14/05/2018
untitled

Mes anecdotes biographiques (2)

Au lycée de Diekirch

En 1926 je me soumis, avec deux de mes camarades de classe à l’examen d’admission au lycée de Diekirch. On nous fit écrire deux dictées, l’une en allemand et l’autre en français, deux reproductions ainsi que des problèmes arithmétiques.

Nous fûmes admis tous les trois. Nous nous inscrivîmes au secteur classique, qui s’organisait au « Collège de Diekirch » parallèlement au secteur industriel, appelé « Industrie-Schoul » et qui ne comptait que six années d’études, dont trois seulement à Diekirch, alors que les cours classiques du « Gymnase » (= lycée classique) duraient sept années. Dès la classe inférieure, appelée septième, on y enseignait le latin en plus des langues française et allemande, ainsi que l’arithmétique, l’histoire, les sciences naturelles, la doctrine chrétienne, le dessin et la gymnastique. Weiterlesen

27/04/2018
untitled

Mes anecdotes biographiques (1)

Période préscolaire

La première phrase qui, si ma mémoire ne me trompe, m’a été dite en allemand, ne fut évidemment pas compréhensible à moi, le petit gosse qui ne comptait sans doute pas bien au-delà de trois ans, étant donné que chez nous je n’avais entendu que du luxembourgeois et du français. Elle m’avait été adressée, vers 1915, par un militaire allemand relativement âgé, membre d’un escadron que je voyais marcher au pas chaque jour vers le tunnel entre Michelau et Erpeldange, mon village natal. J’y occupais avec mes parents et mes trois frères et trois sœurs une maison de garde-barrière, que nos cohabitants du village appelaient « d’Gard-Haischen » et qui était située près des rails du chemin de fer à environ cent mètres de la rive droite de la rivière Sûre, alors que toutes les autres habitations, y compris le château, s’élevaient sur la rive gauche. Il nous fallait parcourir une distance d’au moins un kilomètre et passer un pont pour nous approcher des autres demeures. Weiterlesen

19/03/2018
Arbeitsdienst1crop

Eis R.A.D.-Zäit a Pommern an a Griichenland, Deel 2

D’Rees a Griichenland

Vu Belgard op Belgrad an nach méi wäit –  A Jugoslawie bottert et  –  Chrëschtdag um Balkan  –  Mir lueden of

Freideg, 18.12.1942

Et gëtt haut Fréibiren. Um 5 Auer musse mir opstoen, eis wäschen, den Tornëschter paken an d’Stuffe botzen. Mat eisem ganze Bagage marschéiere mir dann op d’Gare, wou alles an an op d’Waggone geluede gëtt. Mir huele mat, wat mir als onofhängeg Unitéit brauchen: Handwierksgeschir vu jidder Zort, eng ganz Kichenariichtung, 40 Vëloen, 2 Camionen, 1 Luxusauto, een décke Koup Verfleegung. Alles an allem ginn et 9 Waggone voll: 4 M-Wagen (Mannschaftswagen fir d’Arbeitsmänner), 2 L-Wagen (Langwagen fir d’Autoen an d’Gulaschkanoun), 2 G-Wagen (Gedeckte Güterwagen fir d’Vëloen, d’Handwierksgeschir an d’Verfleegung) an 1 W-Wagen (Wohnwagen fir d’Cheffen). Weiterlesen

28/02/2018
Arbeitsdienst1crop

Eis R.A.D.-Zäit a Pommern an a Griichenland, Deel 1

* R.A.D.: Reichs-Arbeits-Dienst

Wa mir äis all Joer op eisem Conveniat erëmgesinn oder wann e puer Komerode sech zoufälleg begéinen, da kënnt d’Gespréich ganz séier op d’Zäit vum Krich. „Erënners de dech?“ – „Weess de nach?“ – „Erziel nach eng Kéier!“ heescht et gläich. An da kommen all déi al Geschichte vun deemools ëmmer erëm op d’Tapéit.

Et war näischt Extravagantes, näischt Spannendes, beileiwen näischt Heroesches, wat mir an eiser R.A.D.-Zäit erlieft hunn. Et huet och net laang gedauert ; et waren „nëmme“ 6 Méint. Mä trotzdem hält déi kuerz Zäit äis haut nach no. Weiterlesen

08/01/2018
DSC_0123 (2) crop

Nationalfeierdag fréier um Duerf

Et waren déi éischt Joeren nom zweete Weltkrich, wéi op den Dierfer de nationale Feierdag mat enger onbeschreiwlecher Begeeschterung, jo et kann ee bal soen mat enger gelleger Euphorie begaange ginn ass. Et huet ee gespuert, dass d`Lëtzebuerger d`Angscht an de Frust iwwer den zäitweilege Verloscht vun hirer Onofhängegkeet am Krich nach net richteg iwwerwonnen haten. Weiterlesen

01/12/2017
Nic. Duhr

Am éischte lëtzebuerger Artillerie-Batailloun

Duerch de Bäitrëtt vu Lëtzebuerg an d’Nato am Joer 1949 krut Lëtzebuerg den Optrag, en Artillerie Batailloun zur Verfügung ze stellen.

