<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Memories &#187; 30er Jahre</title>
	<atom:link href="http://memories.lu/?feed=rss2&#038;tag=30er-jahre" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://memories.lu</link>
	<description>Meng Erënnerungen - Eis Geschicht</description>
	<lastBuildDate>Wed, 07 Jun 2017 08:02:22 +0000</lastBuildDate>
	<language>de-DE</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=4.0</generator>
	<item>
		<title>D&#8217;Gantebeensmillen</title>
		<link>http://memories.lu/?p=1046</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=1046#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 29 May 2017 06:42:20 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Marie-Louise Wallers-Rykal]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Freizeit]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[60er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Bonnevoie]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=1046</guid>
		<description><![CDATA[D’Gantebeensmillen war fir déi Bouneweger Leit ëmmer e beléiftent Ausfluchszil. Nodeem si am 19. Joerhonnert eng Schläiferei fir Messeren, Säbelen an Aaxten war, ass si 1821 vum Här Pierre Gantenbein kaf an zu enger Millen ëmfonktionnéiert ginn. De gréissten Erfolleg awer war d’Schwämm, déi 1934 entstaan ass a Leit vu wäit a breed ugezunn huet. [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>D’Gantebeensmillen war fir déi Bouneweger Leit ëmmer e beléiftent Ausfluchszil.<br />
Nodeem si am 19. Joerhonnert eng Schläiferei fir Messeren, Säbelen an Aaxten war, ass si 1821 vum Här Pierre Gantenbein kaf an zu enger Millen ëmfonktionnéiert ginn.<span id="more-1046"></span><br />
De gréissten Erfolleg awer war d’Schwämm, déi 1934 entstaan ass a Leit vu wäit a breed ugezunn huet.</p>
<div id="attachment_1048" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Gantebeinsmillen1941Kriercomp.jpg"><img class="wp-image-1048 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Gantebeinsmillen1941Kriercomp-300x196.jpg" alt="Gantebeinsmillen1941Kriercomp" width="300" height="196" /></a><p class="wp-caption-text">1941, Photo Tony Krier, Photothèque de la ville de Luxembourg</p></div>
<p>Ech ka mech erënneren, wéi ech e Kand war, datt déi Schwämm och nach an de 50er Joren fir ons Bouneweger am Summer e richtege Magnéit war. Si hat zwee Schwammbasengen, eng Terrasse an e Café. Ënnert der Terrasse ware modern Kabinnen an Toiletten. Och eng Danzpiste ass an deeër Zäit entstan. Si hat elegant Arkaden an e Buedem mat Mosaik a besonnesch samschdes owes huet sou e richtegt Nuetsliewen fonktionnéiert. Et ass esou wäit komm, datt déi Bouneweger Leit, besonnesch déi aus der Izegerstrooss (déi haiteg rue Pierre Krier) an der Anatole France Strooss sech beschwéiert hunn iwwert déi vill Autoen, déi bis spéit an der Nuecht erop an erof gefuer sinn.<br />
Meng Elteren hate mech eng Kéier samschdes owes matgeholl well si och wollten danze goen. Dat war fir e Kand vun 10-11 Joer eppes ganz Besonnesches. Ech weess nach haut wéi opgereegt ech war. Ech hat mäin neie Summerrack un, meng Mamm a mäi Papp haten sech chic gemaach. Et war Danzmusek fir Jonk an Al. Nach haut denken ech drun, wéi dat, déi Zäit berühmten Stéck, „Harry Lime Theme“ vum Anton Karas aus dem Film „Der dritte Mann“ gespillt ginn ass. Déi Musek war zu engem Welthit ginn an d’Leit ware begeeschtert.<br />
De Succès vun där Schwämm huet gedauert bis Ufank de 60er Joren. Du ass et méi roueg ginn, bis op eemol de Betrib ganz agestallt ginn ass. An de 70er ass si vun engem neie Proprietaire iwerholl ginn. De Schwammbaseng ass nei gemaach ginn, mat engem flotte Bar op Wiss. Och de Café mat Restauratioun huet nees fonktionnéiert. Et war esou een Undrang, datt souguer zwee nei Parkinge bis an de Bësch, wou de Wee ugeet, deen d’Gantebeensmillen mat dem Izegerstee verbënnt, gemaach gi sinn.<br />
Leider huet och dat net laang gedauert. Et ware spéider vill Projeten, awer et ass alles nees am Sand verlaf. Bis haut stinn d’Reschter vum Schwammbaseng, de Café mat zerfalene Maueren beim Bësch, a keen interesséiert sech méi dofir.<br />
Wat ëmmer nach beléift ass, sinn déi schéi Spazéierweeër duerch de Bësch laanscht d’Uelzecht vun der Schläifmillen bis op d’Polfermillen, an déi aner Säit natierlech dee flotte Vëloswee vun Hesper bis an de Gronn. Och de Kayak-Club ass de Summer ganz aktiv an op der Picknickswiss beim Wier treffen sech de Weekend Familljen vun allen Nationalitéiten an Hautfaarwen wéi dat fir Bouneweg typesch ass.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=1046</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Im Waisenhaus &#8220;Op der Rumm&#8221;</title>
		<link>http://memories.lu/?p=1021</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=1021#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 13 Mar 2017 11:21:26 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Nicolas Kohl]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Lebenslauf]]></category>
		<category><![CDATA[20er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Luxemburg]]></category>
		<category><![CDATA[Rumm]]></category>
		<category><![CDATA[Waisenhaus]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=1021</guid>
		<description><![CDATA[Nach dem Tod meiner Mutter im Juli 1927 verwahrlosten wir Kinder zusehends. Ich war 10, meine beiden Brüder 7 und 4 Jahre alt. Ende November 1928 fielen zum ersten Mal die Worte: „Wanns de virun esou frech bass, da kënns de op d&#8217;Rumm“. Der Briefträger hatte einen Brief mit der Aufschrift: „Sozialamt der Stadt Esch/Alzette“ abgegeben! [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Nach dem Tod meiner Mutter im Juli 1927 verwahrlosten wir Kinder zusehends. Ich war 10, meine beiden Brüder 7 und 4 Jahre alt.</p>
<p>Ende November 1928 fielen zum ersten Mal die Worte: „Wanns de virun esou frech bass, da kënns de op d&#8217;Rumm“. Der Briefträger hatte einen Brief mit der Aufschrift: „Sozialamt der Stadt Esch/Alzette“ abgegeben! Am Neujahrstag 1929 brachte man mich und meinen Bruder ins Waisenhaus auf dem Rahmplateau in Luxemburg, der jüngste Bruder folgte erst sechs Monate später. Damit endete eine schlimme Periode meines noch jungen Lebens, die ich bis heute nicht vergessen kann.<span id="more-1021"></span></p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rumm_Gebäude1935.gif"><img class="alignnone size-medium wp-image-1025" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rumm_Gebäude1935-300x224.gif" alt="Rumm_Gebäude1935" width="300" height="224" /></a></p>
<p>Um zu verhindern, dass von draußen ansteckende Krankheiten eingeschleppt würden, wurden die Neuen in einer Sonderabteilung von einem Arzt auf Herz und Nieren geprüft, ehe sie mit den anderen Kindern in Berührung kommen durften. Bei uns beiden dauerte die Prozedur eine Woche, Entlausung inbegriffen.</p>
<p>Zugleich wurden wir eingekleidet, das heißt Einheitskleidung, die jeder der 100 Knaben trug. Die Kleider wurden nummeriert, auch die Strümpfe und die Unterwäsche. Mein Bruder hatte die Nummer 78 und ich die Nummer 79. Daneben erhielten wir einen Sonntagsanzug, der nur an Sonn- und Feiertagen herausgegeben wurde.</p>
