wählte. Die Handvermittlung Ettelbrück, die auch weiterhin. die Verbin¬dungen nach Grosbous und anderen Handnetzen herstellte, war jetzt unter der Nummer 02-1 zu erreichen. Grosbous war aber auch über Redingen (9981) anzuwählen. In den 50er Jahren wurde die eine der beiden Verbindungsleitungen Grosbous-Ettelbrück an die automatische Zen¬trale Ettelbrücks angeschlossen. Der Vermittlungsbeamte in Grosbous konnte somit Teilnehmer von Ettelbrück, Luxemburg (Luxemburg war von Ettelbrück durch Wählen der Zahl 01 zu erreichen), sowie den an Luxemburg angeschlossenen Ämtern selbst wählen, was eine bedeutende Verringerung der Wartezeiten mit sich brachte.<br />
Nach der Automatisierung von Grosbous verschwanden die erwähnten Handvermittlungen in den einzelnen Dörfern. Diese Teilnehmer wurden direkt an die Grosbouser Zentrale angeschlossen.</p>
<p>f) Die Gebühren<br />
Die Gesprächstaxe wurde erst am 15. Januar 1920 eingeführt. Vor diesem Datum war sie im Abonnementspreis einbegriffen. Allerdings musste sich der Teilnehmer verpflichten, seinen Apparat keiner fremden Person zur Verfügung zu stellen. Die Überwachung dieser Auflage war natürlich sehr schwierig, wenn nicht sogar unmöglich.<br />
1908 kostete ein Hauptanschluss während der ersten 5 Jahre 100 Fr., während der folgenden Jahre 90 Fr.; die Erneuerung der Batterie wurde mit 2 Fr., ein zweiter Hörer mit 10 Fr. und ein Teilnehmerverzeichnis mit 1 Fr. berechnet.<br />
Für den Teilnehmer war das Verzeichnis gratis.<br />
1924 verlangte die Post mehr für ihre Dienste : ein Gespräch kostete 0,25 Fr., die Einrichtung eines Anschlusses je nach Ortschaft zwischen 80 und 150 Fr., die Erneuerung der Batterie 10 Fr., ein zweiter Hörer 60 Fr., der Tischapparat war 50 Fr. teurer als der Wandapparat &#8230;<br />
Das Telefon war damals ein Luxus, den nicht jeder sich leisten konnte. Deshalb finden sich in den alten Teilnehmerverzeichnissen auch fast nur Geschäftsleute, Verwaltungen und Freiberufliche.<br />
Auch musste der Abonnent seine Telefonate während der von der Post hierfür vorgesehenen Dienststunden abwickeln, die sicher nicht immer seinen persönlichen Bedürfnissen entsprachen.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=969</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Tubak a Séissegkeeten beim Schnaufpier</title>
		<link>http://memories.lu/?p=948</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=948#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 16 Nov 2016 09:15:43 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Simone Rosen-Bonenberger]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Remich]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=948</guid>
		<description><![CDATA[Tubak an Zigarette woaren am Krich Mangelwuer. Lo gouf et nees alles ze kafen. ‘t ass déi Zäit vill gefëmmt ginn an iwwerall. Net nëmmen d’Männer, och vill Fraen hunn d’Zigarette genoss, awer si hunn ni op der Strooss gefëmmt. Päifen an Zigarekëschte louchen an der Fënster vun deem klenge Buttek, dobannen huet et no [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Tubak an Zigarette woaren am Krich Mangelwuer. Lo gouf et nees alles ze kafen. ‘t ass déi Zäit vill gefëmmt ginn an iwwerall. Net nëmmen d’Männer, och vill Fraen hunn d’Zigarette genoss, awer si hunn ni op der Strooss gefëmmt.<span id="more-948"></span></p>
<p>Päifen an Zigarekëschte louchen an der Fënster vun deem klenge Buttek, dobannen huet et no Tubak gericht.</p>
<p>Alles, wat et ze kafe gouf, woar a Vitrinnen ausgestallt: Zigaretten, Zigarillos, Zigaren, vu ville Marken, Tubak an Zigarettebliedercher, Jicken a Schnauftubak, dohier koum wuel dem Schnaufpier säin Numm. (Ech wosst laang net, datt de Mann Zenner geheescht huet).</p>
<p>D’Théik woar an L-Form. Zu där enger Säit stoung de Schnaufpier, sou breet wéi héich, déi aner Säit seng Fra, d’Marechen. Dem Marechen säin Domaine woaren d’Séissegkeeten, et hat dee gréisste Choix a ganz Réimech vun Artikele fir ee Frang.</p>
<p>Dofir si mir Kanner sou gär do eragaangen. ‘t louch och esou praktesch um Wee fir an d’Schoul, net nëmme fir déi aus dem Neie Wee an aus der Maachergaass. Mëttes virun zwou Auer woar groussen Undrang. Wat ass et do alles ginn: „Speck“, rosa a wäiss oder mat Kokosflacken, Mourekäpp, Brausepolver, Hostien, Lakritzstaangen, Zockerstaangen, Mokuch um Meter oder an Daleren, Kamellen, véier fir ee Frang, kleng Wäffelcher, Gummis-Maisercher mat engem Schwanz, Knätsch &#8230; „Du hues d’Virwëtztute vergiess“, sot d’Elis, wéi ech alles opgezielt hunn. „Dat woar dat Bescht.“ Fir zwéi Frang krut een eng „Gromper“ mat Kokosflacken an enger schaumeger Fëllung, dat woar menges. Fir zwéi Frang och eng duebel Waffel, amerikanesche Knätsch vu Wrigley’s, fir Blosen ze maachen, kleng Rëppe Schockela. „Richtege“ Schockela huet véier Frang kascht, do woare Sammelbiller dran, domat ass gekoppelt ginn, fir den Album voll ze maachen.</p>
