04/06/2021

De Kaffisbiz

Et gëtt esou Saachen an onsem Liewen, un deene mir hänken, och wann se kee grousse materielle Wäert hunn. Et ass éischter en affektive Wäert duerch d’Erënnerungen, déi domat verbonne sinn.

Als Kand hat ech emol e Petzi. Dat war wierklech net dee schéinsten. En huet éischter ausgesinn ewéi eng grouss gro Maus. Seng Schnuff hat scho kee Pelz méi vun all deene Kussen, déi si vu mir kritt hat. E war iwwerall gefléckt ginn, awer ech wollt hie behalen. Esouguer eng ganz schéi Popp hat ech geschenkt kritt, datt ech soll endlech deen ellene Petzi ewechginn. Awer d’Popp huet mech net interesséiert an si louch séier an engem Eck. No laanger Zäit war dat gutt Stéck dann awer esou futti, datt seng Fëllung iwwerall erauskomm ass an en net méi zesummegehalen huet. Du war dann endlech Schluss an ech hunn en neie kritt. Weiterlesen

21/04/2021

Die Plakate der Nationallotterie

Am Pariser Platz stand in den 50er Jahren eine Litfaßsäule, an die die verschiedensten Plakate geklebt wurden. Manchmal fuhr hier ein kleiner Lieferwagen vor, oft mit nur drei Rädern, zwei Arbeiter sprangen heraus und packten in Windeseile einen Eimer Leim, eine große Bürste und einige Papierbahnen aus. Sie schmatzten den Leim auf die Säule und die Rückseite ihres Plakates, das sie an die Säule warfen und mit einer anderen Bürste gleichstrichen. Ich bewunderte immer wieder, wie glatt sie dies bewerkstelligten und gestand mir jedes Mal ein, dass mein Blatt voller Falten gewesen wäre. Weiterlesen

24/07/2020

Op Hochzäitsrees an Italien

1959 si mir bestuet ginn. Den Automobil-Club hat eis d’Route fir d’Hochzäitsrees virbereet. Do hu mir och Bensinsticketen kaaft, well an Italien war de Sprit méi deier.

Franséisch Frangen, schwäizer Fränkli, italienesch Liren, vläicht och e puer D-Mark, all dës Wärungen huet ee gebraucht, fir duerch déi verschidde Länner ze fueren. Mat de Liren ass net geknausert ginn, mir hate jo och wëlles anzekafen: Kleeder, Schong, Poschen. An dann de Maart, deen all Woch op d’Touriste gewaart huet, do gouf et ëmmer eppes ze entdecken, wat ee gebraucht huet. Weiterlesen

18/03/2019

Mes anecdotes biographiques (8)

A Tacoma

Pendant l’occupation allemande, nous avions, en le cachant dans notre maison, sauvé un aviateur américain, dont le bombardier avait été descendu par les canons anti-aériens. Son équipage comptait dix aviateurs, dont celui que nous avions logé chez nous, Ordway Benjamin Gates. Il n’avait, comme les autres membres de son équipage, pas été blessé. Nous autres membres ettelbruckois de la Ligue patriotique luxembourgeoise, LPL, réussîmes à empêcher les allemands à en capturer six. Quatre d’entre-eux seulement étaient donc tombés entre les mains de l’ennemi. Weiterlesen

14/01/2019

Mes anecdotes biographiques (7)

En Amérique

À cette époque, l’on pouvait déjà survoler en avion l’océan atlantique et ainsi passer aux États-Unis. Mais ces vols étaient rares et très chers, surtout quand on voyageait avec beaucoup de bagages. Nous avions trois enfants, dont chacun emportait entre autres des vêtements.

La constitution américaine prescrit à chaque candidat immigrant d’avoir parmi les citoyens américains un protecteur qui le loge et assure son entretien général. Il faut en outre un certificat médical. Pour l’obtenir, il faut se faire examiner par un médecin, un seul nommé, qui habitait alors à Anvers. Nous allâmes en chemin de fer avec nos trois enfants pour trouver ce médecin. Weiterlesen

21/09/2018

Kinosverbuet war déi schlëmmste Strof

An de fofzeger Joren war et eng Traditioun, sech samsdesowends oder sonndesnomëttes bei engem schéine Film ze entspanen. Mir hate jo nach keng Televisioun. Soubal ech al genuch war, hu meng Eltere mech sonndes mat an de Kino geholl. Fir d’éischt waren et Kannerfilmer, do stong an der Fënster „Für Kinder erlaubt“ an da waren nach verschidden Altersgrenzen gesat „ab 12 Jahre“ oder „ab 16 Jahre“. Duerno dann déi nëmme fir Erwuessener. Weiterlesen

01/12/2017

Am éischte lëtzebuerger Artillerie-Batailloun

Duerch de Bäitrëtt vu Lëtzebuerg an d’Nato am Joer 1949 krut Lëtzebuerg den Optrag, en Artillerie Batailloun zur Verfügung ze stellen.

Well Lëtzebuerg keng Artillerie-Erfarung hat, gouf 1951 eng Grupp vun jonken Offizéier an Ënneroffizéier, souwuel Beruffszalodete wéi och Fräiwëlleger, an der belscher Artillerieschoul zu Brasschaat ausgebilt, fir duerno Instruktere vun eisem 1. Artillerie-Batailloun zu ginn. Weiterlesen