<p>Anfang Januar 1929, als wir beide in die Kinderschar aufgenommen wurden, zählte die ganze „Bevölkerung“ der Rumm zirka 800 Personen: 300 Männer, 250 Frauen und 200 Waisenkinder (100 Jungen und 100 Mädchen) sowie etwa 42 Nonnen vom Orden der heiligen Elisabeth. Die Gebäude der Rumm waren früher eine Kaserne der Festung Luxemburg gewesen und gehörten &#8211; wie auch heute noch &#8211; dem Staat. Die Nonnen hatten sich nur um die Menschen zu kümmern. Die Rumm war sowohl Altersheim, als auch Spital und Waisenhaus. Später, als die Weltwirtschaftskrise viel Arbeitslosigkeit schuf, erhielt vor den Toren der Rumm jeder Arbeitslose täglich eine warme Mahlzeit. Wir Kinder spürten von der Wirtschaftskrise nichts. Wir hatten satt zu essen, die Schule war im Hause selbst, sogar die Hausaufgaben wurden abends von 5 bis 6 Uhr in der Schule gemacht (Die Lehrerin führte dabei die Aufsicht).</p>
<p>Die 100 Buben waren auf 8 Schlafzimmer verteilt, in jedem standen 12 oder 14 Betten. Die Schwestern hatten ihre Ordensregeln, die sie fest einhielten und unser Leben wurde pingelig genau darauf angepasst. Der Tag begann morgens um Punkt 6 Uhr 10. Das Licht blitzte auf und mit den Worten: „Es lebe Jesus“, ging die Schwester laut betend durch die 8 Zimmer. Im Nu musste jeder aufstehen, das Nachthemd wurde mit der Hose gewechselt und dann ging es heraus auf den langen Gang. Hier stand für jeden eine Waschschüssel voll Wasser, und die Morgentoilette begann, Zähneputzen inbegriffen.</p>
<p>In der Zwischenzeit hatte die Schwester jedes Bett auf etwaige Bettnässer untersucht. Dann musste jeder, vom Kleinsten bis zum Größten, sein Bett selber machen, das Nachthemd falten und unter den „Duvet“ legen. Für jedes der 8 Schlafzimmer waren drei Mann bestimmt, die das Zimmer selbst instand setzen mussten. Mit einem feuchten „Torchon“, der an einem „Schrupper“ hing, wurde der Staub unter den Betten aufgefangen. Dann bekam jeder besonders zurechtgelegte Tücher unter die Füße gelegt und begann mit diesen den gebohnerten Holzboden blank zu reiben. Das ging gut, weil wir genagelte Schuhsohlen hatten. Auf dem langen Gang vor den Zimmern tat die Schwester dasselbe mit dem Rest der Schar.</p>
<p>Dies alles geschah mit 100 Kindern binnen 45 Minuten. Um 7 Uhr früh mussten wir in der Messe sein &#8211; und wir waren drin.</p>
<p>Kaum war das „Ite missa est“ verklungen, erhoben sich die Größten von uns und liefen in die Küche den Kaffee holen. Das Küchenpersonal hatte schon Brotportionen auf jedem Platz verteilt und &#8211; ob man es glaubt oder nicht &#8211; um 8 Uhr waren wir in der Schule. Das ganze, hier beschriebene Manöver wurde von einer einzigen Schwester geleitet.</p>
<p>Alle Jahre wieder, mit dem Beginn der großen Schulferien, begann die Obsternte, von Johannisbeeren, bis zu den Steinobstarten, wie Mirabellen und Pflaumen.</p>
<p>Die 200 Kinder wurden hier mit eingespannt. Die Mädchen pflückten das Obst im Garten und lieferten es in großen Körben bei uns Buben ab, wo es dann von den Stielen, bzw. den Steinen befreit wurde.</p>
<p>In den Hof wurde ein großer kupferner Obstkessel gestellt. Die Feuerung darunter wurde mit Holzscheiten betrieben. Die körperlich stärksten Kinder rührten dann stundenlang in diesem Kessel, in dem das Obst und eine enorme Menge Kristallzucker kochten.</p>
<p>Die Obsternte dauerte gewöhnlich eine ganze Woche. Das Obst wurde dann in irdenen Töpfen in den Felsenkellern des Rhamhospizes bis zum Gebrauch im Winter aufbewahrt.</p>
<p>Die gesetzlich vorgeschriebenen Lehrstunden gingen damals morgens von 8 bis 11 Uhr und nachmittags von 14 bis 16 Uhr und wurden genau eingehalten. Zum Mittagessen gab es täglich Rindfleischsuppe mit einer großen Schnitte Brot. Nach der Suppe gab es abgekochtes Rindfleisch, zu diesem Rindfleisch wurde dann Kartoffelpüree mit sehr viel Speckgrieben gereicht. Man hatte nur das Recht zu sagen: „ein wenig“ oder „viel“. An Feiertagen wurde statt der Brotsuppe eine Vermicellesuppe gereicht.</p>
<p>So karg sich aus heutiger Sicht dieses Menü ansieht, es schmeckte uns allen, denn der größte Teil der Kinder kam aus Familienverhältnissen, in denen es nichts dergleichen zu essen gab. Das Vesperbrot um 4 Uhr nach der Schule bestand aus mit Marmelade geschmierten Broten. Danach mussten wir, von 17 bis 18 Uhr in die „Zilenz“.</p>
<p>Fast alles, was für die Lebensbedürfnisse der 800 Insassen des Rhamhospizes gebraucht wurde, wurde auch hier hergestellt. Es gab eine eigene Bäckerei, Kühe wurden gehalten, ferner gab es eine Schusterei, eine Schneiderei und eine Wäscherei. Ein großer Garten lieferte das Obst. Angeliefert von außen wurden Kohle, Koks und Holz zum Heizen und von Zeit zu Zeit ganze Ladungen Kartoffeln.</p>
<p>Das Holz wurde als Scheitholz in Korden geliefert. Zum Zersägen und Kleinhacken kamen 4 oder 5 Gefangene aus Stadtgrund, welche vom Richter zu Zwangsarbeit verurteilt worden waren. Daneben stand immer ein Gefangenenwärter mit Revolver.</p>
<p>Im Herbst 1929 wurden die Kinder des 7. Schuljahres ins Leben entlassen und die Jüngeren rückten nach, um deren Posten zu übernehmen. Mein mittlerer Bruder und ich, wir bekamen das Amt der Kleiderverteilung und eine Liste mit den Nummern eines jeden der 100 Kinder. Jeden Mittwoch kamen aus der Wäscherei Körbe voll frisch gewaschener Kleider, die mein Bruder und ich an die jeweiligen Besitzer verteilen mussten. Da wir ja inzwischen wussten in welchem Bett jeder schlief, wurden die Kleider mit der richtigen Nummer unter den Duvet des richtigen Bettes gelegt. So einfach war das und klappte immer. Am anderen Morgen warf jeder seine schmutzige Wäsche in die Körbe und wir beide brachten diese wieder zurück in die Wäscherei.</p>
<p>Wann die Schuhe in die Schusterei mussten, bestimmte die Hauptschwester, und wir trugen die Schuhe, ebenfalls per Korb, dahin.</p>
<p>Alle 2 Monate, immer montags, kam der Frisör. Dieser hatte mit dem Staat einen Preis pro Kopf vereinbart. Er brachte es fertig, binnen eines Tages 100 Kindern eine „Chienne“ zu schneiden.</p>
<p>In einem unserer luxemburgischen Volkslieder heißt es: „Hu si d&#8217;Schoulbicher nach ënnert dem Arem, da gëtt et hinnen ëm d&#8217;Hierzer scho warem“. So muss es eines Tages auch drei Jungen und drei Mädchen im Waisenhaus ergangen sein: Auf dem Weg zur Messe war es ihnen gelungen, Zettelchen untereinander zu tauschen, auf denen stand: „Ich liebe dich!“ Da waren jedoch zu viele Aufpasser und es kam heraus.</p>
<p>Das war der Sündenfall! Der Pastor wurde bestellt und im Beisein der Hauptschwestern wurden die drei zur Hölle verdammt. Den drei Mädchen erging es wahrscheinlich genauso. Wer noch einmal ein Mädchen ansah, würde eine Todsünde begehen!</p>
<p>Für einige von uns, die nichts damit zu tun hatten, gab es Nachwehen: Allen Jungen des 5., 6. und 7. Schuljahres wurden mittels Nähmaschine die Hosentaschen zugenäht. Es gab ein großes Hallo, doch da niemand ein Taschenmesser hatte, blieben die Taschen bis zur Pause in der Schule zugenäht. Dort hatte jeder einen Bleistiftspitzer. Das Messer wurde abgeschraubt und „ritsche, ratsche“ waren die Taschen wieder auf. Sie wurden nie wieder zugenäht.</p>
<p>Am meisten freuten sich die Kinder auf den Donnerstag- und Sonntagnachmittag. Dann wurden stundenlange Spaziergänge durch die Vorstädte Grund, Clausen und Pfaffental bis hin zu den 3 Eicheln oder über die „Schlassbréck“ und die „Corniche“ unternommen.</p>
<p>Da wir selbst auf dem Rhamplateau in einem geschichtsträchtigen Teil der früheren Festung Luxemburg wohnten, blieb es nicht aus, dass jeder nach und nach ein echter Kenner unserer Landesgeschichte wurde.</p>
<p>Vom Schulhof aus hatten wir eine wunderbare Aussicht auf Verlorenkost. Vom Bahnhof Luxemburg her zieht sich ein Viadukt bis zum Rhamplateau. Dort teilen sich die Schienenstränge der Eisenbahn in die Nordlinie und die Ostlinie auf.</p>