<p>Wie kee Frang hat, ass mat eragaangen, fir ze kucken. ‘t woar jo sou interessant!</p>
<p><a title="Bibliographie" href="http://memories.lu/?page_id=40"><em>Extrait aus dem  Buch &#8220;Eis fofzeger Joren&#8221; vum Biographiegrupp vum RBS</em></a></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=948</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>D&#8217;Schoulschiertech</title>
		<link>http://memories.lu/?p=934</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=934#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 17 Oct 2016 12:02:33 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Suzette Ludovicy-Lutgen]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Consthum]]></category>
		<category><![CDATA[Dorfleben]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Schule]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=934</guid>
		<description><![CDATA[An de fofzeger Joren ass zu Konstem kee Meedchen ouni Schiertech an d’Schoul gaangen. Souguer fir ze spillen hate mir Meedercher e Schiertech un, awer da méi en aalt. D’Schiertecher waren do, fir déi aner Kleeder ze schounen: d’Pulloveren an d’Juppe ware meeschtens aus Woll, déi net esou dacks konnte gewäsch ginn, well soss wäre [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>An de fofzeger Joren ass zu Konstem kee Meedchen ouni Schiertech an d’Schoul gaangen. Souguer fir ze spillen hate mir Meedercher e Schiertech un, awer da méi en aalt. D’Schiertecher waren do, fir déi aner Kleeder ze schounen: d’Pulloveren an d’Juppe ware meeschtens aus Woll, déi net esou dacks konnte gewäsch ginn, well soss wäre se verfilzt.</p>
<p>Fir den éischte Schouldag gouf et en neit Schiertech, dat d’Mamm meeschtens selwer gebitzt hat. Et waren där Schiertecher mat Falen aus karéiertem Stoft. Meeschtens gouf och nach eng Täsch op déi iewes Säit gebitzt, well da konnt een dat gutt Stéck freides a samschdes nach iewentzech undoe fir an d’Schoul, wann et op der riichter Säit knaschteg war.<span id="more-934"></span></p>
<p>No der Schoul hu mer ëmmer misse méi en aalt Schiertech undoen, wa mir eis kleng Flichten an der Famill ze erleedegen haten: Eeër ophiewen, Holz aus dem Schapp an d’Haus erandroen, d’Kéi siche goen …</p>
<p>Och deemools ware mir Meedercher houfreg an hate gär schéi Kleeder. Mir hunn äis also op den éischte Schouldag gefreet, wa mir mat eisem neie Schiertech konnten untrieden.</p>
<p>Ech erënnere mech nach ganz gutt, wéi meng Nopesch, d’Betty, mir voller Houfert säin neit Schiertech gewisen huet. Den Dag virum Schoulufank hu mir zu hirer Stufffënster erageluust, fir dat neit „Prachtstéck“ ze bewonneren. Et hung op engem Stull an hirer beschter Stuff, schéi gestreckt, eng Fal wéi déi aner. D’Betty huet sech wierklech gebretzt, well et war net seng Mamm, déi d’Schiertech gebitzt hat, mä eng Tatta hat him et fäerdeg am Geschäft kaaft. Dat war schon eppes ganz „Extraes“!</p>
<p>Wéi ech am zweete Schouljoer war, hat ech eng Kéier Pech. Mir hunn nämlech enges Daags geléiert mat Tënt schreiwen. An all Bänk war e klengt Tëntefaass, wou mir d’Fieder konnten dranzappen. Well ech awer ëmmer zimlech wibbeleg war, hunn ech un deem Fässche gekniwwelt, a, schwupp, ass d’Tënt iwwert d’Bänk erof op mäi Schouss gelaf, a mäi schéint neit Schiertech war voller Tënt! Leider ass d’Tënt an der Wäsch net ausgaangen, an esou war dat schéint neit karéiert Stéck net méi ze gebrauchen. Natierlech war d’Mamm net frou iwwert dësen Akzident: si huet elo erëm missen extra op Ettelbréck fueren, fir neit Stoft ze kafen, hat onnéideg Ausgaben an och nach d’Aarbecht vum Bitzen. D’Stoft vum Réck vum futtisse Schiertech, wou keng Tënt dru war, gouf awer nach gebraucht, fir dem Papp Nuesschnappecher ze maachen, well schliisslech war dat Stoft jo nach wéi nei. Well an de fofzeger Joren gouf net esou séier eppes ewech gehäit!</p>
<p>Och d’Schiertecher si mat der Moud gaangen: déi gefaalten sinn ëmmer méi verschwonnen. D’Fraen aus dem Duerf hu sech d’Schnittmusteren ausgeléint, an op eemol hate mir Meedercher bal all Schiertecher mat Wollangen iwwert der Schëller, an d’Karostoft gouf duerch Blummemusteren ersat. Mäin éischt Wollangeschiertech war aus Stoft mat Kiischten drop, gebitzt. Ech ka mech nach gutt dorun erënneren. D’Geedy am Haus huet awer alt gemengt, laang Äerm wäre besser gewiescht, well da géifen d’Äerm vun de Pulloveren net esou séier knaschteg.</p>
