<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Memories &#187; Kindheit</title>
	<atom:link href="http://memories.lu/?feed=rss2&#038;tag=kindheit" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://memories.lu</link>
	<description>Meng Erënnerungen - Eis Geschicht</description>
	<lastBuildDate>Wed, 07 Jun 2017 08:02:22 +0000</lastBuildDate>
	<language>de-DE</language>
		<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
		<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=4.0</generator>
	<item>
		<title>Im Waisenhaus &#8220;Op der Rumm&#8221;</title>
		<link>http://memories.lu/?p=1021</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=1021#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 13 Mar 2017 11:21:26 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Nicolas Kohl]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Lebenslauf]]></category>
		<category><![CDATA[20er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Luxemburg]]></category>
		<category><![CDATA[Rumm]]></category>
		<category><![CDATA[Waisenhaus]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=1021</guid>
		<description><![CDATA[Nach dem Tod meiner Mutter im Juli 1927 verwahrlosten wir Kinder zusehends. Ich war 10, meine beiden Brüder 7 und 4 Jahre alt. Ende November 1928 fielen zum ersten Mal die Worte: „Wanns de virun esou frech bass, da kënns de op d&#8217;Rumm“. Der Briefträger hatte einen Brief mit der Aufschrift: „Sozialamt der Stadt Esch/Alzette“ abgegeben! [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Nach dem Tod meiner Mutter im Juli 1927 verwahrlosten wir Kinder zusehends. Ich war 10, meine beiden Brüder 7 und 4 Jahre alt.</p>
<p>Ende November 1928 fielen zum ersten Mal die Worte: „Wanns de virun esou frech bass, da kënns de op d&#8217;Rumm“. Der Briefträger hatte einen Brief mit der Aufschrift: „Sozialamt der Stadt Esch/Alzette“ abgegeben! Am Neujahrstag 1929 brachte man mich und meinen Bruder ins Waisenhaus auf dem Rahmplateau in Luxemburg, der jüngste Bruder folgte erst sechs Monate später. Damit endete eine schlimme Periode meines noch jungen Lebens, die ich bis heute nicht vergessen kann.<span id="more-1021"></span></p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rumm_Gebäude1935.gif"><img class="alignnone size-medium wp-image-1025" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rumm_Gebäude1935-300x224.gif" alt="Rumm_Gebäude1935" width="300" height="224" /></a></p>
<p>Um zu verhindern, dass von draußen ansteckende Krankheiten eingeschleppt würden, wurden die Neuen in einer Sonderabteilung von einem Arzt auf Herz und Nieren geprüft, ehe sie mit den anderen Kindern in Berührung kommen durften. Bei uns beiden dauerte die Prozedur eine Woche, Entlausung inbegriffen.</p>
<p>Zugleich wurden wir eingekleidet, das heißt Einheitskleidung, die jeder der 100 Knaben trug. Die Kleider wurden nummeriert, auch die Strümpfe und die Unterwäsche. Mein Bruder hatte die Nummer 78 und ich die Nummer 79. Daneben erhielten wir einen Sonntagsanzug, der nur an Sonn- und Feiertagen herausgegeben wurde.</p>
<p>Anfang Januar 1929, als wir beide in die Kinderschar aufgenommen wurden, zählte die ganze „Bevölkerung“ der Rumm zirka 800 Personen: 300 Männer, 250 Frauen und 200 Waisenkinder (100 Jungen und 100 Mädchen) sowie etwa 42 Nonnen vom Orden der heiligen Elisabeth. Die Gebäude der Rumm waren früher eine Kaserne der Festung Luxemburg gewesen und gehörten &#8211; wie auch heute noch &#8211; dem Staat. Die Nonnen hatten sich nur um die Menschen zu kümmern. Die Rumm war sowohl Altersheim, als auch Spital und Waisenhaus. Später, als die Weltwirtschaftskrise viel Arbeitslosigkeit schuf, erhielt vor den Toren der Rumm jeder Arbeitslose täglich eine warme Mahlzeit. Wir Kinder spürten von der Wirtschaftskrise nichts. Wir hatten satt zu essen, die Schule war im Hause selbst, sogar die Hausaufgaben wurden abends von 5 bis 6 Uhr in der Schule gemacht (Die Lehrerin führte dabei die Aufsicht).</p>
<p>Die 100 Buben waren auf 8 Schlafzimmer verteilt, in jedem standen 12 oder 14 Betten. Die Schwestern hatten ihre Ordensregeln, die sie fest einhielten und unser Leben wurde pingelig genau darauf angepasst. Der Tag begann morgens um Punkt 6 Uhr 10. Das Licht blitzte auf und mit den Worten: „Es lebe Jesus“, ging die Schwester laut betend durch die 8 Zimmer. Im Nu musste jeder aufstehen, das Nachthemd wurde mit der Hose gewechselt und dann ging es heraus auf den langen Gang. Hier stand für jeden eine Waschschüssel voll Wasser, und die Morgentoilette begann, Zähneputzen inbegriffen.</p>
<p>In der Zwischenzeit hatte die Schwester jedes Bett auf etwaige Bettnässer untersucht. Dann musste jeder, vom Kleinsten bis zum Größten, sein Bett selber machen, das Nachthemd falten und unter den „Duvet“ legen. Für jedes der 8 Schlafzimmer waren drei Mann bestimmt, die das Zimmer selbst instand setzen mussten. Mit einem feuchten „Torchon“, der an einem „Schrupper“ hing, wurde der Staub unter den Betten aufgefangen. Dann bekam jeder besonders zurechtgelegte Tücher unter die Füße gelegt und begann mit diesen den gebohnerten Holzboden blank zu reiben. Das ging gut, weil wir genagelte Schuhsohlen hatten. Auf dem langen Gang vor den Zimmern tat die Schwester dasselbe mit dem Rest der Schar.</p>
<p>Dies alles geschah mit 100 Kindern binnen 45 Minuten. Um 7 Uhr früh mussten wir in der Messe sein &#8211; und wir waren drin.</p>
<p>Kaum war das „Ite missa est“ verklungen, erhoben sich die Größten von uns und liefen in die Küche den Kaffee holen. Das Küchenpersonal hatte schon Brotportionen auf jedem Platz verteilt und &#8211; ob man es glaubt oder nicht &#8211; um 8 Uhr waren wir in der Schule. Das ganze, hier beschriebene Manöver wurde von einer einzigen Schwester geleitet.</p>
<p>Alle Jahre wieder, mit dem Beginn der großen Schulferien, begann die Obsternte, von Johannisbeeren, bis zu den Steinobstarten, wie Mirabellen und Pflaumen.</p>
<p>Die 200 Kinder wurden hier mit eingespannt. Die Mädchen pflückten das Obst im Garten und lieferten es in großen Körben bei uns Buben ab, wo es dann von den Stielen, bzw. den Steinen befreit wurde.</p>
<p>In den Hof wurde ein großer kupferner Obstkessel gestellt. Die Feuerung darunter wurde mit Holzscheiten betrieben. Die körperlich stärksten Kinder rührten dann stundenlang in diesem Kessel, in dem das Obst und eine enorme Menge Kristallzucker kochten.</p>
<p>Die Obsternte dauerte gewöhnlich eine ganze Woche. Das Obst wurde dann in irdenen Töpfen in den Felsenkellern des Rhamhospizes bis zum Gebrauch im Winter aufbewahrt.</p>
<p>Die gesetzlich vorgeschriebenen Lehrstunden gingen damals morgens von 8 bis 11 Uhr und nachmittags von 14 bis 16 Uhr und wurden genau eingehalten. Zum Mittagessen gab es täglich Rindfleischsuppe mit einer großen Schnitte Brot. Nach der Suppe gab es abgekochtes Rindfleisch, zu diesem Rindfleisch wurde dann Kartoffelpüree mit sehr viel Speckgrieben gereicht. Man hatte nur das Recht zu sagen: „ein wenig“ oder „viel“. An Feiertagen wurde statt der Brotsuppe eine Vermicellesuppe gereicht.</p>
<p>So karg sich aus heutiger Sicht dieses Menü ansieht, es schmeckte uns allen, denn der größte Teil der Kinder kam aus Familienverhältnissen, in denen es nichts dergleichen zu essen gab. Das Vesperbrot um 4 Uhr nach der Schule bestand aus mit Marmelade geschmierten Broten. Danach mussten wir, von 17 bis 18 Uhr in die „Zilenz“.</p>