<p>Vom Schulhof aus sahen wir ferner auf die „Schwemm“ unter dem Viadukt. Die Alzette war hier gestaut worden, und ein Freiluftbad war entstanden. Als Bademeister figurierten Soldaten unserer Freiwilligen Kompanie.</p>
<p>In der Stadt Luxemburg hatte sich schon vor einigen Jahren ein Waisenkinderwerk gebildet, dessen Ziel es war, elternlosen Kindern an St. Nikolaus, Weihnachten und auch zur Schobermesszeit einige frohe Stunden zu bereiten. Der dazu bestimmte Tag war jedes Jahr der Freitag der Schobermesswoche. In Frage kamen die Waisenkinder von der „Rumm“ und Limpertsberg.</p>
<p>Anfang der 30<sup>er</sup> Jahre wurde uns Kindern noch eine besondere Ehre zuteil! Erbprinz Jean (der spätere Großherzog, damals zirka 10 Jahre alt) erwartete uns mit seiner Gouvernante auf dem Glacisfeld und führte die ganze Schar von Kindern im Verein der Damen und Herren vom Waisenkinderwerk zu den „Päerdercher“ und den „Knuppautos“. Als wir nach einigen Stunden wieder nach Hause zogen, hatte jeder von uns einen Rucksack voll Süßigkeiten erhascht. Der Erbprinz war noch tagelang unser Hauptgespräch.</p>
<p>3-4 mal die Woche läutete die „Péis“ (Totenglocke). Dann hatte wieder jemand das Zeitliche gesegnet. Wenn dann dessen Begräbnis auf den schulfreien Nachmittag fiel, mussten wir, Jungen und Mädchen, Rosenkranz schwenkend den Kuberg hinauf hinter der Leiche eines uns völlig unbekannten Menschen gehen. Der Tote konnte zwar nichts dafür, aber wir grollten trotzdem, dass er uns den Nachmittag verdorben hatte.</p>
<p>Jedes Jahr wurde ein Teil der Matratzen „gerupft“, wie wir es nannten. Sie erhielten neue Bezüge. Sie waren mit Rosshaar, dem sogenannten „Kréng“ gefüllt. Damit diese Matratzen nicht verfilzten, musste der „Kréng“ mit den Händen gerupft werden. Dadurch wurde die Matratze wieder weich und luftig. Ich lernte in dieser Zeit, wie man eine Matratze näht und mit den Stöpseln verfestigt, damit sie Halt bekommt. Das Ganze machte uns Kindern Spaß, dies umso mehr, da manche Süßigkeiten abfielen.</p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rumm_Anfang30.gif"><img class="alignnone size-medium wp-image-1027" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rumm_Anfang30-212x300.gif" alt="Rumm_Anfang30" width="212" height="300" /></a></p>
<p>Anfang März 1933 ließ mich der Direktor rufen und teilte mir mit, man habe eine Arbeitsstelle bei einem Landwirt in Eschdorf für mich gefunden. Ich sollte mich sowohl in der Schneiderei als auch in der Schusterei vorstellen. Meinen Lohn von monatlich 75 Franken, würde er, als mein Vormund, auf ein Sparkassenbuch setzen und bis zu meinem 18. Lebensjahr verwahren. Damit wurde meinem Vater die Möglichkeit genommen, meinen Lohn einzuheimsen.</p>
<p>Am 15. März 1933 erschien meine zukünftige Meisterin, um mich abzuholen. In der Schneiderei hatte man mir zwei Anzüge mit langen Hosen angefertigt: einen für sonntags und einen für werktags, zusätzlich Unterwäsche und Strümpfe &#8211; alles in doppelter Ausführung. Aus der Schusterei wurden ein Paar Arbeits- und ein Paar Sonntagsschuhe Größe 39 angeliefert. Um alles einpacken und transportieren zu können, hatte die Schreinerei eine Holzkiste mit Holzdeckel und Absperrschloss bereitgestellt, an deren beiden Seiten je ein Griff angebracht war.</p>
<p>So fürs Leben ausgestattet, verließ ich gegen 3 Uhr nachmittags in Begleitung meiner Meisterin das Waisenhaus, in dem ich während vier Jahren eine zweite Heimat gefunden hatte. Was würde die Zukunft bringen?</p>
<p><a title="Bibliographie" href="http://memories.lu/?page_id=40"><em>Extrait aus dem  Buch &#8220;Deemools am Minett&#8221;</em></a></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=1021</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Am Meedercherslycée</title>
		<link>http://memories.lu/?p=904</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=904#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 19 Sep 2016 06:32:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Vicky Hengesch-Vuillermoz]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Schule]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Dudelange]]></category>
		<category><![CDATA[Juden]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=904</guid>
		<description><![CDATA[1933 ware mir zu 3 Meedercher aus eiser Klass vun Diddeleng, déi den Aufnahmeexamen fir an de Meedercherslycée an der Stad um Lampertsbierg gemaach hunn. Mir hu muerens de Schülerzuch geholl, mir hate keng Ahnung, wou dee Lycée wier a sinn einfach deene méi eelere Schülerinnen nogaangen. Déi waren awer nomëttes fräi. Mëttes konnte mir [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>1933 ware mir zu 3 Meedercher aus eiser Klass vun Diddeleng, déi den Aufnahmeexamen fir an de Meedercherslycée an der Stad um Lampertsbierg gemaach hunn. Mir hu muerens de Schülerzuch geholl, mir hate keng Ahnung, wou dee Lycée wier a sinn einfach deene méi eelere Schülerinnen nogaangen. Déi waren awer nomëttes fräi. Mëttes konnte mir am Lycée iessen. No 4 Auer huet d’Madeleine gemengt, wa mir no Süde géngen, misste mir d’Gare fannen.<span id="more-904"></span></p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Vicky-op-septième.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-906" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Vicky-op-septième-252x300.jpg" alt="Vicky op septième" width="252" height="300" /></a></p>
<p>Op der 7ème waren 3 Klassen, A, B an C, zu je 26 Schülerinnen. U sech war dat eng kleng Klass, well am Kolléisch war mäi spéidere Mann nach zu 60 Schüler an enger Klass op 7ème. Op der 5ème ware mir nëmmen nach zu zwou Klassen. Wann een am Passageexamen no der 5ème eng Moyenne vun 2 hat, konnt een op 4ème op d‘Sektioun latine goen. Et gouf och eng Sektioun moderne an eng Sektioun professionnelle (hautzudags Economie), wou een no der 3ème en Diplom kritt huet.</p>
<p>8 Stonnen d’Woch Latäin waren oft batter. Op 3ème gouf schonn den Cäsar „De Bello Gallico“ iwwersat. Op 2ème stung Titus Livius an Horaz um Programm. Wéint dem „scandéieren“ hu mir do latengesch Verse missen auswenneg léieren. Zum Trouscht hunn ech festgestallt, dass d’Latäin mir fir déi franséisch Sprooch a spéider och fir déi italienesch Sprooch eng Hëllef war.</p>
<p>Op der Première ware mir nach zu 16, d’Sektioune latine a moderne zesummen an enger Klass. Ënner eis waren zwou Jüdinnen. Esou oft muss ech nach un deenen hiert Schicksal denken. Mam Charlotte Hertz, dat zu Hollerech gewunnt huet, sinn ech oft vun der Gare zu Fouss an de Lycée gaangen. Nëmme wann et gereent huet, hu mir den Tram geholl. D’Charlotte hat mech och eemol an hir Synagogue matgeholl. Et war déi Synagogue, déi spéider während der Besatzung am Krich gesprengt gouf. Mat sengen Elteren a sengem klenge Brudder, deen deemools 9 Joer hat, konnte si no Montélimar flüchten. Leider waren si am Frankräich och net méi sécher. Si koumen an d’Kazett a goufen zu Auschwitz vergaast. Dat hat eise Reliounsprofesser Pierre Elcheroth erausfonnt.</p>