<p>Eng lescht Anekdot ronderëm meng Schiertecher war 1959, wéi ech an d’Pensionnat gaange sinn. Deemools ass d’Tatta Anna, déi Néiesch war, komm, fir menger Mamm ze hëllefen, mäin Pensionnatstrousseau an d’Rei ze setzen. D’Tatta huet mir och en neit Schiertech gebitzt, ee geblummelecht, extra fir den Haushaltscours. Et waren awer net genuch Knäpp am Haus, an dunn ass de Monni Joss mam Auto op Housen gefuer, fir Knäpp ze kafen. Hien huet och eng Fatz Stoft matgeholl, fir déi derzou passend Knäpp erauszesichen. De Monni Joss war ëmmer zu Spiichten opgeluecht, a wéi hien zréckkoum, hat hien e gréngen, e gielen, e bloen, e rouden, e mofen an e wäisse Knapp an enger Tiitchen. D’Tatta huet sech gréng a giel geiergert, awer de Monni war ganz zefridden mat sengem Akaf, well elo hätt ech dach wierklech e „Picasso-Schiertech“, an esou eent hätt bestëmmt soss keent, war seng Ausso. Zu gudder Lescht huet d’Tatta déi verschidde faarweg Knäpp dunn ugebitzt.</p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Schiertech-1.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-937" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Schiertech-1-290x300.jpg" alt="Schiertech 1" width="290" height="300" /></a></p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Schiertech-2.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-938" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Schiertech-2-289x300.jpg" alt="Schiertech 2" width="289" height="300" /></a></p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=934</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Aus dem Liewe vun enger Infirmière</title>
		<link>http://memories.lu/?p=921</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=921#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 03 Oct 2016 12:38:28 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Marianne Hurt]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Arbeit und Beruf]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[60er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Krankenschwester]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=921</guid>
		<description><![CDATA[Wéi mir 1945 aus der Evakuatioun vu Lëntgen heem op Waasserbëlleg komm sinn, war eist Haus mam Geschäft, wéi och vill aner Haiser, verbrannt. Och déi zwou Brécke waren zerstéiert. Schonn 1950 war d’Aweiung vun der neier Bréck tëschent Waasserbëlleg a Waasserbëlleg-Bréck. Et war déi éischt, déi nom Krich erëm opgebaut ginn ass. Dat selwecht [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Wéi mir 1945 aus der Evakuatioun vu Lëntgen heem op Waasserbëlleg komm sinn, war eist Haus mam Geschäft, wéi och vill aner Haiser, verbrannt. Och déi zwou Brécke waren zerstéiert.</p>
<p>Schonn 1950 war d’Aweiung vun der neier Bréck tëschent Waasserbëlleg a Waasserbëlleg-Bréck. Et war déi éischt, déi nom Krich erëm opgebaut ginn ass. Dat selwecht Joer huet och d’Pont de Verkéier mat Oberbëlleg (D) nees opgeholl.<span id="more-921"></span></p>
<p>„D’Spatz“ ass den déifste Punkt am Land, do lafe Baachen a Flëss zesummen, do leeft d’Sauer an d’Musel. 1953 huet op der Spatz e Bagger am Gestrëpp e Sarkophag fräigeluet. Mat menger Frëndin sinn ech kucke gaang. Et war keen Deckel méi drop, awer bannenan am Sarkophag louch e Skelett a guddem Zoustand. Se soten et wier aus der Merowengerzäit (5.-8. Jh). Sou Saachen hu mech faszinéiert.</p>
<p>No menger Primärschoul-Zäit zu Waasserbëlleg war ech um Fieldgen. Wéi d’Clinique Sacré Coeur 1957 hir Dieren opgemat huet, hunn ech als Interne do meng Léier fir Infirmière ugefaang. Nieft der Schoul hu mir praktesch Erfahrunge mat de Patiente gemat, Stage an der Röntgen, der Polyclinique, am OP asw.</p>
<p>1959/60 hunn ech mäin Exame gemat: ech war elo diploméiert Infirmière.</p>
<p>Meng éischt Ustellung hat ech 1960 um Fëschmaart a St. Joseph (vis-à-vis vu St. François). Mir haten do vill Aarbecht, wéineg Personal a wéineg Fräizäit, awer d’Aarbecht huet mir Freed gemat.</p>
<p>Ech war 6 Joer a St. Joseph, duerno war ech am Ausland: Lausanne, Paräis, Nanzech, Royan, La Rochelle, Pau, Aix-les-Bains, Annecy, Salanches, Grenoble, Le Puy, Cannes.</p>
<p>Als Chef d’unité an der Orthopédie sinn ech 1976 am Centre Hospitalier agestallt ginn. Mat all deenen Erfahrungen, déi ech am Ausland gesammelt hat, hunn ech beim Opbau matgeschafft. Am Februar hu mir ugefaang Patienten opzehuelen. Ech war do bis zu menger Pensioun 1992.</p>
