18/03/2019

Mes anecdotes biographiques (8)

A Tacoma

Pendant l’occupation allemande, nous avions, en le cachant dans notre maison, sauvé un aviateur américain, dont le bombardier avait été descendu par les canons anti-aériens. Son équipage comptait dix aviateurs, dont celui que nous avions logé chez nous, Ordway Benjamin Gates. Il n’avait, comme les autres membres de son équipage, pas été blessé. Nous autres membres ettelbruckois de la Ligue patriotique luxembourgeoise, LPL, réussîmes à empêcher les allemands à en capturer six. Quatre d’entre-eux seulement étaient donc tombés entre les mains de l’ennemi. Lire la suite

14/01/2019

Mes anecdotes biographiques (7)

En Amérique

À cette époque, l’on pouvait déjà survoler en avion l’océan atlantique et ainsi passer aux États-Unis. Mais ces vols étaient rares et très chers, surtout quand on voyageait avec beaucoup de bagages. Nous avions trois enfants, dont chacun emportait entre autres des vêtements.

La constitution américaine prescrit à chaque candidat immigrant d’avoir parmi les citoyens américains un protecteur qui le loge et assure son entretien général. Il faut en outre un certificat médical. Pour l’obtenir, il faut se faire examiner par un médecin, un seul nommé, qui habitait alors à Anvers. Nous allâmes en chemin de fer avec nos trois enfants pour trouver ce médecin. Lire la suite

21/09/2018

Kinosverbuet war déi schlëmmste Strof

An de fofzeger Joren war et eng Traditioun, sech samsdesowends oder sonndesnomëttes bei engem schéine Film ze entspanen. Mir hate jo nach keng Televisioun. Soubal ech al genuch war, hu meng Eltere mech sonndes mat an de Kino geholl. Fir d’éischt waren et Kannerfilmer, do stong an der Fënster „Für Kinder erlaubt“ an da waren nach verschidden Altersgrenzen gesat „ab 12 Jahre“ oder „ab 16 Jahre“. Duerno dann déi nëmme fir Erwuessener. Lire la suite

01/12/2017

Am éischte lëtzebuerger Artillerie-Batailloun

Duerch de Bäitrëtt vu Lëtzebuerg an d’Nato am Joer 1949 krut Lëtzebuerg den Optrag, en Artillerie Batailloun zur Verfügung ze stellen.

Well Lëtzebuerg keng Artillerie-Erfarung hat, gouf 1951 eng Grupp vun jonken Offizéier an Ënneroffizéier, souwuel Beruffszalodete wéi och Fräiwëlleger, an der belscher Artillerieschoul zu Brasschaat ausgebilt, fir duerno Instruktere vun eisem 1. Artillerie-Batailloun zu ginn. Lire la suite

13/11/2017

Hei ass Radio Lëtzebuerg …

… Gong …

Hei ass Radio Lëtzebuerg op Mëttelwellen 208 Meter 1439 Kilohertz

… Gong …

Dës Uso huet nom Krich fir esou munnech Familljen de Feierowend agelaut. Well deemools huet de Radio nach net de ganzen Dag gesent. Ëm 6 Auer owes goufen et Neiegkeete vun heiheem an aus der Welt. Eng laang Zäit koumen duerno Suchmeldungen, d. h. et si laang Lëschte gelies gi mat Nimm vu vermëssten Ëmgesidelten oder Jongen, déi nach a Russland hätte kënne sinn. Esou munchereen huet och vu wäit ewech geschriwwen, fir gewuer ze ginn, wou seng Leit vun heiheem dru wieren. Op déi Manéier konnte Familljen erëm zesummefannen, oder si wossten, datt se sech hu misse mat enger grousser Enttäuschung aussernee setzen. Mir Kanner konnten net esou vill domat ufänken, mä mir hunn dach gespiert, wéi eescht déi Saach war. No an no goufen déi Lëschte méi kuerz an hu sech vum selwen opgeléist. Lire la suite

22/09/2017

America, America, God shed His Grace on thee …

In den Nachkriegsjahren war Amerika nicht nur in seiner Nationalhymne, sondern auch in den Augen der meisten Europäer ein begnadetes Land. Noch gingen Briefe hin und her zwischen ganzen Familien und so manchem Befreier, mit dem sie sich angefreundet hatten … falls die Sprachenbarriere überwunden werden konnte. Wenn nicht, war es auch nicht schlimm, denn die Kinder erinnerten sich an Schokolade, Kaugummi und an die Jeeps mit oft recht flotten „Boys“. So manches Mädchen träumte davon, die Enge der Nachkriegswelt an der Seite eines GIs in Richtung „Neue Welt“ zu verlassen. Dies zumindest so lange, bis hier die braunen Babys nachdunkelten oder junge Bräute in Briefen – verhalten – berichteten, dass auch jenseits des Ozeans nur mit Wasser gekocht werde. Lire la suite

12/11/2016

Ons Kachschoul

Ech si vun 1959-1963 um Verluerekascht an d’Ecole Ménagère et Professionnelle Ste Marie an d’Schoul gaang. Am Volleksmond ass si nëmmen d’„Haushaltungsschoul“ oder d’„Hartmanns-Schoul“ genannt ginn, well de Grënner Hartmann geheescht huet. Et ware Schwësteren, awer och Professorinnen, déi Schoul gehalen hunn. Mir haten och eng „Mutter Oberin“, déi awer guer net wéi eng Oberin ausgesinn huet. Si war eng kleng, onscheinbar Persoun, ëmmer frëndlech, déi éischter am Hannergrond agéiert huet. Den Direktor war den Här Chanoine Wagner, de „big Boss“ vun der Schoul. Lire la suite