<p>Fast alles, was für die Lebensbedürfnisse der 800 Insassen des Rhamhospizes gebraucht wurde, wurde auch hier hergestellt. Es gab eine eigene Bäckerei, Kühe wurden gehalten, ferner gab es eine Schusterei, eine Schneiderei und eine Wäscherei. Ein großer Garten lieferte das Obst. Angeliefert von außen wurden Kohle, Koks und Holz zum Heizen und von Zeit zu Zeit ganze Ladungen Kartoffeln.</p>
<p>Das Holz wurde als Scheitholz in Korden geliefert. Zum Zersägen und Kleinhacken kamen 4 oder 5 Gefangene aus Stadtgrund, welche vom Richter zu Zwangsarbeit verurteilt worden waren. Daneben stand immer ein Gefangenenwärter mit Revolver.</p>
<p>Im Herbst 1929 wurden die Kinder des 7. Schuljahres ins Leben entlassen und die Jüngeren rückten nach, um deren Posten zu übernehmen. Mein mittlerer Bruder und ich, wir bekamen das Amt der Kleiderverteilung und eine Liste mit den Nummern eines jeden der 100 Kinder. Jeden Mittwoch kamen aus der Wäscherei Körbe voll frisch gewaschener Kleider, die mein Bruder und ich an die jeweiligen Besitzer verteilen mussten. Da wir ja inzwischen wussten in welchem Bett jeder schlief, wurden die Kleider mit der richtigen Nummer unter den Duvet des richtigen Bettes gelegt. So einfach war das und klappte immer. Am anderen Morgen warf jeder seine schmutzige Wäsche in die Körbe und wir beide brachten diese wieder zurück in die Wäscherei.</p>
<p>Wann die Schuhe in die Schusterei mussten, bestimmte die Hauptschwester, und wir trugen die Schuhe, ebenfalls per Korb, dahin.</p>
<p>Alle 2 Monate, immer montags, kam der Frisör. Dieser hatte mit dem Staat einen Preis pro Kopf vereinbart. Er brachte es fertig, binnen eines Tages 100 Kindern eine „Chienne“ zu schneiden.</p>
<p>In einem unserer luxemburgischen Volkslieder heißt es: „Hu si d&#8217;Schoulbicher nach ënnert dem Arem, da gëtt et hinnen ëm d&#8217;Hierzer scho warem“. So muss es eines Tages auch drei Jungen und drei Mädchen im Waisenhaus ergangen sein: Auf dem Weg zur Messe war es ihnen gelungen, Zettelchen untereinander zu tauschen, auf denen stand: „Ich liebe dich!“ Da waren jedoch zu viele Aufpasser und es kam heraus.</p>
<p>Das war der Sündenfall! Der Pastor wurde bestellt und im Beisein der Hauptschwestern wurden die drei zur Hölle verdammt. Den drei Mädchen erging es wahrscheinlich genauso. Wer noch einmal ein Mädchen ansah, würde eine Todsünde begehen!</p>
<p>Für einige von uns, die nichts damit zu tun hatten, gab es Nachwehen: Allen Jungen des 5., 6. und 7. Schuljahres wurden mittels Nähmaschine die Hosentaschen zugenäht. Es gab ein großes Hallo, doch da niemand ein Taschenmesser hatte, blieben die Taschen bis zur Pause in der Schule zugenäht. Dort hatte jeder einen Bleistiftspitzer. Das Messer wurde abgeschraubt und „ritsche, ratsche“ waren die Taschen wieder auf. Sie wurden nie wieder zugenäht.</p>
<p>Am meisten freuten sich die Kinder auf den Donnerstag- und Sonntagnachmittag. Dann wurden stundenlange Spaziergänge durch die Vorstädte Grund, Clausen und Pfaffental bis hin zu den 3 Eicheln oder über die „Schlassbréck“ und die „Corniche“ unternommen.</p>
<p>Da wir selbst auf dem Rhamplateau in einem geschichtsträchtigen Teil der früheren Festung Luxemburg wohnten, blieb es nicht aus, dass jeder nach und nach ein echter Kenner unserer Landesgeschichte wurde.</p>
<p>Vom Schulhof aus hatten wir eine wunderbare Aussicht auf Verlorenkost. Vom Bahnhof Luxemburg her zieht sich ein Viadukt bis zum Rhamplateau. Dort teilen sich die Schienenstränge der Eisenbahn in die Nordlinie und die Ostlinie auf.</p>
<p>Vom Schulhof aus sahen wir ferner auf die „Schwemm“ unter dem Viadukt. Die Alzette war hier gestaut worden, und ein Freiluftbad war entstanden. Als Bademeister figurierten Soldaten unserer Freiwilligen Kompanie.</p>
<p>In der Stadt Luxemburg hatte sich schon vor einigen Jahren ein Waisenkinderwerk gebildet, dessen Ziel es war, elternlosen Kindern an St. Nikolaus, Weihnachten und auch zur Schobermesszeit einige frohe Stunden zu bereiten. Der dazu bestimmte Tag war jedes Jahr der Freitag der Schobermesswoche. In Frage kamen die Waisenkinder von der „Rumm“ und Limpertsberg.</p>
<p>Anfang der 30<sup>er</sup> Jahre wurde uns Kindern noch eine besondere Ehre zuteil! Erbprinz Jean (der spätere Großherzog, damals zirka 10 Jahre alt) erwartete uns mit seiner Gouvernante auf dem Glacisfeld und führte die ganze Schar von Kindern im Verein der Damen und Herren vom Waisenkinderwerk zu den „Päerdercher“ und den „Knuppautos“. Als wir nach einigen Stunden wieder nach Hause zogen, hatte jeder von uns einen Rucksack voll Süßigkeiten erhascht. Der Erbprinz war noch tagelang unser Hauptgespräch.</p>
<p>3-4 mal die Woche läutete die „Péis“ (Totenglocke). Dann hatte wieder jemand das Zeitliche gesegnet. Wenn dann dessen Begräbnis auf den schulfreien Nachmittag fiel, mussten wir, Jungen und Mädchen, Rosenkranz schwenkend den Kuberg hinauf hinter der Leiche eines uns völlig unbekannten Menschen gehen. Der Tote konnte zwar nichts dafür, aber wir grollten trotzdem, dass er uns den Nachmittag verdorben hatte.</p>
<p>Jedes Jahr wurde ein Teil der Matratzen „gerupft“, wie wir es nannten. Sie erhielten neue Bezüge. Sie waren mit Rosshaar, dem sogenannten „Kréng“ gefüllt. Damit diese Matratzen nicht verfilzten, musste der „Kréng“ mit den Händen gerupft werden. Dadurch wurde die Matratze wieder weich und luftig. Ich lernte in dieser Zeit, wie man eine Matratze näht und mit den Stöpseln verfestigt, damit sie Halt bekommt. Das Ganze machte uns Kindern Spaß, dies umso mehr, da manche Süßigkeiten abfielen.</p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rumm_Anfang30.gif"><img class="alignnone size-medium wp-image-1027" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rumm_Anfang30-212x300.gif" alt="Rumm_Anfang30" width="212" height="300" /></a></p>
<p>Anfang März 1933 ließ mich der Direktor rufen und teilte mir mit, man habe eine Arbeitsstelle bei einem Landwirt in Eschdorf für mich gefunden. Ich sollte mich sowohl in der Schneiderei als auch in der Schusterei vorstellen. Meinen Lohn von monatlich 75 Franken, würde er, als mein Vormund, auf ein Sparkassenbuch setzen und bis zu meinem 18. Lebensjahr verwahren. Damit wurde meinem Vater die Möglichkeit genommen, meinen Lohn einzuheimsen.</p>
<p>Am 15. März 1933 erschien meine zukünftige Meisterin, um mich abzuholen. In der Schneiderei hatte man mir zwei Anzüge mit langen Hosen angefertigt: einen für sonntags und einen für werktags, zusätzlich Unterwäsche und Strümpfe &#8211; alles in doppelter Ausführung. Aus der Schusterei wurden ein Paar Arbeits- und ein Paar Sonntagsschuhe Größe 39 angeliefert. Um alles einpacken und transportieren zu können, hatte die Schreinerei eine Holzkiste mit Holzdeckel und Absperrschloss bereitgestellt, an deren beiden Seiten je ein Griff angebracht war.</p>
<p>So fürs Leben ausgestattet, verließ ich gegen 3 Uhr nachmittags in Begleitung meiner Meisterin das Waisenhaus, in dem ich während vier Jahren eine zweite Heimat gefunden hatte. Was würde die Zukunft bringen?</p>
<p><a title="Bibliographie" href="http://memories.lu/?page_id=40"><em>Extrait aus dem  Buch &#8220;Deemools am Minett&#8221;</em></a></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=1021</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Tubak a Séissegkeeten beim Schnaufpier</title>