<p>&nbsp;</p>
<div id="attachment_926" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Infirmièresschoul.jpg"><img class="size-medium wp-image-926" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Infirmièresschoul-300x286.jpg" alt="An der Infirmièresschoul, 1958" width="300" height="286" /></a><p class="wp-caption-text">An der Infirmièresschoul, 1958</p></div>
<div id="attachment_927" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Clinique-St-Joseph.jpg"><img class="size-medium wp-image-927" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Clinique-St-Joseph-300x198.jpg" alt="Virun der Clinique St Joseph um Fëschmaart, 1960" width="300" height="198" /></a><p class="wp-caption-text">Virun der Clinique St Joseph um Fëschmaart, 1960</p></div>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=921</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Spillgeschichten</title>
		<link>http://memories.lu/?p=896</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=896#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 15 Jul 2016 10:17:13 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Christiane Gremling-Arendt]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[60er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Bettange-sur-Mess]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=896</guid>
		<description><![CDATA[Ech sinn vum Joergank 59. Mir, dat sinn meng Mamm, mäi Papp a meng grouss Schwëster, hunn zu Betten op der Mess gewunnt. Meng Elteren haten do um Kiem e klengt Reienhaus mat engem schmuelen, awer laangen Haff hannendrun. Vun der Kichen ass een direkt an den Haff komm. Esoubal schéi Wieder war, stoung d’Kichendier [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Ech sinn vum Joergank 59. Mir, dat sinn meng Mamm, mäi Papp a meng grouss Schwëster, hunn zu Betten op der Mess gewunnt. Meng Elteren haten do um Kiem e klengt Reienhaus mat engem schmuelen, awer laangen Haff hannendrun. Vun der Kichen ass een direkt an den Haff komm. Esoubal schéi Wieder war, stoung d’Kichendier grouss op. Mir hunn déi meeschten Zäit do hannert dem Haus am Haff verbruecht.<span id="more-896"></span></p>
<p>Meng Schwëster ass schonn an d’Schoul gaang. Dann hunn ech mech missten eleng beschäftegen. Dat war awer ni schlëmm, well ech hu vill mat Poppe gespillt.</p>
<p>Meng allerléifste Popp, dat war mäint Lou. D’Lou ass eng donkel Popp mat laangen, schwaarzen Hoer. Mam Lou hunn ech vill Coiffeuse gespillt. Ech hunn der Popp hir Hoer ëmmer mat menger Mamm hire pickege Bigoudien ageluecht. Dat goung och ganz gutt. Just beim eraushuelen vun de Bigoudien huet d’Popp ëmmer voll Hoer verluer. Trotzdeem steet si haut nach bei mir doheem an enger Vitrine.</p>
<div id="attachment_892" style="width: 206px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Lou.jpg"><img class="size-medium wp-image-892" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Lou-196x300.jpg" alt="Meng Mamm hat dem Lou e Rack gestréckt" width="196" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">Meng Mamm hat dem Lou e Rack gestréckt</p></div>
<p>Vum Kleeschen hat ech eng kleng Kachmaschinn kritt. Et konnt ee richteg drop kachen. Meng Mamm huet e klenge Cube (eng Zort Zip) dra geluecht an dee mat engem Fixspoun ugefaang. Da konnt ech menge Poppen Spigeleeër an esouguer Nuddele kachen.</p>
<p>Meng Schwëster an ech hate vill Freed mat engem Plackespiller, deen eis de Monni Albert geschenkt hat.</p>
<p>De Plackespiller ass mat Batterië gaangen an et konnt een en iwwerall mat virun huelen. Mir haten eng etlech Märerchers-Placken geschenkt kritt. Am beschten huet mir d’Geschicht vun der „Prinzessin auf der Erbse“ gefall. Dat Märchen hunn ech alt e puermol hannerteneen gelauschtert. Dann ass et menger Mamm awer ze vill ginn, an ech hu séier eng aner Plack opgeluecht.</p>
<div id="attachment_891" style="width: 282px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Frigo.jpg"><img class="wp-image-891 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Frigo-272x300.jpg" alt="Frigo" width="272" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">De Frigo aus der Poppekichen</p></div>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rack.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-893" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rack-300x202.jpg" alt="Rack" width="300" height="202" /></a><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Wäschmaschinn.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-894" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Wäschmaschinn-253x300.jpg" alt="Wäschmaschinn" width="253" height="300" /></a></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=896</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>D&#8217;Schwëster Paula</title>