<p>D’Marion Jacks war 1933 mat sengen Eltere vu Stettin no Lëtzebuerg komm. „Weh dem, der keine Heimat hat“, huet et deemools gesot. Schnell huet et sech ugepasst an huet séier ouni Accent lëtzebuergesch geschwat. D’Marion a seng Elteren, eist Land war schonns längst vun den Däitsche besat, haten déi Chance nach mam leschte Schëff, dat no New York gefuer ass, an Amerika ze kommen. Einfach war dat fir si net, well no laangem, laangem Waarden huet de Kapitän endlech d’Erlaabnis kritt, fir an den Hafe vun New York ze fueren. Speziell seng Mamm war deemools verzweifelt, ewéi et eis nom Krich bei engem Konveniat zu Bréissel erzielt huet. Säi spéidere Mann war hinnen deemools um Schëff eng grouss Hëllef. An Owescoursen huet d’Marion an Amerika Psychologie studéiert. Ier et an Amerika gaangen ass, hat et eis invitéiert an huet jidderengem e Buch aus senger Bibliothéik geschenkt. D’Josette, wat deemools scho bestuet war, krut hir Bitzmaschinn, wat am Fong fir déi Zäiten illegal war. Ech gesinn nach dem Marion säi Papp, dee fréier méi korpulent war. Hie war nach ewéi e Stréch a sot: „Sehen Sie, was sie aus uns gemacht haben.“</p>
<p>Net nëmmen op Konveniaten, mee och e puermol d’Joer si mir regelméisseg op Kaffiskränzercher zesumme komm. Vun deene 16 op der Première liewe mir nach zu 3. D’Triny am Konviktsgaart. D’Gilberte an der Fondatioun Pescatore an ech zu Diddeleng a menger Heemechtsstad. Gären huelen ech un den Aktivitéite beim RBS an am Club Senior zu Diddeleng deel a freeë mech, mat 10 Enkelkanner a 14 Urenkelkanner muench schéi Stonnen ze verbréngen.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=904</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>D&#8217;Schwëster Paula</title>
		<link>http://memories.lu/?p=884</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=884#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 27 Jun 2016 09:39:14 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[John Weber]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Differdange]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Schule]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=884</guid>
		<description><![CDATA[1937 war ech bei der Schwëster Paula zu Déifferdeng an der Spillschoul. 40 Joer duerno sinn ech hir erëm begéint wéi si hir 95 Joer gefeiert huet. Ech war bestuet an hat mäi Meedchen un der Hand. Trotz mengem Baart huet si mech direkt erkannt a geruff : „Hei, dee klenge Johny !“]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Spillschoul-Déifferdeng-1937.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-883" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Spillschoul-Déifferdeng-1937-300x190.jpg" alt="Spillschoul Déifferdeng 1937" width="300" height="190" /></a></p>
<p>1937 war ech bei der Schwëster Paula zu Déifferdeng an der Spillschoul. 40 Joer duerno sinn ech hir erëm begéint wéi si hir 95 Joer gefeiert huet. Ech war bestuet an hat mäi Meedchen un der Hand. Trotz mengem Baart huet si mech direkt erkannt a geruff : „Hei, dee klenge Johny !“</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=884</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Der Fetschebuer</title>
		<link>http://memories.lu/?p=754</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=754#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 10 Jun 2015 08:58:59 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Ferdy Dumont]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Hamm]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=754</guid>
		<description><![CDATA[Der Fetschebuer in Hamm,  eine begehrte Wasserstelle weit und breit, die Lebensader für die wenigen Bewohner des Äppelweg und er gab der Umgegend des Hammertälchens den Flurnamen. Noch bis nach dem 1. Weltkrieg war es die einzige Trinkwasserstelle für die wenigen Anwohner, wie Gärtner Schosseler, Bauer Jeck, meinen Großvater, Wollweber Dumont sowie Bahnwärter Ewen im Baueschbierg. [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Der Fetschebuer in Hamm,  eine begehrte Wasserstelle weit und breit, die Lebensader für die wenigen Bewohner des Äppelweg und er gab der Umgegend des Hammertälchens den Flurnamen.</p>
<p>Noch bis nach dem 1. Weltkrieg war es die einzige Trinkwasserstelle für die wenigen Anwohner, wie Gärtner Schosseler, Bauer Jeck, meinen Großvater, Wollweber Dumont sowie Bahnwärter Ewen im Baueschbierg.<span id="more-754"></span></p>
<div id="attachment_747" style="width: 221px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-2b.jpg"><img class="size-medium wp-image-747" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-2b-211x300.jpg" alt="Pierre Dumont-Gudendorf, Erbauer des isoliert gelegenen Hauses im Äppelwee (1911) Foto: Ferdy Dumont" width="211" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">Pierre Dumont-Gudendorf, Erbauer des isoliert gelegenen Hauses im Äppelwee (1911) Foto: Ferdy Dumont</p></div>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-2a.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-746" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-2a-300x211.jpg" alt="24-Fetschebuer 2a" width="300" height="211" /></a></p>
<p>Mein Großvater trug noch bis zum kommunalen Trinkwasseranschluss das Wasser  mit zwei randvollen Eimern am  Joch nach Hause.</p>
<p>An der offenen Waschbrunnenanlage mit zwei steinumgrenzten Wasserbecken hatte noch meine Großmutter die Wäsche gebleuelt. Damals gab es abseits der Quelle am Wegesrand noch einen halbrunden, mit  Mauerwerk eingefassten Teich, der auch im Kadasterplan um 1860 eingezeichnet ist.</p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-4.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-749" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-4-251x300.jpg" alt="24-Fetschebuer 4" width="251" height="300" /></a></p>
<p>Die Wasserleitung  kam erst um 1920, ausgenommen für einen späteren, weiter entfernt gelegenen Neubau, „A Spritzesch“ genannt. Noch während dem 2. Weltkrieg pendelte dessen Bewohner,  der Großvater von Familie Stein &#8211; wir nannten ihn „Waasser-Lutti“ &#8211; bei jedem Wetter, tagein, tagaus, zum kilometerweit entlegenen Brunnen. Dieser greise Mann mit wetterverbrämten Gesicht und grauem Stoppelbart war für uns eine alltägliche Erscheinung. Sein Gang unterm Joch leicht vornüber gebeugt, vom schweren Los des  ewigen Wasserholens geprägt, wies ihn als duldsamen Lastschlepper aus. Als gewissenhafter Wasserträger, schweigsam in sich gekehrt, den Blick fest auf die Straße geheftet, trippelte er gemessenen Schrittes, stoisch mit wankellosem Gang seinen Weg, wohl darauf bedacht keinen Tropfen aus den randvoll gefüllten Eimern zu verschütten. Seine stummen, nachtwandlerischen Pendelgänge unterbrachen achtlos unsere lauten, hitzigen Straßenspiele. Nur einmal erregte unsere Straßenmalerei seine Aufmerksamkeit, als er &#8211; das enge Gesichtsfeld seiner Umweltwahrnehmung verlassend &#8211; stehen blieb und interessiert unsere Kritzeleien betrachtete. Wollte er sich vergewissern, ob er nicht vielleicht das Ziel unseres Spottes war, wir nicht Ulk mit ihm trieben? Sein altes Hütchen zurechtrückend, setzte er dann unbewegt seinen gewohnten Gang wieder fort.</p>
<div id="attachment_752" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-5.jpeg"><img class="wp-image-752 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-5-300x195.jpeg" alt="24-Fetschebuer-5" width="300" height="195" /></a><p class="wp-caption-text">Ferdy Dumont (stehend) mit seinen Brüdern in den 30er Jahren am Fetschebuer</p></div>
<div id="attachment_751" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-am-Äppelwee-1.jpg"><img class="wp-image-751 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/24-Fetschebuer-am-Äppelwee-1-300x157.jpg" alt="24-Fetschebuer am Äppelwee 1" width="300" height="157" /></a><p class="wp-caption-text">Der Fetschebuer in den 50er Jahren</p></div>