		<link>http://memories.lu/?p=948</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=948#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 16 Nov 2016 09:15:43 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Simone Rosen-Bonenberger]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Remich]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=948</guid>
		<description><![CDATA[Tubak an Zigarette woaren am Krich Mangelwuer. Lo gouf et nees alles ze kafen. ‘t ass déi Zäit vill gefëmmt ginn an iwwerall. Net nëmmen d’Männer, och vill Fraen hunn d’Zigarette genoss, awer si hunn ni op der Strooss gefëmmt. Päifen an Zigarekëschte louchen an der Fënster vun deem klenge Buttek, dobannen huet et no [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Tubak an Zigarette woaren am Krich Mangelwuer. Lo gouf et nees alles ze kafen. ‘t ass déi Zäit vill gefëmmt ginn an iwwerall. Net nëmmen d’Männer, och vill Fraen hunn d’Zigarette genoss, awer si hunn ni op der Strooss gefëmmt.<span id="more-948"></span></p>
<p>Päifen an Zigarekëschte louchen an der Fënster vun deem klenge Buttek, dobannen huet et no Tubak gericht.</p>
<p>Alles, wat et ze kafe gouf, woar a Vitrinnen ausgestallt: Zigaretten, Zigarillos, Zigaren, vu ville Marken, Tubak an Zigarettebliedercher, Jicken a Schnauftubak, dohier koum wuel dem Schnaufpier säin Numm. (Ech wosst laang net, datt de Mann Zenner geheescht huet).</p>
<p>D’Théik woar an L-Form. Zu där enger Säit stoung de Schnaufpier, sou breet wéi héich, déi aner Säit seng Fra, d’Marechen. Dem Marechen säin Domaine woaren d’Séissegkeeten, et hat dee gréisste Choix a ganz Réimech vun Artikele fir ee Frang.</p>
<p>Dofir si mir Kanner sou gär do eragaangen. ‘t louch och esou praktesch um Wee fir an d’Schoul, net nëmme fir déi aus dem Neie Wee an aus der Maachergaass. Mëttes virun zwou Auer woar groussen Undrang. Wat ass et do alles ginn: „Speck“, rosa a wäiss oder mat Kokosflacken, Mourekäpp, Brausepolver, Hostien, Lakritzstaangen, Zockerstaangen, Mokuch um Meter oder an Daleren, Kamellen, véier fir ee Frang, kleng Wäffelcher, Gummis-Maisercher mat engem Schwanz, Knätsch &#8230; „Du hues d’Virwëtztute vergiess“, sot d’Elis, wéi ech alles opgezielt hunn. „Dat woar dat Bescht.“ Fir zwéi Frang krut een eng „Gromper“ mat Kokosflacken an enger schaumeger Fëllung, dat woar menges. Fir zwéi Frang och eng duebel Waffel, amerikanesche Knätsch vu Wrigley’s, fir Blosen ze maachen, kleng Rëppe Schockela. „Richtege“ Schockela huet véier Frang kascht, do woare Sammelbiller dran, domat ass gekoppelt ginn, fir den Album voll ze maachen.</p>
<p>Wie kee Frang hat, ass mat eragaangen, fir ze kucken. ‘t woar jo sou interessant!</p>
<p><a title="Bibliographie" href="http://memories.lu/?page_id=40"><em>Extrait aus dem  Buch &#8220;Eis fofzeger Joren&#8221; vum Biographiegrupp vum RBS</em></a></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=948</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>D&#8217;Schoulschiertech</title>
		<link>http://memories.lu/?p=934</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=934#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 17 Oct 2016 12:02:33 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Suzette Ludovicy-Lutgen]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Consthum]]></category>
		<category><![CDATA[Dorfleben]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Schule]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=934</guid>
		<description><![CDATA[An de fofzeger Joren ass zu Konstem kee Meedchen ouni Schiertech an d’Schoul gaangen. Souguer fir ze spillen hate mir Meedercher e Schiertech un, awer da méi en aalt. D’Schiertecher waren do, fir déi aner Kleeder ze schounen: d’Pulloveren an d’Juppe ware meeschtens aus Woll, déi net esou dacks konnte gewäsch ginn, well soss wäre [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>An de fofzeger Joren ass zu Konstem kee Meedchen ouni Schiertech an d’Schoul gaangen. Souguer fir ze spillen hate mir Meedercher e Schiertech un, awer da méi en aalt. D’Schiertecher waren do, fir déi aner Kleeder ze schounen: d’Pulloveren an d’Juppe ware meeschtens aus Woll, déi net esou dacks konnte gewäsch ginn, well soss wäre se verfilzt.</p>
<p>Fir den éischte Schouldag gouf et en neit Schiertech, dat d’Mamm meeschtens selwer gebitzt hat. Et waren där Schiertecher mat Falen aus karéiertem Stoft. Meeschtens gouf och nach eng Täsch op déi iewes Säit gebitzt, well da konnt een dat gutt Stéck freides a samschdes nach iewentzech undoe fir an d’Schoul, wann et op der riichter Säit knaschteg war.<span id="more-934"></span></p>
<p>No der Schoul hu mer ëmmer misse méi en aalt Schiertech undoen, wa mir eis kleng Flichten an der Famill ze erleedegen haten: Eeër ophiewen, Holz aus dem Schapp an d’Haus erandroen, d’Kéi siche goen …</p>
<p>Och deemools ware mir Meedercher houfreg an hate gär schéi Kleeder. Mir hunn äis also op den éischte Schouldag gefreet, wa mir mat eisem neie Schiertech konnten untrieden.</p>
<p>Ech erënnere mech nach ganz gutt, wéi meng Nopesch, d’Betty, mir voller Houfert säin neit Schiertech gewisen huet. Den Dag virum Schoulufank hu mir zu hirer Stufffënster erageluust, fir dat neit „Prachtstéck“ ze bewonneren. Et hung op engem Stull an hirer beschter Stuff, schéi gestreckt, eng Fal wéi déi aner. D’Betty huet sech wierklech gebretzt, well et war net seng Mamm, déi d’Schiertech gebitzt hat, mä eng Tatta hat him et fäerdeg am Geschäft kaaft. Dat war schon eppes ganz „Extraes“!</p>
<p>Wéi ech am zweete Schouljoer war, hat ech eng Kéier Pech. Mir hunn nämlech enges Daags geléiert mat Tënt schreiwen. An all Bänk war e klengt Tëntefaass, wou mir d’Fieder konnten dranzappen. Well ech awer ëmmer zimlech wibbeleg war, hunn ech un deem Fässche gekniwwelt, a, schwupp, ass d’Tënt iwwert d’Bänk erof op mäi Schouss gelaf, a mäi schéint neit Schiertech war voller Tënt! Leider ass d’Tënt an der Wäsch net ausgaangen, an esou war dat schéint neit karéiert Stéck net méi ze gebrauchen. Natierlech war d’Mamm net frou iwwert dësen Akzident: si huet elo erëm missen extra op Ettelbréck fueren, fir neit Stoft ze kafen, hat onnéideg Ausgaben an och nach d’Aarbecht vum Bitzen. D’Stoft vum Réck vum futtisse Schiertech, wou keng Tënt dru war, gouf awer nach gebraucht, fir dem Papp Nuesschnappecher ze maachen, well schliisslech war dat Stoft jo nach wéi nei. Well an de fofzeger Joren gouf net esou séier eppes ewech gehäit!</p>
<p>Och d’Schiertecher si mat der Moud gaangen: déi gefaalten sinn ëmmer méi verschwonnen. D’Fraen aus dem Duerf hu sech d’Schnittmusteren ausgeléint, an op eemol hate mir Meedercher bal all Schiertecher mat Wollangen iwwert der Schëller, an d’Karostoft gouf duerch Blummemusteren ersat. Mäin éischt Wollangeschiertech war aus Stoft mat Kiischten drop, gebitzt. Ech ka mech nach gutt dorun erënneren. D’Geedy am Haus huet awer alt gemengt, laang Äerm wäre besser gewiescht, well da géifen d’Äerm vun de Pulloveren net esou séier knaschteg.</p>