		<link>http://memories.lu/?p=884</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=884#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 27 Jun 2016 09:39:14 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[John Weber]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Differdange]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Schule]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=884</guid>
		<description><![CDATA[1937 war ech bei der Schwëster Paula zu Déifferdeng an der Spillschoul. 40 Joer duerno sinn ech hir erëm begéint wéi si hir 95 Joer gefeiert huet. Ech war bestuet an hat mäi Meedchen un der Hand. Trotz mengem Baart huet si mech direkt erkannt a geruff : „Hei, dee klenge Johny !“]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Spillschoul-Déifferdeng-1937.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-883" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Spillschoul-Déifferdeng-1937-300x190.jpg" alt="Spillschoul Déifferdeng 1937" width="300" height="190" /></a></p>
<p>1937 war ech bei der Schwëster Paula zu Déifferdeng an der Spillschoul. 40 Joer duerno sinn ech hir erëm begéint wéi si hir 95 Joer gefeiert huet. Ech war bestuet an hat mäi Meedchen un der Hand. Trotz mengem Baart huet si mech direkt erkannt a geruff : „Hei, dee klenge Johny !“</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=884</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>D&#8217;Stäckmécher</title>
		<link>http://memories.lu/?p=868</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=868#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 21 Mar 2016 09:15:37 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[John Weber]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Arbeit und Beruf]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Holzarbeiter]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=868</guid>
		<description><![CDATA[D’Holz war deier. Duerfir huet de Fierschter deene Leit, deenen hire Portemonni net esou déck war, d’Erlaabnis ginn, d’Holz vum Stack vun engem ofgeseetene Bam ze huelen. Dat war extrem gutt Feierholz, mee d’Wuerzele vun esou engem Bam si meterdéif an de Buedem gaangen, an et war eng Knachenaarbecht fir dat Holz eraus ze huelen. [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>D’Holz war deier. Duerfir huet de Fierschter deene Leit, deenen hire Portemonni net esou déck war, d’Erlaabnis ginn, d’Holz vum Stack vun engem ofgeseetene Bam ze huelen. Dat war extrem gutt Feierholz, mee d’Wuerzele vun esou engem Bam si meterdéif an de Buedem gaangen, an et war eng Knachenaarbecht fir dat Holz eraus ze huelen. Elo war et am Minett esou, datt bal all drëtten an der Galerie geschafft huet, folglech also och Zougang zu Sprengstoff hat.<span id="more-868"></span></p>
<p>Staark Männer si mat allerlee Geschir an de Bësch gaangen, fir „Stäck ze maachen”. Fir d’éischt gouf de Buedem ronderëm de Stack mat Pioche a Schëpp ewech geholl. Dann ass den Expert, de Galeriesmann, mat engem décken Handbuer an Aktioun getrueden. Genee op der richteger Plaz huet hien e Polferlach bis an d’Mëtt vum Stack gebuert, eng ustrengend Aarbecht, déi Stonne gedauert huet. Dann huet hien, vu jiddwerengem bewonnert, ganz delikat de Sprengstoff „Luxite” an d’Buerlach gestoppt. De gréissten Zukunftswonsch vun eis Bouwe war deemools net Pilot, Lokomotivführer oder soss eppes ze ginn, neen, Sprengmeeschter fir e Stack an d’Lut ze joen.</p>
<p>Duerno ass dat Ganzt mat enger Wick a mat engem Détonnateur verbonne ginn, an d’Buerlach fest mat Buedem zougestoppt ginn. Endlech de sakralen Akt! Den „Offiziant” huet sech eng Zigarett gedréint an d’Zigarett an d’Wick ugefaangen. „Gare la Mine”, huet e geruff an alleguer si mer 30 bis 40 Meter hannert e Bam eis verstoppe gaangen. No der Explosioun sinn d’Fatze vun de Wuerzelen a vum Stack duerch d’Lut geflunn an et gouf ganz roueg am Bësch, kee Villchen huet sech méi geréiert.</p>
<p>Da sinn d’Männer virsichteg bei de Stack kucke gaangen an hunn opgepasst, op net en Aascht vun engem Bam kéint eroffalen. De Stack, deen nach gedämpt huet, war ausenaner gerass, an d’Wuerzele meterdéif aus dem Buedem gerappt. Elo ass am Fong geholl déi schwéier Aarbecht eréischt ugaangen. De Stack selwer huet sech zimlech liicht mat der See zerklengere gelooss. D’Wuerzele par contre ware steenhaart an et huet Deeg gedauert, bis dat Ganzt an handlech Stécker geschnidde konnt ginn.</p>