<p>Nur selten gingen wir auf dem Schulweg an der Quelle vorbei, ohne einen Schluck Wasser zu trinken und, wenn welche da waren, an den Pfützen am Wegesrand Kaulquappen zu fangen. In der sommerlichen Abenddämmerung läuteten die geheimnisvollen Unken, die wir aber niemals zu Gesicht bekamen. Das an heißen Sommertagen köstliche Wasser war eine willkommene Wegeslabung. Erst im dritten Schuljahr lernten wir, am Felsen hoch zu klettern, um an der Rohröffnung zu trinken.</p>
<p>Wenn ich als Kind in einsamen, fieberkranken Nächten aufwachte und mich ein heißer Durst quälte, stellte ich mir lebhaft vor, rittlings auf dem Ausflussrohr des Brunnens zu sitzen und  aus der flachen Hand das kühle, heißbegehrte Nass in tiefen, begierigen Zügen, lustvoll zu schlürfen.</p>
<p>Rücksichtslos benahmen wir uns zuweilen mit dem verlässlich fließenden Wasserstrahl, indem wir das Ausflussrohr mit Grassoden verstopften. Nicht ohne Gewissensbisse und Befürchtungen über mögliche Schäden an der Quelle, feierten wir später die Entfesselung der gestauten Naturkräfte: Vom Graspfropfen entledigt, stürzte die im Berginnern gestaute Wassermasse als ungestümer Wasserschwall in voller Rohrstärke, minutenlang in hohem Bogen übers  Becken hinaus.</p>
<p>Ein anderes Eingreifen in Naturabläufe bescherte uns heimlichen Erfolg. Auf dem Schulweg im Äppelwee, zwischen Jeckshof und Fetschebuer, führte ein Wassergraben bei Schneeschmelze viel Wasser, das unter der Straße zum Hammertälchen abgeführt wurde. Wenn nun das Einlaufgitter leicht durch zu viel Schlamm verstopfte, bildete sich auf der Straße manchmal ein kleiner See, der nicht ohne wasserfeste Stiefel zu durchqueren war. Ein Glücksfall: ein schulfreier Morgen war angesagt! Uns Buben fiel bald ein, bereits im Winter Vorsorge zu treffen, damit bei Winterende eine Überschwemmung vorprogrammiert wäre, indem wir mit Schneerollen den Einlauf verstopften. Prompt stellte sich im Frühjahr der gewünschte Erfolg ein.</p>
<div id="attachment_805" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Fetschebuer_neu.jpg"><img class="size-medium wp-image-805" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Fetschebuer_neu-300x152.jpg" alt="Im Vordergrund, der Ort der Überschwemmung" width="300" height="152" /></a><p class="wp-caption-text">Im Vordergrund, der Ort der Überschwemmung</p></div>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=754</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Kiermes ouni PS</title>
		<link>http://memories.lu/?p=738</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=738#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 01 Jun 2015 09:06:38 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[John Weber]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Differdange]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Kirmes]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=738</guid>
		<description><![CDATA[D’Kiermes wor an ass d’Fest vun de Kanner an et mécht den Erwuessene grad esou vill Freed, wann si deene Klengen hir Begeeschterung op deene verschiddene Spiller gesinn. Déi Eeler vun eis erënneren sech awer och un déi sëlleche Kanner, déi mam Fanger am Mond nëmmen nokucke konnten, well si déi néideg fënnef Su net [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>D’Kiermes wor an ass d’Fest vun de Kanner an et mécht den Erwuessene grad esou vill Freed, wann si deene Klengen hir Begeeschterung op deene verschiddene Spiller gesinn.</p>
<p>Déi Eeler vun eis erënneren sech awer och un déi sëlleche Kanner, déi mam Fanger am Mond nëmmen nokucke konnten, well si déi néideg fënnef Su net haten, déi et deemools kascht huet.<span id="more-738"></span></p>
<p>Do goufen et awer Kiermesleit, déi di gutt Iddi haten, fir hiert „Spill“ mat Muskelkraaft ze bedreiwen an esou zwou Mécke mat engem Schlag ze erleeën: Motor an elektresche Stroum spueren an an engems deene kräftege Jonge vun 8-14 Joer d’Geleeënheet ginn, fir hir Kraaft ze beweisen an duerno gratis Karussell ze fueren.</p>
<p>Dat gong esou, z.B. beim Spill vun de „Stillercher“: Ronderëm déi senkrecht Achs un där uewen un den Äerm d’Stillercher hungen, woren ënnen déck Staangen ubruecht, woumat een d’Achs konnt ronderëm dréinen. Dat ganzt wor mat Duch zougedeckt, sou dass een et net vu bausse konnt gesinn. Da sinn 8-10 fräiwëlleg Bouwen eng Leeder eropgeklomme bis bei déi déck Staangen, a wann de Kiermesmännche gepaff huet, dann hu si, wéi Galeeresträflingen, d’Achs mat de Stillercher gedréckt an d’Stillercher mat de Kanner si ronderëm geflunn. Huet de Kiermesmännchen dann erëm gepaff an den Tour war eriwwer, dann hunn d’Bouwen opgehalen ze drécken a si selwer op d’Staange gesprongen a si mat gedréit ginn, bis de Kiermesmann gebremst huet. Hat een da 5 bis 10 mol matgedréit, da konnt een eemol fir näischt mat de Stillercher fueren. Ech soen Iech awer, et war bal méi flott ze drécken an da beim Bremsen op d’Staang ze sprangen, wéi mat de Stillercher ze fléien.</p>
<p>Dat ass eng vun menge sëllechen Erënnerungen aus de Kiermeszäite vu virum leschte Krich.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=738</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>De Liewensretter</title>
		<link>http://memories.lu/?p=730</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=730#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 15 May 2015 07:26:38 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[André Hausmann]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Besondere Erlebnisse]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Olingen]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=730</guid>
		<description><![CDATA[Den Heentz, mäi Stéifpapp, war zu Ouljen eng gewësse Perséinlechkeet, hie war nämlech Bannpréiter a seng uniformähnlech Kleedung, déi en am Déngscht gedroen huet, huet him de néidege Respekt abruecht. Hie war och ni e Spillverdierwer a war dacks derbäi, wann et an engem Wiertshaus héich hir goung. Ass et him iewer ze bont ginn, [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Den Heentz, mäi Stéifpapp, war zu Ouljen eng gewësse Perséinlechkeet, hie war nämlech Bannpréiter a seng uniformähnlech Kleedung, déi en am Déngscht gedroen huet, huet him de néidege Respekt abruecht.</p>
<p>Hie war och ni e Spillverdierwer a war dacks derbäi, wann et an engem Wiertshaus héich hir goung.<span id="more-730"></span> Ass et him iewer ze bont ginn, dann ass säin Temperament mat him duerchgaangen. An da war hien amstand een oder méi Onroustëfter mam Schlawittchen ze huelen a virun d&#8217;Dier ze geheien. Déi kämpferesch Oder huet him de Numm „Rausschmeisser“ abruecht a vill hunn e gefaart.</p>
<p>Mä mäi Stéifpapp hat trotz senger rauer Schuel dach e mëlle Kär an hien huet gehollef, wou Nout um Mann war.</p>
<p>D&#8217;Roudemer Baach as just virun eisem Haus erduerchgelaf, grad dass d&#8217;Strooss fir op Roudemer erop, nach tëschent dem Waasser an dem Häffche vum Haus louch. Déi genannte Baach war am gewéinlechen e ganz gedëllegen, souguer romantesche Waasserlaf, dee bal wéi eng Amsterdamer Gracht en miniature mattsen duerch d&#8217;Duerf geschlendert ass.</p>
<p>Um Enn vum Wanter, wann déi éischt Fréijoersstierm iwwert d&#8217;Land gejot sinn, ass déi friddlech Roudemer Baach zu engem wëlle Floss ginn, dee bal net ze bändege war.</p>