Well Lëtzebuerg keng Artillerie-Erfarung hat, gouf 1951 eng Grupp vun jonken Offizéier an Ënneroffizéier, souwuel Beruffszalodete wéi och Fräiwëlleger, an der belscher Artillerieschoul zu Brasschaat ausgebilt, fir duerno Instruktere vun eisem 1. Artillerie-Batailloun zu ginn. Weiterlesen

13/11/2017
photo mariette leuck

Hei ass Radio Lëtzebuerg …

… Gong …

Hei ass Radio Lëtzebuerg op Mëttelwellen 208 Meter 1439 Kilohertz

… Gong …

Dës Uso huet nom Krich fir esou munnech Familljen de Feierowend agelaut. Well deemools huet de Radio nach net de ganzen Dag gesent. Ëm 6 Auer owes goufen et Neiegkeete vun heiheem an aus der Welt. Eng laang Zäit koumen duerno Suchmeldungen, d. h. et si laang Lëschte gelies gi mat Nimm vu vermëssten Ëmgesidelten oder Jongen, déi nach a Russland hätte kënne sinn. Esou munchereen huet och vu wäit ewech geschriwwen, fir gewuer ze ginn, wou seng Leit vun heiheem dru wieren. Op déi Manéier konnte Familljen erëm zesummefannen, oder si wossten, datt se sech hu misse mat enger grousser Enttäuschung aussernee setzen. Mir Kanner konnten net esou vill domat ufänken, mä mir hunn dach gespiert, wéi eescht déi Saach war. No an no goufen déi Lëschte méi kuerz an hu sech vum selwen opgeléist. Weiterlesen

23/10/2017
Kéi

Meng Vakanz fréier

Ronderëm d’Vakanz dréit sech haut eng ganz Mediewelt. Zentimeterdéck Broschüre lackelen mat deene schéinste Verspriechen, fir de Lieser derzou ze bréngen, seng Wallis ze paken a sech am Schnéi oder an der Sonn ze entspanen, ze erhuelen, sech verwinnen ze loossen an de Stress vum Alldag ze vergiessen. Fluch- a Schëffsreesen op déi entleeënst Plaze vun der Welt sinn in.

Fréier, virum zweete Weltkrich, ass net vill rieds gaang vun Entspanung oder Erhuelung. Weltreese waren net fir gewéinlech Leit, duerfir hate si kee Geld. Weiterlesen

16/10/2017
Portrait

Op der Buurschter Millen

Mam Monni Joke an der Tatta Suzanne um Camping an de 60er Joeren

Mir hunn zu deene Leit gehéiert, déi nach keen Auto haten. Mir hunn och selwer kee Camping gemaach. Eis Noperen awer, de Monni Joke an d’Tatta Suzanne, dat ware grouss Camping Frënn. Si haten alles, wat ee fir de Camping gebraucht huet. An der grousser Vakanz hunn si mech fir 8 oder mol 14 Deeg mat op de Camping geholl. Fir mech war dat ëmmer eng schéin Zäit. Weiterlesen

22/09/2017
Findel

America, America, God shed His Grace on thee …

In den Nachkriegsjahren war Amerika nicht nur in seiner Nationalhymne, sondern auch in den Augen der meisten Europäer ein begnadetes Land. Noch gingen Briefe hin und her zwischen ganzen Familien und so manchem Befreier, mit dem sie sich angefreundet hatten … falls die Sprachenbarriere überwunden werden konnte. Wenn nicht, war es auch nicht schlimm, denn die Kinder erinnerten sich an Schokolade, Kaugummi und an die Jeeps mit oft recht flotten „Boys“. So manches Mädchen träumte davon, die Enge der Nachkriegswelt an der Seite eines GIs in Richtung „Neue Welt“ zu verlassen. Dies zumindest so lange, bis hier die braunen Babys nachdunkelten oder junge Bräute in Briefen – verhalten – berichteten, dass auch jenseits des Ozeans nur mit Wasser gekocht werde. Weiterlesen