<p>Mär Bouwe waren entretemps scho mam Handweenchen erbäi komm, an dann ass dat wäertvollt Holz am Triumph heemgefouert ginn. Et huet schonn e puer Luedunge gebraucht, bis dat ganzt Holz sécher am Keller oder hannert dem Haus war. E gudde Stack huet bal eng Kouert Feierholz duergestallt, Holz, dat eng vill besser Qualitéit wéi dat gewéinlecht Holz hat. Et huet näischt kascht, mee et war mat vill Arbecht a vill Schweess verbonnen. Mär Bouwen hunn deemools och gesinn, wéi schwéier eis Pappen hu misse schaffen, fir datt d’Mamm Holz hat, fir d’Kachmaschinn ze hëtzen. Esou hu mär schonn e bëssen um richtege Liewen deelgeholl, an et deet mer nach haut, wou ech scho Grouspapp sinn, net leed.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=868</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Ein eigenes Poesiealbum hatte ich nicht</title>
		<link>http://memories.lu/?p=858</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=858#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 25 Jan 2016 06:59:32 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Mariette Leuck]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=858</guid>
		<description><![CDATA[Zwischen dem 5. – 6. Schuljahr und den ersten Lyzäumsklassen, etwa bis zum Passageexamen, kursierten in den Mädchenklassen Poesiealben, in denen sich die Freundinnen verewigten. An einem schulfreien Nachmittag brütete ich über einem solchen Album und konnte nicht viel damit anfangen. Was schrieb man da hinein? Ich blätterte es von hinten nach vorne durch. Da [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Zwischen dem 5. – 6. Schuljahr und den ersten Lyzäumsklassen, etwa bis zum Passageexamen, kursierten in den Mädchenklassen Poesiealben, in denen sich die Freundinnen verewigten.</p>
<p>An einem schulfreien Nachmittag brütete ich über einem solchen Album und konnte nicht viel damit anfangen. Was schrieb man da hinein? Ich blätterte es von hinten nach vorne durch. Da waren über zwei Seiten Vergissmeinnichte gemalt und dazwischen stand: „Rosen, Tulpen, Nelken, diese Blumen welken, nur die eine nicht und die heißt Vergissmeinnicht.“<span id="more-858"></span></p>
<p>Auf der nächsten Seite war Schneewittchen aus dem Disney-Film abgepaust. Drei Zwerge kauerten vor ihr. Sie sagte mit mahnendem Zeigefinger: „Das Leben ist Kampf. Siege!“ Ein ziemlich wütender Donald Duck figurierte weiter vorn als Abziehbild und schrie: „Mensch sein heißt Kämpfer sein.“ Dann hatte wahrscheinlich eine Mutter sich jede Mühe gegeben, eine Rose hinzukriegen und daneben stand: „Kein Feuer, keine Kohle kann brennen so heiß, als heimliche Liebe, von der niemand nichts weiß.“ An die zeichnerischen Kunstwerke neben den folgenden Sprüchen, die mich sehr beeindruckten, kann ich mich nicht erinnern. Doch da las ich: „Ich bin dein, du bist mein, dessen sollst du gewiss sein. Ich hab dich geschlossen ins Herz hinein, hab nun verloren das Schlüsselein, darum musst du ewig drinnen sein.“</p>
<p>Später erfuhr ich, dass sie von Walther von der Vogelweide stammten. Sie schlugen bei mir damals aber bloß irgendeinen Akkord an.</p>
<p>Was mir auffiel war, dass neben jeder Eintragung stand „Deine Freundin &#8230;“. Ehrlich, das störte mich. Auf einmal sagte ich vor mich hin: „Das ist nicht wahr. Nein.“ Wenn ich mir die Namen ansah &#8230; wer war da meine Freundin? Ging es nicht bereits um Wettkampf, um Plätze, Zeugnispunkte? Mit wem konnte ich über persönliche Interessen sprechen? Welches Gelächter gab es, als ich für den Botanikunterricht die Dotterblume ausgegraben hatte, um den Text zu analysieren, anstatt ihn auswendig herunterzuleiern? War ich ihre Freundin? Nun, da waren einige gute Kameradinnen, aber konnten sie verstehen, dass Sprachen für mich mit Musik zu tun hatten? usw, usw.</p>
<p>Ich ergriff meine Buntstifte und zeichnete die damals so viel belachte Dotterblume aus dem Gedächtnis auf die leere Seite. Ich signierte die Zeichnung, setzte das Datum daneben und damit hatte es sich. Ich schrieb nicht „deine Freundin“. Ähnliches tat ich mit anderen Alben, die auf meinem Tisch landeten, doch recht schnell ging so ihr Kelch an mir vorüber.</p>
<p>Irgendwie war mir bewusst, dass ich mich isolierte und dass ich auf die Freundin nach meinen Kriterien, die auch gegenseitig sein sollten, lange warten müsste. Na dann, eben so! Etwas trotzig, linkisch und tollpatschig begann ich meine eigene Welt aufzubauen – die sich mit der Zeit glücklich bevölkerte. Ich weiß heute, dass ich damals erste Erfahrungen in der Unterscheidung der Geister in Sachen Beziehungen machte.</p>