<p>Enges Dags, wéi d&#8217;Baach erëm mutwëlleg war a gedreet huet, all Moment an d&#8217;Strooss ze klammen, huet de Néckel mam mir an der Strooss bei der Baach gespillt. Dat war fir den Néckel eppes Neits. Sou vill Waasser huet hien net dacks gesinn, well hien uewen am Duerf op der Betzder Strooss gewunnt huet.</p>
<p>Mir zwee Bouwen hunn esou flott gespillt bis &#8230; jo bis den Néckel ausgerëtscht an an dat héicht, brongt Waasser gefall ass. Dem Menn goung e Stéch duerch d&#8217;Häerz, wéi e säi Frënd an deem héie Waasser gesinn huet dreiwen an hien huet gebrëllt: „Hëllef, hëllef, den Néckel ass an d&#8217;Baach gefall!“</p>
<p>Den Heentz, dee grad op der viischter Dir stong, hat d&#8217;Situatioun gläich erfaasst an huet kee Moment gezéckt fir ze hëllefen. Esou séier hat ech mäi Stéifpapp nach ni gesi lafen. An engem Nu hat hien eng laang Staang, déi grad do laanscht d‘Gaardemaierche louch, ze pake kritt an ass „wat gëss de, wat hues de“ der Baach nogelaf, wou den Néckel nach just mam Kapp ze gesi war.</p>
<p>D&#8217;Staang an d&#8217;Waasser reechen a jäizen: „Hal dech un der Staang fest, mäi Jong!“ war eent an dat selwecht. Ee Gléck, den Néckel huet eenzock reagéiert an sech un d&#8217;Staang ugeklamert. An den Heentzepapp huet gezunn sou fest e konnt.</p>
<p>Ech sinn, wéi ech mäin éischte Schreck iwwerwonnen hat, och dohi gelaf an hu gehollef zéien. Zu zwéin hu mer et fäerdeg bruecht, den Néckel op d&#8217;Strooss eropzekréien. Den Onglécksvull war gerett!</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=730</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Klibberen</title>
		<link>http://memories.lu/?p=186</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=186#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 29 Mar 2015 07:27:05 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[John Weber]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Differdange]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Klibberen]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=186</guid>
		<description><![CDATA[Et muss ëm 1935 gewiescht sinn. Et ass schonn esou laang hier &#8230; Bei eis an der Strooss zu Déifferdeng-Fousbann huet de Schräinermeeschter Schuller gewunnt, deen zugläich Dirigent vum Kierchechouer war. Well ech (deemools) esou e léiwe Bouf war, hat de gudden Här Schuller mär eng Klibber gemaach. Handgemat, net aus dem Buttek, eng richteg [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Et muss ëm 1935 gewiescht sinn. Et ass schonn esou laang hier &#8230;</p>
<p>Bei eis an der Strooss zu Déifferdeng-Fousbann huet de Schräinermeeschter Schuller gewunnt, deen zugläich Dirigent vum Kierchechouer war. Well ech (deemools) esou e léiwe Bouf war, hat de gudden Här Schuller mär eng Klibber gemaach. Handgemat, net aus dem Buttek, eng richteg Klibber, keng Jarre oder wéi déi aner Dénger geheescht hunn.</p>
<p>Stolz ewéi Oskar, ech gung nach an d’Spillschoul, hunn ech mech am Schoulhaff ugemellt. <span id="more-186"></span>Et waren déi eeler Messdénger, déi d’Gruppen agedeelt hunn an ech gouf an d’Klibbergrupp geschéckt, déi vun der Déifferdenger Schmelz un de ganze Fousbann a bis bal op Uewerkuer geklibbert huet.</p>
<p>Muerges um 6 Auer ass et ugaangen : „D’Muergersklack Klack laut, Muergesklack Klack laut, Muergesklack Klack laut“, Brrr. Mëttes um 12 Auer dann: „D’Mëttesklack Klack laut, Mëttesklack Klack laut, Mëttesklack Klack laut“, Brrr. Dann owes um 6: „D’Owesklack Klack laut, Owesklack Klack laut, Owesklack Klack laut“, Brrr.</p>
<p>Ware mer dann um Enn vum Fousbann oder bal zu Uewerkuer, dann hu mer nach eng Kéier ganz laang geklibbert fir d’Enn ze markéieren.</p>
<div id="attachment_190" style="width: 214px" class="wp-caption aligncenter"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/KlibberenKrier2.jpg"><img class="wp-image-190 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/KlibberenKrier2-204x300.jpg" alt="D'Klibberjonge vun Hamm, 1947" width="204" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">D&#8217;Klibberjonge vun Hamm, 1947 Photo: Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg</p></div>
<p>&nbsp;</p>
<p>Ech wor ëmmer derbäi, keng Minutt ze spéit, well ech wor stolz mat menger neier Klibber, et wor déi schéinst aus dem ganze Grupp. Karsamschdeg sinn dann am Schoulhaff d’Ouschtereeër an d’Sue vun de Gruppecheffen un d’Klibberjongen ausgedeelt ginn. Ech hu gemengt, dat giff do esou gerecht goen, wéi doheem wa meng Mamm oder mäi Papp eppes un eis dräi Kanner verdeelt hunn. Mee nee, hei huet een sech misse bäimaachen a wéi ech gemengt hunn, et wier u mär, do wor näischt méi do fir mech.</p>
<p>Katastroph! Ech sinn heemgelaf an hu gekrasch, well ech hat d’Hänn voller Blodere vum Klibberen. Meng Mamm huet versicht mech ze tréischten, ëmsoss. Bis um 2 Auer mëttes mäi Papp vum Schaffe koum. No 8 Stonnen an der Hëtzt an am Koméidi vun der Schmelz huet heen seng Zopp stoe gelooss, mech op d’Staang vu sengem Vëlo geholl an ass op Déifferdeng bei de responsable Kaploun gefuer.</p>
<p>Ech hu meng Blodere gewisen an hu vum Kaploun mäi wuelverdingte Loun kritt. D’Welt war erëm an der Rei an ech sinn nach haut, no bal 80 Joer, mengem Papp dankbar.</p>
<p>Ech sinn nach oft mat klibbere gaangen an ech wosst, datt een sech beim Verdeele vun den Ouschtereeër &#8211; an net nëmmen do – vir bäi misst halen.</p>
<div id="attachment_189" style="width: 212px" class="wp-caption aligncenter"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/KlibberenKrier1.jpg"><img class="wp-image-189 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/KlibberenKrier1-202x300.jpg" alt="D'Klibberjonge vun Hamm, 1947" width="202" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">D&#8217;Klibberjonge vun Hamm, 1947 Photo Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg</p></div>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=186</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Kino Geschichten</title>
		<link>http://memories.lu/?p=681</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=681#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 13 Mar 2015 08:01:09 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Ferdy Dumont]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Freizeit]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Hamm]]></category>
		<category><![CDATA[Kino]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=681</guid>
		<description><![CDATA[Mäin éischte Kontakt mat Film a Standbiller Wéi ech 1947 &#8211; ech war 14 Joer al &#8211; um Späicher onsem ale verstëbste Filmprojekter „Pathé Baby“ mat Handkuerbel erëm begéint sinn, huet dat mech u meng éischt Kinoserliefnesser erënnert. Dat war virum Krich, wann am Wanter mäi Papp doheem owes an der Stuff  9,5-mm Filmer gewisen [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Mäin éischte Kontakt mat Film a Standbiller</strong></p>
<p>Wéi ech 1947 &#8211; ech war 14 Joer al &#8211; um Späicher onsem ale verstëbste Filmprojekter „Pathé Baby“ mat Handkuerbel erëm begéint sinn, huet dat mech u meng éischt Kinoserliefnesser erënnert. Dat war virum Krich, wann am Wanter mäi Papp doheem owes an der Stuff  9,5-mm Filmer gewisen huet: <span id="more-681"></span>Eng verfilmt Parabel mat dem Titel „Der gute Samariter”, een aneren iwwer eng laang dramatesch Liebesgeschicht, mat Happy End, donieft och Reportagen iwwer d’Veräinsliewen an der Par Hamm, déi mäi Papp selwer gedréit hat. Dat war fir ons Kanner e ganz grousst Evenement.</p>