<p>Eng lescht Anekdot ronderëm meng Schiertecher war 1959, wéi ech an d’Pensionnat gaange sinn. Deemools ass d’Tatta Anna, déi Néiesch war, komm, fir menger Mamm ze hëllefen, mäin Pensionnatstrousseau an d’Rei ze setzen. D’Tatta huet mir och en neit Schiertech gebitzt, ee geblummelecht, extra fir den Haushaltscours. Et waren awer net genuch Knäpp am Haus, an dunn ass de Monni Joss mam Auto op Housen gefuer, fir Knäpp ze kafen. Hien huet och eng Fatz Stoft matgeholl, fir déi derzou passend Knäpp erauszesichen. De Monni Joss war ëmmer zu Spiichten opgeluecht, a wéi hien zréckkoum, hat hien e gréngen, e gielen, e bloen, e rouden, e mofen an e wäisse Knapp an enger Tiitchen. D’Tatta huet sech gréng a giel geiergert, awer de Monni war ganz zefridden mat sengem Akaf, well elo hätt ech dach wierklech e „Picasso-Schiertech“, an esou eent hätt bestëmmt soss keent, war seng Ausso. Zu gudder Lescht huet d’Tatta déi verschidde faarweg Knäpp dunn ugebitzt.</p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Schiertech-1.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-937" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Schiertech-1-290x300.jpg" alt="Schiertech 1" width="290" height="300" /></a></p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Schiertech-2.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-938" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Schiertech-2-289x300.jpg" alt="Schiertech 2" width="289" height="300" /></a></p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=934</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Am Meedercherslycée</title>
		<link>http://memories.lu/?p=904</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=904#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 19 Sep 2016 06:32:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Vicky Hengesch-Vuillermoz]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Schule]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Dudelange]]></category>
		<category><![CDATA[Juden]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=904</guid>
		<description><![CDATA[1933 ware mir zu 3 Meedercher aus eiser Klass vun Diddeleng, déi den Aufnahmeexamen fir an de Meedercherslycée an der Stad um Lampertsbierg gemaach hunn. Mir hu muerens de Schülerzuch geholl, mir hate keng Ahnung, wou dee Lycée wier a sinn einfach deene méi eelere Schülerinnen nogaangen. Déi waren awer nomëttes fräi. Mëttes konnte mir [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>1933 ware mir zu 3 Meedercher aus eiser Klass vun Diddeleng, déi den Aufnahmeexamen fir an de Meedercherslycée an der Stad um Lampertsbierg gemaach hunn. Mir hu muerens de Schülerzuch geholl, mir hate keng Ahnung, wou dee Lycée wier a sinn einfach deene méi eelere Schülerinnen nogaangen. Déi waren awer nomëttes fräi. Mëttes konnte mir am Lycée iessen. No 4 Auer huet d’Madeleine gemengt, wa mir no Süde géngen, misste mir d’Gare fannen.<span id="more-904"></span></p>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Vicky-op-septième.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-906" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Vicky-op-septième-252x300.jpg" alt="Vicky op septième" width="252" height="300" /></a></p>
<p>Op der 7ème waren 3 Klassen, A, B an C, zu je 26 Schülerinnen. U sech war dat eng kleng Klass, well am Kolléisch war mäi spéidere Mann nach zu 60 Schüler an enger Klass op 7ème. Op der 5ème ware mir nëmmen nach zu zwou Klassen. Wann een am Passageexamen no der 5ème eng Moyenne vun 2 hat, konnt een op 4ème op d‘Sektioun latine goen. Et gouf och eng Sektioun moderne an eng Sektioun professionnelle (hautzudags Economie), wou een no der 3ème en Diplom kritt huet.</p>
<p>8 Stonnen d’Woch Latäin waren oft batter. Op 3ème gouf schonn den Cäsar „De Bello Gallico“ iwwersat. Op 2ème stung Titus Livius an Horaz um Programm. Wéint dem „scandéieren“ hu mir do latengesch Verse missen auswenneg léieren. Zum Trouscht hunn ech festgestallt, dass d’Latäin mir fir déi franséisch Sprooch a spéider och fir déi italienesch Sprooch eng Hëllef war.</p>
<p>Op der Première ware mir nach zu 16, d’Sektioune latine a moderne zesummen an enger Klass. Ënner eis waren zwou Jüdinnen. Esou oft muss ech nach un deenen hiert Schicksal denken. Mam Charlotte Hertz, dat zu Hollerech gewunnt huet, sinn ech oft vun der Gare zu Fouss an de Lycée gaangen. Nëmme wann et gereent huet, hu mir den Tram geholl. D’Charlotte hat mech och eemol an hir Synagogue matgeholl. Et war déi Synagogue, déi spéider während der Besatzung am Krich gesprengt gouf. Mat sengen Elteren a sengem klenge Brudder, deen deemools 9 Joer hat, konnte si no Montélimar flüchten. Leider waren si am Frankräich och net méi sécher. Si koumen an d’Kazett a goufen zu Auschwitz vergaast. Dat hat eise Reliounsprofesser Pierre Elcheroth erausfonnt.</p>
<p>D’Marion Jacks war 1933 mat sengen Eltere vu Stettin no Lëtzebuerg komm. „Weh dem, der keine Heimat hat“, huet et deemools gesot. Schnell huet et sech ugepasst an huet séier ouni Accent lëtzebuergesch geschwat. D’Marion a seng Elteren, eist Land war schonns längst vun den Däitsche besat, haten déi Chance nach mam leschte Schëff, dat no New York gefuer ass, an Amerika ze kommen. Einfach war dat fir si net, well no laangem, laangem Waarden huet de Kapitän endlech d’Erlaabnis kritt, fir an den Hafe vun New York ze fueren. Speziell seng Mamm war deemools verzweifelt, ewéi et eis nom Krich bei engem Konveniat zu Bréissel erzielt huet. Säi spéidere Mann war hinnen deemools um Schëff eng grouss Hëllef. An Owescoursen huet d’Marion an Amerika Psychologie studéiert. Ier et an Amerika gaangen ass, hat et eis invitéiert an huet jidderengem e Buch aus senger Bibliothéik geschenkt. D’Josette, wat deemools scho bestuet war, krut hir Bitzmaschinn, wat am Fong fir déi Zäiten illegal war. Ech gesinn nach dem Marion säi Papp, dee fréier méi korpulent war. Hie war nach ewéi e Stréch a sot: „Sehen Sie, was sie aus uns gemacht haben.“</p>
<p>Net nëmmen op Konveniaten, mee och e puermol d’Joer si mir regelméisseg op Kaffiskränzercher zesumme komm. Vun deene 16 op der Première liewe mir nach zu 3. D’Triny am Konviktsgaart. D’Gilberte an der Fondatioun Pescatore an ech zu Diddeleng a menger Heemechtsstad. Gären huelen ech un den Aktivitéite beim RBS an am Club Senior zu Diddeleng deel a freeë mech, mat 10 Enkelkanner a 14 Urenkelkanner muench schéi Stonnen ze verbréngen.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=904</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Spillgeschichten</title>
		<link>http://memories.lu/?p=896</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=896#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 15 Jul 2016 10:17:13 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Christiane Gremling-Arendt]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[60er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Bettange-sur-Mess]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=896</guid>
		<description><![CDATA[Ech sinn vum Joergank 59. Mir, dat sinn meng Mamm, mäi Papp a meng grouss Schwëster, hunn zu Betten op der Mess gewunnt. Meng Elteren haten do um Kiem e klengt Reienhaus mat engem schmuelen, awer laangen Haff hannendrun. Vun der Kichen ass een direkt an den Haff komm. Esoubal schéi Wieder war, stoung d’Kichendier [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Ech sinn vum Joergank 59. Mir, dat sinn meng Mamm, mäi Papp a meng grouss Schwëster, hunn zu Betten op der Mess gewunnt. Meng Elteren haten do um Kiem e klengt Reienhaus mat engem schmuelen, awer laangen Haff hannendrun. Vun der Kichen ass een direkt an den Haff komm. Esoubal schéi Wieder war, stoung d’Kichendier grouss op. Mir hunn déi meeschten Zäit do hannert dem Haus am Haff verbruecht.<span id="more-896"></span></p>
