Mir waren do während ongeféier sechs Méint an hunn d’Rundstedt-Offensiv vu ganz no erlieft. Mir hunn oft nuets net geschlof an dem Knuppe vun de Kanounen an den Aschléi vun de Granaten nogelauschtert.
E puer Deeg no Chrëschtdag hu mir op eemol gesinn, wéi e puer Zaldoten iwwert d’Feld op d’Haus zoukomm sinn. Si sinn an den Haff erakomm, hir Gewierer viru sech, prett fir all Moment ze schéissen. Meng Tatta huet ons gewarnt, jo nëmmen net erauszegoen. Mir konnte jo net sécher sinn, ob et wierklech Amerikaner waren. Et ass gesot ginn, datt preisesch Zaldoten d’Uniforme vun doudegen Amerikaner géifen undoen, fir sech ze tarnen. Deen éischten huet e Pak Zigaretten aus der Täsch gezunn an huet an där typescher Art a Weis vun den Amerikaner eng Zigarett mat engem Fanger erausgedikst an an de Mond gestach. Du ware mir sécher, wie mer virun eis haten.

Am Schapp virum Haus war eng Kichen an och Schlofgeleeënheeten an do hunn se sech direkt zu siwen oder aacht Mann aquartéiert. Uewen an der Scheier hunn der och geschlof. Déi vun der Kichen hunn ofwiesselnd d’Iesse bei hir Komeroden un d’Front gefouert. Mir Bouwen haten ons no kuerzer Zäit mat deem engen oder aneren vun den Zaldoten ugefrënnt. Awer bei den Offizéier hu mir ons net däerfte weisen.

Wa mueres ons „Frënn“ fortgefuer sinn, hate mer ëmmer Angscht, datt se owends net méi all géifen erëmkommen. Mir hate jo gesinn, datt d’Baatsche vun hire Camionen owends voller Lächer vun de Kugele waren.

Ons Tatta hat amerikanesch Anoraken, déi si geschenkt kritt hat, op ons Mooss ëmgeännert. Et war net schwéier ze roden, datt déi vun Zaldote waren, déi net méi erëmkomm waren, awer d’Kleeder ware rar. An de groussen Täsche konnte mir ons Cadeauen, wéi Knätschgummi, Schokela an Orangë verstauen. Am Schlofzëmmer, dat ech mat mengem Cousin Lucien gedeelt hunn, stong e grousse Schaf fir ons zwee. Do huet et no e puer Méint ausgesi wéi an enger Epicerie. Nieft de Séissegkeete stongen do och Béchse mat Corned Beef, agemaachtent Uebst a Gebeess.

E puer vun „onsen“ Amerikaner haten och hir Spëtznimm: ee vun hinne war de „Baby-Doctor“. Hie war wierklech e richtegen Dokter, awer nëmmen 1,60 m grouss. Deen anere war de „Coffee Smith“, well e gär a vill Kaffi gedronk huet.

Enges Daags, wéi mer an der Wiss hannert dem Haus gespillt hunn, si mir duerch Motorgeräischer opmierksam ginn. Du hu mer gesinn, datt hannert enger Heck zwee kleng preisesch Spähpanzer ugeréckt waren. Mir sinn an den Haff zréckgerannt fir d’Amerikaner ze warnen. Et sinn och direkt zwee Mann kucke gaang. Si waren awer net virsichteg genuch a kuerz drop haten d’Preisen een dervun erschoss.

Ech war bekannt als duerchdriwwenen Hond. Ons Nopesch Eugenie war eng Wiertsfra, déi mat all Waasser gewäsch war, grouss a staark. Si wousst alles wat ech gestëpst hat an si huet dann de Houseker gespillt. Deen huet och mat de Kette gerabbelt, wann en era komm ass. Dat war fir eis ganz impressionnant.

Eng Kéier hat den Houseker et fäerdeg bruecht, mech an de Saak ze stiechen an huet mech gedroen bis an den Ausgank vum Duerf bei e Bësch wou e mech lafe gelooss huet. Mir war et net méi egal, sou laang an deem daïschtere Sak an ech war frou, wéi ech nees doheem ukomm sinn.

Photo Tony Krier, Photothèque de la Ville de Luxembourg

Chrëschtdag ass natierlech e Chrëschtbeemche gemaach ginn a mir hu Chrëschtlidder gesong, awer et ass net esouvill gefeiert ginn. Et war ee jo schonn eng Éiwegkeet an der Kierch a mir haten es duerno genuch.

Och Ouschterdag war et e bëssen ze vill. Déi Mass huet dann bis zu 3 Stonne gedauert.