<p>E Pater aus dem Kongo hat am Varäinshaus ee Virtrag mat Diaprojektioun iwwer säi friemartegt Liewen an Afrika gehalen. Mäi Papp huet dee Monsterdiaprojekter geléint an doheem en Diaowend mat de 6&#215;9 cm schwaarz-wäiss exotesche Biller, déi och mol faarweg nogefieft waren, opgezunn.</p>
<p>Mat vill Gedold a Geschéckerlechkeet krut ech de „Pathé Baby” Apparat erëm un d’Lafen. Dat d’Spillgezei huet mech un déi éischt Kannerzäit erënnert, déi elo schonn esou laang geschéngt huet zréck ze leien.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>Grujeleg Impressiounen </strong></p>
<p>Meng fréi Erënnerung un de Kino ass keng esou eng schéin. Zu Hamm gouf virum Krich muenchmol no der Vesper am Veräinshaus vun de Scouten, Theater oder Kino gespillt. Déi alleréischte Kéier, wéi ech fënnef oder sechs Joer al war, hunn ech op enger vun de Kannerplazen virun der 1. Stullrei gesiess an op dat grousst Projektiounsbild erop gekuckt, wou de Stommfilm „Rintintin und der Raubmörder” oder sou ähnlech gespillt gouf. Wéi de gescheite Wollefshond „Rintintin” vum Raiber mat engem Revolwer an enger onendlech laanger, spannender Filmzeen bedreet gouf, wou et ëm Liewen an Doud gaangen ass, hat ech eng panesch Angscht an Häerzklappen, sou schrecklech, datt et kierperlech wéigedoen huet.  Et war einfach net méi auszehalen an um ultimative Punkt hunn ech d&#8217;Aen zou gemat, fir mech virum Kollaps ze retten. Dat war net dat selwecht, wéi bei engem Cauchemar, wou duerch d’Erwächen den uergen  Angschtzoustand verschwënnt. Am Kinossall ass déi grujeleg Situatioun virugaang an och duerch Aenzoudrécken konnt ech dem Rintintin net hëllefen. Spéider hunn ech mer virgeholl, ménge klenge Kanner kee Film mat esou spannenden Zeenen ze weisen.</p>
<p>Eng aner Kéier wou ech bei enger Filmzeen esou eng Angscht hat war 1947 an engem englesche Séikrichsfilm am Marivaux, wou d‘Scouten aus dem ganze Land ageluede waren, fir zesumme mam Prënz Jean (als ieweschte Scoutschef) dee Film gratis unzekucken. Et gouf a laangen Zeene gewisen, wéi am Rettungsboot déi englesch Matrousen an extremer Liewensgefor waren, well si an engem Stéck vun däitsche Fliger beschoss gi sinn an een nom anere getraff goufen.</p>
<p>Eng drëtte Kéier hat ech an engem Krichsfilm, deen eng Situatioun gewisen huet, wou et och erëm op Liewen an Dout gaangen ass, dat Gefill déi psychesch Belaaschtung physesch net kënnen auszehalen. Dat war an der Musterung fir bei d’Militär, wou an enger laanger Filmzeen bewosst de Publikum mat enger Nohkampf-Frontattack konfrontéiert gouf, déi keen Enn wollt kréien a wou bal keen Zaldot iwwerlieft huet.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>De Kinofilm, seng Roll fir Ënnerhalung an als Kulturkomponent</strong></p>
<p>Déi eenzeg Kéier, wou ech 1939 mat der Mamm eleng als Siwejäregen an d’Stad an de Kino goung, gouf den Disneyfilm „Schneewittchen und die sieben Zwerge” gewisen, deen eemol ze vill schéi war (Dobäi huet spéider mäi Fils fonnt,  datt een de Kanner keng esou grujeleg Geschichten och emol net op Placken ze lauschtere sollt ginn, wou dat onschëllegt Schneewittchen stierft, wat hien ontréischtlech Tréine kascht hat).</p>
<p>An d’Stad an de Kino goen, koum eigentlech net a Fro. Nëmmen eng Kéier, wéi et geheescht huet, de Staadter Canoeclub géif e Film iwwer Wëllwaassersport weisen, sinn ech mat mengem Papp e Sonndegnomëtteg mat de gréissten Erwaardungen an de Café du Commerce (am Krich hat en en anere Numm) de wäide Wee vun Hamm op d’Plëss getrëppelt. An dat zwee Mol, well no stonnelaangem Waarden huet et all Kéier geheescht, de Film wier net ukomm;  ech sinn du mat der allergréissten Enttäuschung erëm heem gaang. Ech duecht, et wier duerch d’Schicksal net gewollt, datt fir mech esou eng grouss Erwaardung dierft an Erfëllung goen, well ech mech vläicht vill ze vill op deen abenteuerleche Naturfilm gefreet hat. Eng drëtte Kéier huet et onerwaart dach geklappt an all meng Virfreed gouf net enttäuscht: Spannend Kanoefahrten duerch Schluchten, Zelte bei Lagerfeier, Kenteren bei besonnesch geféierleche Waasserstrudelen … Et war immens!</p>
<p>Am Krich hat mäi Papp e 16-mm Filmprojekter mat Motor ugeschaaft. Dobäi waren e puer Filmer iwwer d’Robbejuegd op Grönland, e Schlaangekampf an een Zirkusfilm „Akrobat, schööön!”  Zwee Mol hate mer Filmer aus dem Bremer Filmleihversand bestallt. Ech hu Reklamm bei der Hämmer Jugend gemaach an Entréesbilljeeën zu 50 Pfenneg geschriwwen. De Succès war net ausbliwwen an ons Stuff war eigentlech ze kleng. An der Stuff war extra en Duerchbroch an der Mauer, eppes ewéi e klenge Passe-plats gemaach ginn, fir de Projekter vum Atelier aus ze bedéngen. Do stoung och ech muenchmol fir den Apparat mam Filmoflaf ze iwwerwaachen; do konnt ee witzegerweis och op der lafender 16 mm-Pellicule d’Filmhandlung am Miniformat nokucken.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>De Film als politescht Propagandaelement</strong></p>
<p>Dat lescht Jor am Krich si mir um 10 Auer mat der Klass ze Fouss, zwee an zwee  der Rei, op de Lampertsbierg d’Propaganda-Ausstellung „Das Sowjetparadies” mat engem Film iwwer déi réckstänneg  Zoustänn a Russland mat sengen „Untermenschen”, bewosst schrecklech duergestallt, kucke gaangen. Mir waren och zwee Mol an de Kino „Korso“ („The Yank”, dee virum Krich „L’Ecran” geheescht huet an deen d’Preisen ëmgedeeft haten), wou eng spannend Wochenschau an ee grousse Propagandafilm ze gesi waren. Mee déi leschte Kéier gouf et ënnerwee beim Rousegäertche Fliger-Voralarm. Wéi et op der Neier Bréck Großalarm ginn ass koum et net méi a Fro an de Kino ze goen. Et huet missen no engem „Luftschutzraum” gekuckt ginn. Deen nächste privaten Ënnerstand deen offiziell ausgewise war, war de Keller vum Bëschhofspalais beim Park. Do goung vu baussen eng géi Trap erof an de Keller, wou bei vill Duercherneen an déckem Geschnadders ons Klass sech versammelt huet. Geschwënn hu mer erausfonnt, datt vun hei aus weider beliichte Gäng an d’Kasematten vum Péitrusdall geféiert hunn. Déi all auszespähen war e gudden Zäitverdreif, besonnesch well et keng Entwarnung wollt ginn (Normalerweis gouf schonn no kuerzer Zäit duerch e laang ugehalenen Sirenentoun gemellt, datt d’Bombergeschwader eriwwer gezu waren). Iwwer Mëtteg gouf &#8211; o Wonner &#8211; e ganze Koup rationéiert, lackelecht Wäissbrout erbäi bruecht a jiddferee krut en halwe Läif fir ze knabbelen. Bis wäit no 2 Auer huet dat Abenteuer an de Kasematte gedauert.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=681</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Zu Ouljen</title>
		<link>http://memories.lu/?p=644</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=644#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 25 Feb 2015 07:24:36 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[André Hausmann]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[20er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Dorfleben]]></category>
		<category><![CDATA[Olingen]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=644</guid>
		<description><![CDATA[All Duef hat an der Zäit säin typische Profil. Zu Ouljen, am Syrdall, war dat net aneschters. Do war en zolitte Mënscheschlag usässeg, deen sech nach fest mat der „Scholl“ verbonne gefillt huet. Eescht an oprecht sinn d&#8217;Leit hirer Aarbecht nogaangen, an zéi a verbassen hunn se een Zil verfollegt: et am Liewen, op eng [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>All Duef hat an der Zäit säin typische Profil. Zu Ouljen, am Syrdall, war dat net aneschters. Do war en zolitte Mënscheschlag usässeg, deen sech nach fest mat der „Scholl“ verbonne gefillt huet. Eescht an oprecht sinn d&#8217;Leit hirer Aarbecht nogaangen, an zéi a verbassen hunn se een Zil verfollegt: et am Liewen, op eng éierlech Aart a Weis, zu eppes ze bréngen.<span id="more-644"></span></p>