<p>Meng Schwëster ass schonn an d’Schoul gaang. Dann hunn ech mech missten eleng beschäftegen. Dat war awer ni schlëmm, well ech hu vill mat Poppe gespillt.</p>
<p>Meng allerléifste Popp, dat war mäint Lou. D’Lou ass eng donkel Popp mat laangen, schwaarzen Hoer. Mam Lou hunn ech vill Coiffeuse gespillt. Ech hunn der Popp hir Hoer ëmmer mat menger Mamm hire pickege Bigoudien ageluecht. Dat goung och ganz gutt. Just beim eraushuelen vun de Bigoudien huet d’Popp ëmmer voll Hoer verluer. Trotzdeem steet si haut nach bei mir doheem an enger Vitrine.</p>
<div id="attachment_892" style="width: 206px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Lou.jpg"><img class="size-medium wp-image-892" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Lou-196x300.jpg" alt="Meng Mamm hat dem Lou e Rack gestréckt" width="196" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">Meng Mamm hat dem Lou e Rack gestréckt</p></div>
<p>Vum Kleeschen hat ech eng kleng Kachmaschinn kritt. Et konnt ee richteg drop kachen. Meng Mamm huet e klenge Cube (eng Zort Zip) dra geluecht an dee mat engem Fixspoun ugefaang. Da konnt ech menge Poppen Spigeleeër an esouguer Nuddele kachen.</p>
<p>Meng Schwëster an ech hate vill Freed mat engem Plackespiller, deen eis de Monni Albert geschenkt hat.</p>
<p>De Plackespiller ass mat Batterië gaangen an et konnt een en iwwerall mat virun huelen. Mir haten eng etlech Märerchers-Placken geschenkt kritt. Am beschten huet mir d’Geschicht vun der „Prinzessin auf der Erbse“ gefall. Dat Märchen hunn ech alt e puermol hannerteneen gelauschtert. Dann ass et menger Mamm awer ze vill ginn, an ech hu séier eng aner Plack opgeluecht.</p>
<div id="attachment_891" style="width: 282px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Frigo.jpg"><img class="wp-image-891 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Frigo-272x300.jpg" alt="Frigo" width="272" height="300" /></a><p class="wp-caption-text">De Frigo aus der Poppekichen</p></div>
<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rack.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-893" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Rack-300x202.jpg" alt="Rack" width="300" height="202" /></a><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Wäschmaschinn.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-894" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Wäschmaschinn-253x300.jpg" alt="Wäschmaschinn" width="253" height="300" /></a></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=896</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>D&#8217;Schwëster Paula</title>
		<link>http://memories.lu/?p=884</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=884#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 27 Jun 2016 09:39:14 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[John Weber]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[30er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Differdange]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Schule]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=884</guid>
		<description><![CDATA[1937 war ech bei der Schwëster Paula zu Déifferdeng an der Spillschoul. 40 Joer duerno sinn ech hir erëm begéint wéi si hir 95 Joer gefeiert huet. Ech war bestuet an hat mäi Meedchen un der Hand. Trotz mengem Baart huet si mech direkt erkannt a geruff : „Hei, dee klenge Johny !“]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Spillschoul-Déifferdeng-1937.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-883" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Spillschoul-Déifferdeng-1937-300x190.jpg" alt="Spillschoul Déifferdeng 1937" width="300" height="190" /></a></p>
<p>1937 war ech bei der Schwëster Paula zu Déifferdeng an der Spillschoul. 40 Joer duerno sinn ech hir erëm begéint wéi si hir 95 Joer gefeiert huet. Ech war bestuet an hat mäi Meedchen un der Hand. Trotz mengem Baart huet si mech direkt erkannt a geruff : „Hei, dee klenge Johny !“</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=884</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Meng Kannerzäit am Krich &#8211; Deel 12: Mam Pätter op Baastnech</title>
		<link>http://memories.lu/?p=311</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=311#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 26 Feb 2016 08:36:31 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Rosi Nennig]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Freizeit]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Bastogne]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=311</guid>
		<description><![CDATA[Et muss kuerz nom Krich gewiescht sinn, am Wanter 1946. Eise Pätter, dee just pensionéiert gi war, koum nawell dacks bei äis op Besuch an hien ass dann och e puer Deeg bliwwen. Mir Kanner waren ëmmer begeeschtert. Hien huet äis Tricke gezielt a mir hunn eis futti gelaacht. A wann hie gelaacht huet, hu [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Et muss kuerz nom Krich gewiescht sinn, am Wanter 1946. Eise Pätter, dee just pensionéiert gi war, koum nawell dacks bei äis op Besuch an hien ass dann och e puer Deeg bliwwen. Mir Kanner waren ëmmer begeeschtert. Hien huet äis Tricke gezielt a mir hunn eis futti gelaacht. A wann hie gelaacht huet, hu mir säin eenzegen Zant, deen hien nach am Mond hat, gesinn, an d’Haut op senger plakeger Kopp huet sech a Fale geluecht. Dat hu mir ëmmer witzeg fonnt.</p>
<p>Een Dag sot hien zu menger Mamm, si soll äis gutt undoen, hie ging gär mat äis op Baastnech fueren, hie wéisst gär, wéi et elo do ausgeséich.<span id="more-311"></span></p>
<p>Meng Mamm sot: „Zu Baastnech ass et ëmmer kal.” Also si mir ugedoe ginn, wéi wa mir a Sibirien géife fueren. Laang Strëmp, e wollent Leifchen, eng wollen ënnescht Box an uewendriwwer eis nei brong „Bleyle”- Kostümer, déi mer grad vum Kleesche kritt haten. Et war och net vu Muttwëll, well eist aalt Gezei, dat meng Mamm äis am Krich zesummegebutt a gestréckt hat, war a Fatzen. Déi Kostümer hu bestanen aus enger Box, engem Pullover an enger Mutz a Moulen aus déckem donkelbronge wollenen Trikot (echt schwäizer Qualitéit). Dobäi hu mer nach eis nei orange Mäntel ugedoen an eis nei héich Schung mat „Specksuelen”, den neiste Cri nom Krich.</p>
<p>Sou ausstafféiert si mer mëttes nom Iessen op d’Gare getrëppelt a mir hunn den „Autorail” Woltz &#8211; Benonchamp geholl. (Déi Zäit ass d’Ligne „Wiltz-Bastogne” nach  gefuer ginn.) Den Autorail war eppes wéi e roude Bus, deen op Schinne gefuer ass. E war gutt gefiedert an et ass ee gutt gejutschelt ginn. Zu Benonchamp hu mer missten ëmklammen, do huet ee belschen Autorail, „eng Micheline”, gewaart. E war gring an en huet e fiirchterleche Kaméidi gemeet. Mir sinn drageklommen, d’Sëtzer waren aus Holz, a wéi mer äis gesat haten, hu mer e Gezidders am ganze Kierper gespuert, vun den Zéiwen bis zur Kopp aus. Op eemol ass e gefuer, mee de Kaméidi an dat Gezidders huet gedauert, bis mer do waren. An der „Gare du Nord” huet e stallgehalen an de Motor ausgemeet. Ech hat d‘Gefill, datt meng Ouere erëm eppes géifen héieren. Mir sinn erausgeklommen, uff, ei, wéi gutt.</p>
