An trotzdem hunn deemools d’Baueren agesin, dass se sech missten zesummendin, fir hir Aarbecht méi séier a méi kamoud kënnen ze maachen. Duerfir sinn déi Zäit praktesch op all Duerf „Lokalveräiner“ entstanen. Op déi Manéier wollten d’Baueren hir Kräften an hir finanziell Mëttel zesummendin, fir sech déi landwirtschaftlech Maschinne kënnen unzeschafen, déi et du scho gouf, mä schrecklech deier waren. Esou ass op eemol eng technesch Revolutioun an den Dierfer ausgebrach, besonnesch wat d’Aarbechte vum Karschnatz ugoung. Geschwënn gouf d’Fruucht mam Binder geméit, eng fir déi Zäit formidabel Maschinn, déi net nëmmen d‘Éie geméit, mä och zu Gaarwen zesummegebonnen huet, an esou goung d’Aarbecht da vill méi séier vun Hand.

D’Meeschterleeschtung vum Ouljer Lokalveräin iewer war d’Uschafe vun enger gewalteg grousser Dreschmaschinn, déi nom Karschnatz vun engem Bauerenhaff zum anere bruecht gouf. Fir dat Ongeheier a Betrib ze setzen, gouf de Feesche mat sénger Seemaschinn engagéiert. Dorun hat hien e Schwongrad, un deem eng Pulli montéiert war. Mat engem laange Rimm gouf d’Verbindung mat der Dreschmaschinn hirgestallt. An da konnt et lassgoen.

Ee schéine, sonnege Septembermoie war d’hallef Duerf op de Been. Et gouf an engem Bauerenhaff gedresch. Aus all Bauerebetrib, dee Member vum Lokalveräi war, war e staarke Mann delegéiert, fir ze hëllefen. D’Dreschmaschinn war esou gestallt, datt se mam hënneschten Deel an der Scheierpaart stong.

De Feeschen as geschäfteg ëm seng Maschinn erëm getrëppelt an huet déi lescht Preparative getraff. Endlech huet en de Motor ugekéiert, deen sech mat vill Kaméidi a Getëffs a Beweegung gesat huet. Wann en dann op Toure war, huet de Feeschen dee laange Rimm mat engem Hiewel vum Leerlauf op d’Aarbechtspulli eriwwergedréckt a mat engem déiwe Brummtoun huet déi gewalteg Mechanik vun der Dreschmaschinn ugefaangen sech ze beweegen. Dee Moment huet de Feeschen aus senger Maschinn erausgeholl, wat an er stouch. De Motor huet gehault a gepouft, wéi wann e Long a Liewer misst erëmginn! Mä en huet et gepackt a geschwënn huet e konstanten, hellen Toun, deen duerch Muerch a Schank goung, verroden, dass déi ganz Maschinnerie géng prima funktionéieren. De Feesche war zefridden an huet eng Päif gestoppt.

Déi ganz Aarbechtskolonn as iwwerdeems an Aktioun getrueden. Uewen op der Genn stong en zolitte Kärel mat enger Gafel am Grapp, fir d’Gaarwen erof an de Scheierdenn ze geheien. Vun do aus huet en zweeten d’Gaarwen op d’Dreschmaschin eropgereecht, wou en drëtten se mat der Hand geholl huet, a bei den Agank vun der Dreschariichtung gereecht huet. Do souz en aneren op de Knéien an huet mat engem kromme Messer d’Seeler vun de Gaarwen duerchgeschnidden. E weideren Aarbechter, an engem gewësse Sënn e Spezialist, huet mat Fangerspëtzegefill déi lassen Éien schéi verdeelt an d’Maschinn eragelooss. Do goufen se vun Eisenäerm, déi gedréit hunn, erfaasst an zerzaust an d’Käre sinn aus den Éien erausgeflunn. En agebaute Wann huet Loft produzéiert, an de Kuerf mat ewechgeblosen deen zur Säit vun der Dreschmaschinn erausgeschoss koum, wou en op e Koup gedriwwe gouf. D’Kären, déi méi schwéier sinn, sinn no ënnen an d’Maschinn erofgefall, wou se um Enn a Säck dirigéiert goufen, déi hannn un der Dreschmaschin festgemaach waren.

Do stonge gewéinlech déi zwéi stäerkst Maansleit an hunn d’Säck iwwerwaacht, fir dass alles säi richtege Wee sollt goen. Wann e Sak voll war, gouf e mat enger Ficelle zougestréckt an dann huet ee vun deenen zwéin Herkulen déi schwéier Ball op de Bockel gehuewe kritt. An ouni ze zécken an zoen ass en da bis op de „Fruuchtspäicher“ am Bauerenhaus eropgaangen, wou d’Kären ausgeschott verspreet goufen, fir dass se kënnten dréchnen, éier se an d’Mille gefouert goufen. Do sinn se zu Miel, Oots a Krësch verschafft ginn.