<p>Ein eigenes Poesiealbum hatte ich nicht. Das „Schlüsselein“ Walther von der Vogelweides aber blieb mir dauerhaft im Gedächtnis, denn es steht für Treue, Verstehen, Aufrichtigkeit und Diskretion.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=858</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Meng Kannerzäit am Krich -Deel 10: Nom Krich zu Woltz</title>
		<link>http://memories.lu/?p=302</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=302#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 18 Nov 2015 15:10:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Rosi Nennig]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Ettelbruck]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Wiltz]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=302</guid>
		<description><![CDATA[Wéi d’Schoul de September 1945 rëm ugefaang huet, ass mäi Papp zréck op Woltz op seng al Plaz als Schoulmeeschter komm. Hien huet zu Wanseler bei eiser Famill logéiert an ass all Dag mam Vëlo op Woltz an d’Schoul gefuer. Meng Mamm a mir zwee Kanner sinn nach zu Ettelbréck bliwwen, bis mäi Papp eng [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Wéi d’Schoul de September 1945 rëm ugefaang huet, ass mäi Papp zréck op Woltz op seng al Plaz als Schoulmeeschter komm. Hien huet zu Wanseler bei eiser Famill logéiert an ass all Dag mam Vëlo op Woltz an d’Schoul gefuer. Meng Mamm a mir zwee Kanner sinn nach zu Ettelbréck bliwwen, bis mäi Papp eng Wunneng fonnt hat. Dat war net einfach, well zu Woltz hate vill Haiser es béis matkritt.</p>
<p>Bis Chrëschtdag 1945 sinn ech zu Ettelbréck an d’Schoul gaange bei d’Schwëster Martha. Ech erënnere mech nach gutt, datt meng Mamm ëmmer gesot huet: „Géi iwwer den Trottoir, dass de ënner keen Auto kënns.“ Dat hunn ech och gemeet.<span id="more-302"></span></p>
<p>Mee eng Kéier louch e Mann ënnert engem Camion. Ech si voller Schreck heemgelaf an hu menger Mamm gesot, et wier e Mann ënnert en Auto komm. Et huet sech awer erausgestallt, datt hien eppes ënnen drënner gefléckt huet.</p>
<p>Eng aner Kéier ass eng Schoulkomerodin, e klengt fäerterecht Meedchen, op der anerer Säit vun der Strooss iwwer den Trottoir heemgaang. Bei der Kierch stoung e Päerdsgefier. Grad wéi hatt niewent dem Gefier war, huet de Fouermann mat senger Schmack geklaakt an „hü” geruff. Déi zwee Päerd hunn ugezunn a si fortgetrappt. Wéi déi zwee Déier stënterlech ugerappt hunn, ass ee Päerd op den Trottoir geroden. Wéi d’Päerd laanscht waren, stoung d’Jeanny ganz verschotert an den Eck vun enger Säitekapell gedréckt, bleech wéi der Doud.</p>
<p>Enges Mueres, nodeems et Deeg laang gereent hat, koum ech bei d’Schoul. Wat war dat? De Schoulhaff stung ënner Waasser. D’Uelzecht, déi direkt hannert der Schoul laanscht leeft, hat Héichwaasser. Et war kee wäit a breet, nëmmen d’Schwëster Martha stung op der Schoultrap an huet mat der Hand gewonk, ech sollt erëm heemgoen. Ech hunn dee grousse Pull bestaunt, wou d’Schoul, wéi eng Insel, dra stung, mat der Schwëster op der Trap, an ech hu mech gefrot, wéi koum d’Schwëster mat de laange Räck bis dohinner. Si huet nach ëmmer gewonk, ech soll goen. Du sinn ech lues heemgetrëppelt. Meng Mamm huet grouss Ae gemeet, wéi se mech gesinn huet an huet gedonnert: „Gees du wuel an d’Schoul!” Ech sot, d’Schoul sténg ënner Waasser, an ech hunn ugefaang ze kräischen. Ob si et gegleeft huet oder net, si huet net méi insistéiert.</p>
<p>Et war esou ëm Chrëschtdag, wéi mäi Papp eng Wunneng fonnt hat, a mir sinn op Woltz geplënnert. De Marthe Friedchen vu Woltz koum eis mam Camion sichen. Meng Schwëster an ech souze vir beim Friedchen an der Kabinn bei eisen Elteren um Schouss. Dat war meng zweet Autofaart.</p>
<p>Eis Wunneng war an der Industriestrooss Nr 12 um éischte Stack. Wéi mer ukoumen, et war esou tëschent Dag an Nuecht, war e groussen Oplaf vu Leit an der Trap virun der Panzerkëscht vum Elektrëschen. Et gouf eng Stroumpann. Sou hu mer eis nei Nopere kennegeléiert: d’Famill Kryloff mam Anny a mam Elie, de Metty Meyer an d’Madame.</p>
<p>Wéi de Stroum erëmkoum, hunn  all d‘Leit äis gehollef de Camion auspaken. Ech erënnere mech nach, datt ech mech fir d’éischt an der Wunneng ëmgesinn hunn. Mir haten e Buedzëmmer, direkt niewent der Quartiersdier, duerno eng grouss Kichen mat enger gewalteger Kachmaschinn. Déi war geduecht, fir d’Waasser an allen Heizkierperen ze hëtzen, mee déi Erfindung huet näischt gedaacht. Mir haten en Hellefeier an der Kichen, mee et gouf keen Heizkierper a kengem Zëmmer waarm. En plus, hu missen Holz, Kuelen, Anthrazit a Briketten aus dem Keller op den éischte Stack geschleeft ginn, datt mäi Papp laang Äerm krut.</p>