<p>Mir sinn dunn a Baastnech eraspadséiert. Wat war et do kal! Et huet eng ganz rau Loft geblosen. Ee Gléck, datt eis Mamm eis esou waarm ugedo hat.</p>
<p>Wéi huet et zu Baastnech ausgesinn! An der ganz laanger, „rue du Sablon” war keen Haus méi ganz. Aschléi an de Fassaden, keng Diech méi op den Haiser oder mat Blecher oder Baatschen zougedeckt, d’Fënsteren an d’Diere mat Brieder zougeneelt. Virun all Haus ee grousse Koup Grësch, Zillen, Steng, Gips a Stëbs um Trottoir. Op den zougeneelten Dieren a Fënsteren ware grouss faarweg Plakate gepecht, wou drop stung, „Le Roi reviendra” oder „Le Roi ne reviendra pas! Baudouin pour Roi”. Ech konnt dat zwar scho liesen, mee verstanen hunn ech et net. Eise Pätter huet äis dat iwwersat an ech war ganz erstaunt, datt déi Belsch e Kinnek hätten, deen se net méi wëllten. A menger klenger Welt goufen et nëmme Kinniken a Prënzen an de Märercher, an déi waren all glécklech a beléift &#8230; a wa se net gestuerwe sinn, da liewen se nach haut.</p>
<p>Mir si weidergetrëppelt bis ënne bei d’Kierch an do si mer eragaangen. Dobanne war et ganz hell. Et ware lauter duerchsichteg gliese Fënsteren, wouriwwer ech ganz paff war. Bis dohi war ech nëmmen a Kierche mat fuerwege Fënsteren. Et war och kal an der Kierch a wann ee geschwat huet, koumen Otemwolleken aus dem Mond.</p>
<p>Mir sinn erëm déi aner Säit vun der Strooss, iwwer den Trottoir, rondërem d‘Schrottkéip eropgetrëppelt. Ech hunn haut nach d’Impressioun, wéi wa keng Leit ënnerwee gewiescht wieren an och kee Gefier. Uewen um Eck, wou een op d‘Plaz kënnt, wou den „Sherman Tank” steet, do war awer eng Boulangerie-Pâtisserie op.</p>
<p>Eise Pätter huet sech d’Fënster ugekuckt (déi war scho gefléckt) an du si mir eragaangen. De Pätter huet franséisch mat der Bäckesch geschwat an hien huet op e puer Kichelcher gewisen. D’Fra huet d‘Kichelcher agepaakt, mäi Pätter an d’Fra hu palavert, si huet ganz traureg gekuckt an an eng Richtung gewisen. Et gouf bezuelt a mir ware rëm dobaussen an der Keelt. Et huet sech erausgestallt, datt de Bäcker säi „Salon de Consommation” nach net an der Rei hat, duerfir huet d’Bäckesch äis op „d’Gare du Sud” geschéckt, do wier e gehëtzte Wartesall an do kréische mer och eppes ze drénken.</p>
<p>Am Buffet vun der Gare war et schéi waarm. De frëndleche Mann hannert dem Comptoir huet äis Kanner e Schockelaskaffi gekacht an dem Pätter eng Taass Kaffi gemeet. Mir hunn och Tellere kritt fir eis Kichelcher, déi de Pätter äis ausgedeelt huet. Ech hat eng Frangipanstäertchen erwéscht. Ech hunn déi mat Andacht giess, si huet esou gutt no Marzipan geschmaacht. Ech mengen, déi Täertche war en „Highlight” a mengem klenge Liewen. Nach haut, wann ech emol an eng Pâtisserie ginn, wielen ech mir eng Frangipanstäertchen.</p>
<p>Et war däischter  wéi mer erëm mam Zuch heemgefuer sinn. Ech froe mech nach haut, wéi meng kleng Schwëster, dat eréischt tëschent dräi a véier Joer hat, deen Ausfluch gepackt huet ouni ze soueren oder ze kräischen.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=311</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Déi Hämmer Jonge gi liichten</title>
		<link>http://memories.lu/?p=621</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=621#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 03 Feb 2016 07:45:17 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Ferdy Dumont]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Traditionen und Feste]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Hamm]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Lichtmess]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=621</guid>
		<description><![CDATA[Liichtmëssdag: scho laang gouf sech op dësen Heeschendag gefreet. Mir hunn d’Liichtebengele preparéiert: eng Ficelle, déi am flëssege Käerzewues gezappt war, gouf dofir uewe ronderëm e Bengel gewéckelt. Muerges no der Schoulmass hat de Paschtouer eis mat zwou Käerzen iwwerkräiz den Hals geseent. Am Nomëtteg sinn ech mat mengem Brudder a mat Kosengen op den [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Liichtmëssdag: scho laang gouf sech op dësen Heeschendag gefreet. Mir hunn d’Liichtebengele preparéiert: eng Ficelle, déi am flëssege Käerzewues gezappt war, gouf dofir uewe ronderëm e Bengel gewéckelt. Muerges no der Schoulmass hat de Paschtouer eis mat zwou Käerzen iwwerkräiz den Hals geseent. <span id="more-621"></span>Am Nomëtteg sinn ech mat mengem Brudder a mat Kosengen op den Tour gaangen. Et war nach hell, wéi mer den Äppelwee erof getrëppelt sinn.</p>
<div id="attachment_623" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/T.-Krier-Liichten.jpg"><img class="wp-image-623 size-medium" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/T.-Krier-Liichten-300x202.jpg" alt="Foto Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg" width="300" height="202" /></a><p class="wp-caption-text">Foto Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg</p></div>
<p>Bei der Barrière huet d’Barrièresfra, d’Madame Braun, et besonnesch gutt mat ons gemengt a jiddwerengem eng grouss Tut Fuesendsbréidercher an den Aarm gedréckt. Si hat onst Lidd: „ Hei sinn déi Hämmerjongen, si kommen hir gesprongen, si heesche Fuesendsbréidercher, ee Pond, zwee Pond …“ wuertwiertlech geholl. O jeminee, wat war ech domadder gehäit; de ganzen Owend um laangen Tour dee Pak musse matschleefen! Hei koum jo net mäi grousse Koseng Odems Jos, mam dräiriedrege Vëlo mam Broutkuerf virdrop laanscht. Hien huet amplaz vun engem anere Koseng Theisens Josy &#8211; deem säi Papp Hary Theisen Bäcker zu Bouneweg war &#8211; de Brouttour um Cents fir en Drénkgeld gemaach. Ech hunn hien ugebiedelt, sech dach menge Fuesendsbréidercher ze erbaarmen. Ech hu mech wéi den Hans im Glück gefillt an him villmools Merci gesot, wéi hien d’Tut bei déi laang Fënnefpënneger an de Kuerf gestach huet. Hien huet wierklech net onglécklech doriwwer geschéngt ze sinn. Allebéid ware mir frou iwwer dee gudden Handel.</p>
<p>Wéi mir de Baueschbierg, de Schlittebierg erop gaange sinn, koum nom Haus „a Bruchs“ (hire Fils, de Robert Bruch, hat ech spéider als Klasseprofesser am Lycée) déi éischt Prüfung. De Café „a Bauesch“ hu mir ni vu banne gesinn, eng komplett friem Welt fir mech. Déi grouss Kosengen hu kommedéiert: „Déi Kleng vir!“ Nom Sange vum <em>Léiwer Härgottsblieschen</em> sollt ech mat dem Berri an der Hand bei d’Gäscht am schummelege Liicht an niwweleger Tubaksatmosphär heesche goen. Do géif et Mënz! Ech war ganz genéiert, fir bei deene bruckege Gesellen, déi do ronderëm d’Dëscher mat hirem Humpe souzen, d’Kap opzehalen; mä et huet musse sinn.</p>
<p>Um Cents ass et vun Haus zu Haus weider gaang. Et gouf schonn däischter. Ëmmer déi selwecht Geschicht: duerch de Virgäertche bei d’Viischtdir, do d’Liichtebengelcher ugefaangen, geschellt an eréischt wann d’Dir opgaangen ass, hu mer gesongen:</p>
<p><em>Léiwer Hergottsblieschen, gëtt ons Speck an Ierbessen, ee Pond, zwee Pond, dat anert Joer da gitt der gesond, da gitt der gesond, loosst déi jonk Leit liewen an déi al Leit stierwen, kommt der net bal, eis Féiss ginn ons kal, kommt der net gläich, da gi mer op d’Schläich, kommt der net gewëss, da kritt der e Schouss voll Nëss.</em></p>
<p>Da krut jiddwereen eng bis dräi Kamellen an oft och nach e puer Su an de Säckelchen. Merci, bis dat anert Joer a vive bei d’nächst Haus.</p>