Déi eidel Éien sinn op enger Zort Holzraster, deen sech ruckarteg an der Maschinn beweegt huet, „ausgestouss“ ginn, wou se an e Stréibinder gefall sinn. Doranner war e Knelen Bindeschficelle, déi sech duerch d’Beweegungen vum ganze Mechanismus lues a lues ofgewéckelt huet. Wa genuch Stréi am Binder louch, huet, o Wonner, eng Automatik d’Ficelle zesummegeknëppt an ofgepëtzt an déi fäerdeg Gaarf gouf vum Binder ausgescheet. Derniewent stong nees e Mann mat enger Gafel an huet déi gebonne Gaarf op en Heeleederwon eropginn, wou erëm en „déngschtbare Geescht“ d’Gaarwe konschtgeriecht openee getässelt huet. Wann de Won voll war, gouf en op d’Wiss gefouert, wou d’Gaarwen ofgelueden an zu engem immense Kaascht opgebaut gi sinn.

Well et bei der Dreschmaschinn ëmmer fatzeg gestëbst huet, sinn den Drescher hir Strassen dacks dréche ginn wéi eng Äschekaul. Duerfir gouf vun Zäit zu Zäit, op Uerder vum Feeschen, d’Seemaschinn, an domat och d’Dreschmaschinn gestoppt. De Bauer, bei deem gedresch gouf, gung elo mat der Branntewäinsfläsch an engem Glas rondrëm an huet jidderengem, dee gehollef hat, eng Drëpp erausgeschott. Déi gouf dann, ouni dass de Mann mat de Wimpere gezuckt hätt, mat engem Coup d’Strass erofgekippt.

Dann huet e mat raschteger Stëmm gehemmst an de Bauer huet eng zweet Drëpp an de Gubbeli geschott a gesot: „Dajee, huel nach eng, op engem Bee kann ee jo net gutt stoen!“

No deeër wierklech verdéngter Paus ass d’Aarbecht dann nach eng Kéier sou gutt gewach.

Soubal wéi d’Lassméie fäerdeg war, koum de Bauer mat sénger Méimaschinn, déi vun zwee staarke Päerd gezu gouf, op d’Stéck. Do huet en de Méibalken, dee riicht d’Luucht aus stung, mat engem Hiewel lues op de Buedem erofgelooss. Wann d’Päerd dann ugezunn hunn, ass e laangt zackegt a schaarft Messer am Balken hin an hier gaangen an dobäi sinn d’Éien ganz gemällech iwwer de Balken no hanne gefall. Dat schaarft Messer hat se just iwwer dem Buedem ofgeschnidden.

Hannert der Méimaschinn ass dann eng ganz Schwadrull Leit aktiv ginn. Et ware gewéinlech: d’Bauerefra, d’Mod, d’Kanner vun der Bauerefamill, d’Noperen oder Doléiner, déi fir hir Aarbecht entschiedegt goufen, sief et, dass se um Bauerenhaff fir näischt bekäschtegt goufen, sief et, dass de Bauer hir Feldaarbecht gratis gemaach huet. Well déi Zäit hu praktesch all Duerfleit nach en etlech Këpp Land fir sech beaker.

Déi ganz Equipe Leit hannert der Méimaschinn hunn sech d’Aarbecht opgedeelt. D’Kanner hu gewéinlech d’Seeler, déi schonn doheem preparéiert gi waren, a gewëssen Ofstänn op de Buedem geluecht. D’Bauerefra an d’Meed hunn d’Éien mat hirer Séchel opgehuewen an op d’Seeler getässelt. En Doléiner, gewéinlech e Spezialist am Knietmaachen, huet d’Gaarwen zesummegebonnen an um Buedem leie gelooss. E spuer Jugendlecher hunn zum Schluss d’Gaarwen zu 9 oder zu 10 beienee geschleeft an se dann zu engem Kaascht zesummegestallt, dee wéi e Stär forméiert gouf. Eng Gaarf gouf poulriicht dohinner gestallt. Véier anerer si schif, zu zwou an zwou am Kräiz géintiwwer derwidder gestäipt ginn. Zum Schluss sinn an déi 4 Intervallen, déi dann nach bestanen hun, je eng weider Gaarf eragedréckt ginn.

Heiansdo, zemol wann de Bauer dem Wieder net richteg getraut huet, gouf och nach eng zéngte Gaarf verkéiert uewen op de Kaascht – als Mutz – getässelt. Déi sollt d’Éien vun deenen 9 anere Gaarwen esou gutt wéi méiglech géint de Reen schützen, well déi meescht Reendrëpsen laascht hir Stréihällem ofgeleet goufen. Wann iewer an engem Summer eng reenerech Period wochelaang ugehalen huet, wat alt emol virkoum, konnt alles näischt déngen: d’Käre sinn ausgewuess – et gouf „Zweewuess“ an de Bauer konnt net méi vill mat sénger Recolte ufänken. All Aarbecht war „fir d’Kaz“ an d’Baurefamill huet dat Joer de Rimm alt e bëssche méi fest missen zouzéien.

Gouf et iewer e schéine, sonnegen August, da sinn d’Kären op de Käscht gutt gedréchent an de Karschnatz konnt ofgeschloss ginn, d.h. d’Gaarwe goufe mam Heeleederwon heem an d’Scheier gefouert. Do sinn se eng no deeër anerer mat Gafele vum Won aus vun enger gellecher Mënschekette virugereecht ginn, bis se um Enn uewen op der Scheiergenn gelant sinn. Hei bloufen d’Gaarwen da leien, bis an den Hierscht eran, dacks esouguer bis an de Wanter, éier gedresch konnt ginn.