<p>Dobäi hunn se sech iewer net vergruede gelooss, mä versicht, dem Liewen och déi schéi Säiten ofzegewannen. A wa gefeiert gouf, waren se um Dill. Et gouf der esouguer, déi ëmmer derbäi waren, wann eng Kaz geschleeft gouf. An doraus ass dann alt emol déi eng oder aner Hänk entstanen.</p>
<p>Hunn da Stëmmen sech gerouert, déi vu „versoffener Band“ gestéchelt hunn, huet de Gréiwe Feeschen, deen sech längst als leidenschaftleche Musiker am Duerf profiléiert hat, sech als Porte-Parole opgespillt, verschmiizt mat den A gezwinkert a spëttesch gesot: „All Mënsch schwätzt vun isem Soff, iewer kee vun isem Duuscht!“</p>
<p>An domat hat et sech. Keen huet méi gepippst an iwwer déi „versoffe Geschicht“ war erëm geschwë Gras gewues.</p>
<p>Den Duerfcharakter huet sech och besonnesch krass am Verhale vun den erwuessene Jongbauere gewisen. Si hunn no verierfte Prinzipie gehandelt a si sinn hire riichte Wee gaangen, ouni no lénks an no riets ze kucken, wann et gegollen huet, hir eege Rechter ze verdeedegen an déi materiell a moralesch Wäerter vun hirer Famill ze schützen.</p>
<p>Déi Astellung huet sech schonn an der Tatsaach gewisen, dass d&#8217;Hausdiere vun de Bauerenhäff ni gespaart waren, och net nuets. Mä et war duerfir sécherlech net méi einfach an esou e Gebai anzebriechen, wéi wann alles fest verrigelt gewiescht wier. Well hannert dem Bett hat de Jongbauer säi Juegdgewier stoen, an et muss een dervun ausgoen, dass et och geluede war. Et wier op jidde Fall kengem ongebiedene Gaascht unzerode gewiescht, nuets an esou engem Schlofzëmmer opzedauchen. A wierklech vun engem Abroch huet een déi Zäit ni eppes héieren.</p>
<p>Dee riichten stolze Charakterzug haten déi deemoleg Bauerejonge vun hire Virfahren iwwerholl. Well schonn zwou bis dräi Generatioune virdrun hunn d&#8217;Bauere mat Läif a mat Séil un hirer Scholl gehaangen an hiert erierfte Land, als Basis vun hirer Existenz, méi wäertvoll gehalen, wéi déi interessantst materiell Verlockungen. Si hu stur op hire Grond a Buedem gesat.</p>
<p>Nëmmen esou ass et ze verstoen, dass an der Mëtt vum virege Jorhonnert déi deemoleg Grondbesëtzer der Eisebunnslobby, déi d&#8217;Streck Lëtzebuerg-Tréier baue sollt, hiert Land net ofgetrueden hunn, fir dass déi néideg Infrastruktur fir de Bau vun enger Gare mat allem Drum und Dran hätt kënne geschafe ginn.</p>
<p>Och zu Menster gouf d&#8217;Eisebunnsgesellschaft ofgewisen. An esou blouf soss näischt iwwreg, wéi d&#8217;Gare op Rued/Syr ze bauen, dat deemols bei wäitem déi klengst Uertschaft an der Géigend war, iewer nom Bau vun der Gare wéi eng Kochel aus dem Buedem geschoss as.</p>
<p>En etlech typesch Individualisten hunn sech zu Ouljen, grad wéi och an aneren Uertschaften, an der Duerfgemeinschaft profiléiert a sinn duerch dës oder déi Partikularitéit opgefall.</p>
<p><strong>De Millerjoss</strong></p>
<p>Do war z.B. de Millerjoss, dee vu Liewesfreed iwwergeschaimt ass an doduerch dacks seng Matbierger mat  virugerass, se iewer och duerch seng extra Possen ameséiert huet.</p>
<p>Hie war e Mënschefrënd par excellence an op der Mille stung d&#8217;viischt Dier weidenhaffen op an all Mënsch war wëllkommen. De Millejoss an och seng Fra waren iwweraus mëtschgieweg, a méi wéi eemol gouf do eng gehalen an de Schnorri ass räichlech gefloss.</p>
<p><strong>Den Zierden Albert</strong></p>
<p>Ganz jonk schonn hat den Zierden Albert seng Jalongen am Duerf gesat an hien ass vun ugangs der 30er Joeren net méi aus dem Duerfliewen ewechzedenken. Well hien eng extra Begabung an eng aussergewéinlech Freed fir dat Musikalescht hat, huet hien de Posten als Dirigent vum Ouljer Gesangveräin iwwerholl.</p>
<p>Desweideren huet den Albert, als Chef vun engem Bauerenhaff eng wichteg Roll am Genosseschaftswiese vum Duerf gespillt, wou hien ëmmer eng dreiwent Kraaft war. Hien huet och eng Agentur vun der Raiffeisekeess opgemaach an zwar an engem Raum vu séngem Bauerenhaff, wou e vill Leit a finanzielle Froen eng wäertvoll Hëllef war.</p>
<p>Ech hat mech, mat en etlech vun menge Klassekomeroden, am 4. Schouljoer och bei den Albert an de Gesank gemellt. Mir haten iewer vum Sangen nach net vill Ahnung. Duerfir huet den Albert eis alt heiansdo eleng an de Veräinsbau geruff, fir extra mat eis ze prouwen.</p>
<p>Hie wollt och aus deeër duerchdriwwener Band, wéi mir Kärelen dacks am Duerf betitelt goufen, akzeptabel Sänger maachen. Mä dat war net einfach! Well mir haten eis Gedanke meeschtens méi bei de Spiichten, wéi beim Albert sengen Nouten. An dacks hu mer gekickelt an heemlech matenee gepëschpert.</p>
<p>Du ass op eemol dem Albert de Kolli geplatzt an hien huet gejaut: „Haalt de Bak a sangt!“</p>
<p>Soubal den Albert seng Opfuerderung eraus hat, hunn déi mutwëlleg Sänger sech bekuckt a sinn dunn erausgeplatzt mat Laachen. Och den Albert gouf vun deeër allgemenger Laazechkeet ugestach an hien huet haart matgelaacht, well seng widderspréchlech Ausso him och op eemol droleg virkoum.</p>
<p>D&#8217;Situatioun war gerett a mat neiem Äifer si mir erëm un d‘Aarbecht gaangen.</p>
<p><strong>De Kiercheschwäizer</strong></p>
<p>Ee Mann, deem een ni zougetraut hätt, dass en sech eng Kéier am Duerf kënnt profiléieren, war de Wilgés Joss. Hie war e rouege Mann, deen senger Aarbecht nogoung an an der Ëffentlechkeet ni opgefall war, bis et dem Paschtouer Zeimes gelonge war, hien ze motivéieren, de Posten als Kiercheschwäizer unzehuelen.</p>
<p>Den Här Zeimes war en energëschen an dynamësche Paschtouer, deen iwwerzeegt war, dass e pronkhaften Zeremoniell an der Kierch seng Wierkung op seng Parkanner net géif verfeelen. An den Erfolleg, deen d&#8217;Aféierung vum Schwäizer-Posten bruecht huet, war evident, souwuel fir d&#8217;Kierchebesucher wéi fir den neien Amtsträger selwer.</p>
<p>Fir d&#8217;éischt emol gouf d&#8217;Disziplin an der Kierch besser. Et war kaum nach een esou kéng, virun der Kierch stoen ze bleiwen, wann d&#8217;Klacke fir d&#8217;Sonndesmass ofgelaut haten. Och déi sougenannte Stéiplazen hannen an der Kierch sinn eidel bliwwen, sou laang genuch Sëtzplazen an de Bänke waren. An d&#8217;Drückeberger, déi ëmmer an der däischterer Ducksallstrap an der Massenzäit beienee stungen an sech déi neiste Witzen erzielt hunn, waren ewéi vum Erdbuedem verschwonnen.</p>
<p>Mir Kanner souzen an eise Bänken op de Knéie wéi kleng Helleger an hu mat groussem Respekt op déi stattlech Gestalt vum Schwäizer gekuckt, wann deen a vollem Ornat a mat sengem gëllene Staf an der Hand, würdevoll duerch de mëttelste Kierchegank getrëppelt ass a säi strenge Bléck iwwer hir Käpp ewech schwiewe gelooss huet.</p>
<p>Neen, dat do war fir d&#8217;Bouwen nët méi de Wilgés Jhoss, neen dat do war eng kiirchlech Autoritéit! Déi ganz Erscheinung huet d&#8217;Bouwe vill ze vill un de Bëschof vu Lëtzebuerg an un de Kleesjen erënnert, fir dass se de Kiircheschwäizer nët hätten eescht sollen huelen.</p>
<p>A ganz sécher war de Schwäizer selwer vun senger Wichtegkeet iwwerzeegt, wat sech natierlech an sengem „zivile Liewen“ gënschteg op seng Perséinlechkeetsentwécklung ausgewierkt huet.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=644</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