<p>Bei Wagnesch duerfte mer an déi waarm Stuff sange goen. Dann huet hire lëschtege Papp ganz ordinär matgesongen: <em>„&#8230; da kritt der eng ferm op d’Schnëss!“ </em>Dat lescht Haus um Cents war beim Dokter Knaff. Seng Villa louch an engem groussen däischtere Park. Virun der Paart an der laanger Mauer ronderëm d’Haus hu mer geschellt an ech hu gehofft, déi géif net opgemaach, well hannendrun hu rosen Honn grujeleg gebillt.</p>
<p>Am Kéibierg, eigentlech scho Grënnesche Bezierk, waren déi dräi lescht Wiertschaften, an Zeutzius, a Bisdorffs a beim Hubert, e frëndleche Wiert mat engem klenge Bauerebetrib, wou mer am Summer schweesswaarm fir eng Limonad d’Hee op der Genn getrëppelt hunn, dat mat dem Heebléiser erop geblose gouf. Hei hätte mir haut net gären déi Grënnesch Liichteband begéint, wat wuel net ouni Sträit ausgaange wär.</p>
<p>Duerch den Äppelwee goung et dann zréck op heem zou. An der waarmer Stouff vun onse grousse Kosengen gouf de Boz gedeelt. Mir Kleng krute Kamellen an déi Grouss d’Mënz. Mir waren dees zefridden a frou fir mat dem Neelchen an den Hänn a Féiss endlech heem ze kommen an do gläich déi erkaalte Glidder a kaalt Waasser ze strecken. Et war iewer schéin, a mir hunn net dru geduecht, d’nächst Joer net méi liichten ze goen.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=621</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Ein eigenes Poesiealbum hatte ich nicht</title>
		<link>http://memories.lu/?p=858</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=858#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 25 Jan 2016 06:59:32 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Mariette Leuck]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Alltag]]></category>
		<category><![CDATA[50er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=858</guid>
		<description><![CDATA[Zwischen dem 5. – 6. Schuljahr und den ersten Lyzäumsklassen, etwa bis zum Passageexamen, kursierten in den Mädchenklassen Poesiealben, in denen sich die Freundinnen verewigten. An einem schulfreien Nachmittag brütete ich über einem solchen Album und konnte nicht viel damit anfangen. Was schrieb man da hinein? Ich blätterte es von hinten nach vorne durch. Da [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Zwischen dem 5. – 6. Schuljahr und den ersten Lyzäumsklassen, etwa bis zum Passageexamen, kursierten in den Mädchenklassen Poesiealben, in denen sich die Freundinnen verewigten.</p>
<p>An einem schulfreien Nachmittag brütete ich über einem solchen Album und konnte nicht viel damit anfangen. Was schrieb man da hinein? Ich blätterte es von hinten nach vorne durch. Da waren über zwei Seiten Vergissmeinnichte gemalt und dazwischen stand: „Rosen, Tulpen, Nelken, diese Blumen welken, nur die eine nicht und die heißt Vergissmeinnicht.“<span id="more-858"></span></p>
<p>Auf der nächsten Seite war Schneewittchen aus dem Disney-Film abgepaust. Drei Zwerge kauerten vor ihr. Sie sagte mit mahnendem Zeigefinger: „Das Leben ist Kampf. Siege!“ Ein ziemlich wütender Donald Duck figurierte weiter vorn als Abziehbild und schrie: „Mensch sein heißt Kämpfer sein.“ Dann hatte wahrscheinlich eine Mutter sich jede Mühe gegeben, eine Rose hinzukriegen und daneben stand: „Kein Feuer, keine Kohle kann brennen so heiß, als heimliche Liebe, von der niemand nichts weiß.“ An die zeichnerischen Kunstwerke neben den folgenden Sprüchen, die mich sehr beeindruckten, kann ich mich nicht erinnern. Doch da las ich: „Ich bin dein, du bist mein, dessen sollst du gewiss sein. Ich hab dich geschlossen ins Herz hinein, hab nun verloren das Schlüsselein, darum musst du ewig drinnen sein.“</p>
<p>Später erfuhr ich, dass sie von Walther von der Vogelweide stammten. Sie schlugen bei mir damals aber bloß irgendeinen Akkord an.</p>
<p>Was mir auffiel war, dass neben jeder Eintragung stand „Deine Freundin &#8230;“. Ehrlich, das störte mich. Auf einmal sagte ich vor mich hin: „Das ist nicht wahr. Nein.“ Wenn ich mir die Namen ansah &#8230; wer war da meine Freundin? Ging es nicht bereits um Wettkampf, um Plätze, Zeugnispunkte? Mit wem konnte ich über persönliche Interessen sprechen? Welches Gelächter gab es, als ich für den Botanikunterricht die Dotterblume ausgegraben hatte, um den Text zu analysieren, anstatt ihn auswendig herunterzuleiern? War ich ihre Freundin? Nun, da waren einige gute Kameradinnen, aber konnten sie verstehen, dass Sprachen für mich mit Musik zu tun hatten? usw, usw.</p>
<p>Ich ergriff meine Buntstifte und zeichnete die damals so viel belachte Dotterblume aus dem Gedächtnis auf die leere Seite. Ich signierte die Zeichnung, setzte das Datum daneben und damit hatte es sich. Ich schrieb nicht „deine Freundin“. Ähnliches tat ich mit anderen Alben, die auf meinem Tisch landeten, doch recht schnell ging so ihr Kelch an mir vorüber.</p>
<p>Irgendwie war mir bewusst, dass ich mich isolierte und dass ich auf die Freundin nach meinen Kriterien, die auch gegenseitig sein sollten, lange warten müsste. Na dann, eben so! Etwas trotzig, linkisch und tollpatschig begann ich meine eigene Welt aufzubauen – die sich mit der Zeit glücklich bevölkerte. Ich weiß heute, dass ich damals erste Erfahrungen in der Unterscheidung der Geister in Sachen Beziehungen machte.</p>
<p>Ein eigenes Poesiealbum hatte ich nicht. Das „Schlüsselein“ Walther von der Vogelweides aber blieb mir dauerhaft im Gedächtnis, denn es steht für Treue, Verstehen, Aufrichtigkeit und Diskretion.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=858</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Meng Kannerzäit am Krich &#8211; Deel 11: An der Schoul zu Woltz</title>
		<link>http://memories.lu/?p=305</link>
		<comments>http://memories.lu/?p=305#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 06 Jan 2016 07:39:10 +0000</pubDate>
		<dc:creator><![CDATA[Rosi Nennig]]></dc:creator>
				<category><![CDATA[Schule]]></category>
		<category><![CDATA[40er Jahre]]></category>
		<category><![CDATA[Kindheit]]></category>
		<category><![CDATA[Wiltz]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://memories.lu/?p=305</guid>
		<description><![CDATA[Ech sinn dunn zu Woltz an d’Schoul gaangen. Déi éischt Deeg ass mäi Papp mat mir gaangen, fir mir de Wee ze weisen. Hien huet op enger ganz anerer Plaz Schoul gehalen, well zu Woltz d’Bouweschoul an der Offensiv verbrannt war. Ech hu vill nei Kanner kennegeléiert, déi mech ausgelaacht hunn, well ech den Ettelbrécker [&#8230;]]]></description>
				<content:encoded><![CDATA[<p>Ech sinn dunn zu Woltz an d’Schoul gaangen. Déi éischt Deeg ass mäi Papp mat mir gaangen, fir mir de Wee ze weisen. Hien huet op enger ganz anerer Plaz Schoul gehalen, well zu Woltz d’Bouweschoul an der Offensiv verbrannt war. Ech hu vill nei Kanner kennegeléiert, déi mech ausgelaacht hunn, well ech den Ettelbrécker Akzent hat. Ech hu mech séier dru gi fir ze schwätze wéi si, z. B.: Mooren flikt de Koob dem Hoas no, dee mat der Noas iwwert de Woas leeft durrich de Goort.</p>