<p>No der Kiche koum e Schlofzëmmer, déi aner Säit vum Gank war nach e Schlofzëmmer, eng Stuff an eng Salle à manger. Mir hunn eis meeschtens an der Kichen opgehalen. Zur Kichefënster eraus hunn ech den éischten Dag d’Ideal-Liederfabrik bestaunt, déi guer net wäit ewech war. Hanner dem Haus war e grousse Gaart, wou all Locatairen e Stéck ze gutt hat. De Gank war mat däischtergringem Duch agekleet, op de Biedem war helle Parquet, deen ëmmer huet misse gespéint a gewichst ginn, an an der Kichen hate mer schwaarz a wäissen Terrazzo. D’Proprietäre vum Haus ware geckeg Leit, déi all gudden Dag fir iergend eppes déckhale koumen. D’Schoettesch Marie hat mech alt eemol aus dem Gaart gejot a sot, hir Kanner wiren och ni an de Gaart gaang. Do gouf et awer schéin! Mäi Papp an d’Marie hu sech mol gutt zerjaut an d’Resultat war, datt mir an de Gaart gongen, wa mer wollten. D’Haus huet spéider de Proprietär gewiësselt an do gouf et ganz relax.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=302</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Nanns Märri strickte immerfort</title>
		<link>http://memories.lu/?p=816</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=816#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 19 Oct 2015 08:04:27 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Mariette Leuck]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Arbeit und Beruf]]></category>
		<category><![CDATA[20er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Eisenborn]]></category>
		<category><![CDATA[Stricken]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=816</guid>
		<description><![CDATA[Nanns Märri wohnte mit ihrem Mann Pieri und einer Kinderschar in Eisenborn in einer Leibeigenenhütte, die es um 1920 noch gab. Die Hütte stand in der „Schnuddelgaass“, die damals nicht geteert war. Man kann sich vorstellen, wie sie bei regnerischem Wetter aussah: man konnte im Lehm schlittern. Von der Straße aus sah man Märris Bett [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Nanns Märri wohnte mit ihrem Mann Pieri und einer Kinderschar in Eisenborn in einer Leibeigenenhütte, die es um 1920 noch gab. Die Hütte stand in der „Schnuddelgaass“, die damals nicht geteert war. Man kann sich vorstellen, wie sie bei regnerischem Wetter aussah: man konnte im Lehm schlittern. Von der Straße aus sah man Märris Bett an der Wand stehen, denn die Tür stand meist offen. Morgens schleuderte Märri mit großer Geste den Inhalt eines riesigen Nachttopfs in die Gasse.<span id="more-816"></span></p>
<p>Pieri ging jeden Tag von Eisenborn über Blascheid nach Lorenzweiler. Mit dem Zug fuhr er dann nach Dommeldingen zur Schmelz. Abends, wenn er auf dem gleichen Weg nach Hause kam, trug er ein 5-pfündiges Brot unter dem Arm. Das war Pieris „Geige“.</p>
<p>Um den Lohn ihres Mannes aufzubessern, strickte Märri für die ganze Gegend: Strümpfe, Socken, Pulswärmer, Knieschoner oder Fäustlinge. Dafür stand sie meistens vor dem Haus, das Wollknäuel in der Schürzentasche. Sie strickte automatisch, zog eine Nadel aus der Arbeit, kratzte sich hinter dem Ohr und strickte sofort weiter. Manchmal weidete sie auch die Ziege am Straßenrand, strickte immerfort, immerfort und unterhielt sich mit den Nachbarn oder einfach mit Passanten. Sie konnte auch lange ins Leere blicken, während ihre Hände weiterarbeiteten. Doch es entglitt keine Masche und Märris Arbeit war Qualität. Lesen und schreiben konnte sie nicht. Der Brieftäger las ihr die Post vor. Einen etwaigen Brief setzte der Lehrer für sie auf. Dabei erkundigte sie sich pflichtgemäß nach dem Verhalten und den Fortschritten ihrer Kinder in der Schule.</p>
<p>Für diese Dienste „revanchierte“ sie sich und strickte für Lehrer und Briefträger besonders kunstvolle Socken und Fäustlinge.</p>
<p>„Ach ja“, sagte mein Vater. „Märris Arbeit war perfekt, doch sie nahm zu feine Nadeln und die Dinger „bissen“ und „kratzten“. Für den Brieftäger und den Lehrer nahm sie extra dünne Nadeln und strickte Zöpfe hinein. Die beiden aber beschwerten sich nie, für mich aber war allein der Gedanke an Märris gestrickte Zöpfe ein wahrer Albtraum.“</p>
<p>Aber Märri strickte weiter und weidete ihre Ziege bis sie nicht mehr konnte. Sie wurde in Ehren begraben.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=816</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