<p>Wéi ech méi kënneg war, sinn ech selbständeg an d’Schoul gaang. Ech als „i-Butz” hat e wäite Schoulwee. Vun doheem aus gung et d’Industriestrooss erop, da laanscht de Kierfecht, de Kräizermécher, de klenge Park am Neidierfchen bis bei d’Schlottesch Schmëtt.<span id="more-305"></span> Da gouf et zwou Méiglechkeeten: entweder no riets, da koum ee laanscht déi lang Dännebamsheck beim ënneschte Lambertshaus an deem klenge Park, déi aner Säit vun dem ieweschte Lambertshaus. An deem Park hu mir als Schoulkanner Neeljesblummen a Schnéiballe vun de Traisch erofgerappt, se mat an d’Schoul geholl an der Schwëster Agnes iwwerreecht. Si huet domat déi Nidderwëltzer Kierch gerëscht a mir krute vun hir e Bild. Duerno koume mer laanscht den Zinema (Ciné du Nord), wou mer d’Biller vun de Stare gekuckt hunn, déi grad an de Filme vun der Woch matgespillt hunn. Da si mer laanscht d’Villa gaangen, wou den Dr Bastian gewunnt huet, a mir hu säin neiesten Auto bewonnert. Da gung et laanscht d’Post a laanscht de Café Muller. Elo ware mer op der gewonnener Säit, well et gung nëmme méi biergof.</p>
<p>D’Meederchers-Schoul stung am hallwe Schoulbierg. Et war en aalt Gebai, et hat an der Offensiv zimlech gelidden, mee et war nach gutt genuch, fir datt Schoul konnt gehal ginn. D’Trapen hu gekréckelt an d’Schoulschwësteren hunn eis gedoen, ëmmer laanscht d’Maueren ze goen. Si hu gefaart, wa mer all duerch d’Mëtt vun de Gäng gingen, géifen déi asacken. D’Schoulschwësteren hunn och an deem baufällege Gebai gewunnt.</p>
<p>D’Toilettë vun der Schoul louchen hannert dem Gebai. Et huet ee missten aus dem Gebai eraus, laanscht de Giewel goen, dann eng Trap of an do stungen zwou Reie Cabineten. Wann een huet missten, huet ee fir d’éischt all Cabinetsdier opgemeet, fir déi propersten Toilette ze fannen. Si goufen zwar gebotzt, awer nëmmen eemol d’Woch. Et waren, wat d’Fransousen  „cabinets turcs“ nennen. Ech wëll mech net weider iwwer de Geroch an „d’Versteinerungen“ am Wanter, wann et gefruer war, ophalen, mee déi Zoustänn verfollege mech nach haut a menge schlechten Dreem.</p>
<p>Déi zweet Méiglechkeet vum Schoulwee war bei der Schlottesch Schmëtt lénks erof, laanscht de „Gare-Piedchen”, riets laanscht déi gesträifte Lambesch-Villa mat dem Gelänner an der héijer Mauer. Da war do lénks de Clarens, e Grosist, deen dacks Kaffi geréischtert huet, datt et fantastesch an der ganzer Géigend no Kaffi geroch huet. Derniewent war d’Villa Hames, weider laanscht den Zinema Métro, iwwer d’Plaz, wou am Summer d’Kiermes war, an dann de Schoulbierg erop. Munchmol, wa riets d’Paart vun der Simons-Villa opstung, hu mer eng Ofkierzung geholl. Da si mer duerch de Simonspark gelaf, op den Zéiwespëtzen, fir nëmme kee Kaméidi ze maachen, a  koumen am halwe Schoulbierg eraus. Mir haten Häerzklappen, well ee vun deenen zwee Simonsbridder hätt jo mol kënnten op der Dier stoen.</p>
<p>De Wanter, wann et sou glat war, datt ee kee Fouss behalen huet, an dat koum dacks vir, huet meng Mamm mir al Huese vu mengem Papp iwwer d’Schung gestrëppt a mech domat op de Schoulwee geschéckt.</p>
<p>Mäi Papp huet sech Blecher (mir hunn se „Spacken” genannt) un d’Schungsuele geschrauft an dann hu mär eis lues a virsichteg op de Wee gemeet. Méi spéit am Mueren ass e Camion mat Salz laanschtgefuer, wou zwéin Aarbechter ofwiesselnd eng Schëpp Salz op d’Strooss gehäit hunn. D’Salz koum vun der „Ideal-Liederfabrik”. Domat waren d’Hait agesalzt, wann se aus der Belsch geliwwert goufen.</p>
<p>Wa Schnéi louch, krut ech eppes eraus. All Schoulbouf huet profitéiert, fir mech mat Schnéiklatzen ze geroden oder mech mat Schnéi anzeseefen, well ech jo dem „Pir” (dem Schoulmeeschter) säint war; well jidderee gemengt huet, e wär iergendeng Kéier ongerecht behandelt ginn oder aus Spaass un der Freed, fir mech fäerten ze dinn. Sou frou, wéi ech war fir mam Schlitt ze fueren oder Schnéimännercher ze maachen, sou frou war ech awer och, wann de Schnéi erëm ofgung, da war ech aus dem „Schnéiklatzeschneider”.</p>
<p>Ech denken nach dacks un d’Schoulkanner vun deemools, déi aus all deenen entleeëne Quartieren hu misse bei Reen a Wand an Äis a Schnéi an d’Schoul kommen: vun der Wanselerstrooss, aus dem Neie Wee, vun Aaneschbaach, aus der Driicht, vum Quetschebierg, aus der Gaass, vum Äisknippchen, vu Wegdecher, vum  Knupp, aus dem Wolewee, vun der Lee, vun der Ettelbrécker Strooss, vu Rulljen a vu wou nach? Ech denken och nach un dee Klengen, deen aus der Spillschoul heemgung a laudenhaart, matzen an der Strooss, gekrasch huet. Eng Fra huet hie gefrot, firwat hie géif kräischen. Du sot hien: „Ech muss heemgoen an et ass nach esou wäit!”</p>
<p>Iwwerhaapt, an där Zäit waren d’Schoulen dorëmmer a ganz Woltz verspreet. Mir Meedercher waren an der Meederchersschoul am Schoulbierg. D’Jongeschoul, déi méi héich erop am Schoulbierg louch (wou haut d‘Streikdenkmol steet), war an der Offensiv verbrannt a huet missen ofgerappt ginn. Op där Plaz goufen direkt no der Offensiv niddreg hëlze Buden opgeriicht (vu Schwäizer, déi heihinner delegéiert gi waren, fir ze hëllefen). Et waren eestäckeg Chaleten mat je zwee Säll. De Summer ass een dran erstéckt an de Wanter erkaalt. Aner Klasse waren am Schlass oder am ale Spidol ënnerbruecht. Well néierens e Schoulhaff war, sinn d’Jongeklassen an der Paus alleguer durch de Burrewee op d’Kiermesplaz gepilgert. Duerno erëm an hir respektiv Schoulsäll. An enger Wullkëscht hunn ech zwou Fotoe fonnt aus dem Joer 1945.</p>
<div id="attachment_307" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Meedercher-Woltz.jpg"><img class="size-medium wp-image-307" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Meedercher-Woltz-300x104.jpg" alt="1945: Déi Wëltzer Meedercher mat hire Léierinnen a Schoulschwëstere virun der aler Meederchersschoul, déi an der Rundstedt-Offensiv vill gelidden hat." width="300" height="104" /></a><p class="wp-caption-text">1945: Déi Wëltzer Meedercher mat hire Léierinnen a Schoulschwëstere virun der aler Meederchersschoul, déi an der Rundstedt-Offensiv vill gelidden hat.</p></div>
<div id="attachment_308" style="width: 310px" class="wp-caption alignnone"><a href="http://memories.lu/wp-content/uploads/Bouwe-Woltz.jpg"><img class="size-medium wp-image-308" src="http://memories.lu/wp-content/uploads/Bouwe-Woltz-300x105.jpg" alt="1945: Déi Wëltzer Bouwen mat hire Léierinnen a Schoulmeeschteren virun de Ruine vun der verbrannter Jongeschoul" width="300" height="105" /></a><p class="wp-caption-text">1945: Déi Wëltzer Bouwen mat hire Léierinnen a Schoulmeeschteren virun de Ruine vun der verbrannter Jongeschoul</p></div>
<p>Op där enger sinn d’Kanner aus der Meederchersschoul mat de Schwësteren a Léierinnen. Op där anerer gesäit een d’Schouljonge mat hire Schoulmeeschteren, jeweils virun den sinistréierte Schoulen. Déi Fotoe waren gemeet gi vun engem offizielle Fotograf, dee säin ominösen Apparat op engem Stativ virun der Schoul opgeriicht hat. Hien hat äis gewisen, wuer mer misste kucken fir de Villchen ze gesinn. Dunn ass hie mam Kapp ënner e schwaarzt Duch gekroch. Wéi hien erëm erauskoum, hat keent vun äis de Villche gesinn.</p>
<p>Fir Chrëschtdag hat all Kand vun der amerikanescher Associatioun „Care” e Cadeau krut. Et war eng Këscht mat allerlee klenge Spillsachen. A menger ware kleng Pëppercher, eng Miniaturpoppestiffchen, Bläistëfter, Faarwen, Knäpp &#8230; an &#8230; an &#8230;</p>
<p>Et gouf eng nei Schoul gebaut am Schoulbierg, wou all Schoulklassen ënnerdaach koumen. Wann ech mech net iren, ass déi nei Schoul 1951 opgaang.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://memories.lu/?feed=rss2&#038;p=305</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
